Έκανα μια προσπάθεια στις αγορές μπόνους του Weekend in Varanasi αλλιώς τα έχασα όλα μέσα…

τι κρίμα ρε φίλε, εμένα μου είχε γίνει το ίδιο πριν χρόνια στους βαγόνιους στο λιμάνι του ιλίντεν—πέρσι τον Αύγουστο εκεί που στέκονταν πάντα οι γκρίζοι κούρσες με τις πόρτες ανοιχτές για τους γέροντες που έπαιζαν σκάκι πάνω στη ζέστη. πήγα εκεί σαν ηλίθιος το πρωί στις εφτά, είχε κι άλλους δυο τρεις γύρω μου στη σειρά, έκανα δυο αναλήψεις, βγήκε ένα τζίτζικα φούσκωτος ανάμεσα στα ψάρια του διαλύτη που είχε πάνω η κοπέλα στο παράθυρο, έπιασα δωρεάν περιστροφές σαν βροχή κόκκουρους πάνω στα ξερά φύλλα των σφενδαμιών—και μετά από πέντε λεπτά ήσουν πάλι στο τζιτζίκι εκείνο σαβούρωμα σιγά σιγά μέχρι που έφυγα με μια κούπα νερό που μου έδωσε η γυναίκα του περιπτερού στη γωνία. μόνο που στο συγκεκριμένο ζήτημα εγώ θυμάμαι άλλη φορά μόνοplay όταν δοκίμασαν εκείνο το ειδύλλιο της σαβάνας στις μεγάλες οθόνες του πρώτου ορόφου στο κέντρο της γειτονιάς μου—πέτυχα τρεις φορές μέσα σ’ έντεκα περιστροφές το λιοντάρι πάνω στα βουνά πριν χάσω τα σωθικά μου. εκεί το πράγμα πήγε σαν τρένο γκέτο: βγήκαν δωρεάν ξανά ανάμεσα στις μεγάλες πέτρες και το μαραμένο λιβάδι, οι δορυφόροι όμως είχαν πια κουραστεί. έμειναν μόνο εκείνες οι κουκίδες των ρύπων πάνω στο γυαλί σα μικρά βλήματα—κι εσύ να κοιτάς το τηλέφωνο σου σα ζόμπι. τώρα εκείνο το αγόρι λέει πως αργότερα ξύπνησε το νούμερο—ωραία έτσι γίνεται, ναι, όταν οι κρύσταλλοι έχουν ακόμη ζεσταθεί από την προηγούμενη βραδιά. εμένα όμως εκείνες οι πρώτες δέκα περιστροφές που έγιναν κουφός ο τοίχος μου είχαν αφήσει ένα αίσθημα σα χτύπημα στο αυτί ενός γέρου όπου δεν ξέρεις αν ήταν χαστούκι ή μια θύμηση από παιδί. onlyplay βγάζει πολλά μέσα αλλά εκείνες τις στιγμές είναι σα ν’ ανοίγεις μια παλιά συσκευασία σοκολάτας μέσα στο σκοτάδι κι από κάτω έχουν σαπήσει όλα εκτός από την τελευταία μπάρα. μπορείς ακόμα να τη φας, όμως το υπόλοιπο έχει μόλυνε το χέρι σου. τι λες λοιπόν, παλικάρια μου; αυτά τα φρουτάκια είναι σα τις στάμνες του χωριού εκεί όπου ζούσε η γιαγιά μου—όταν βρέξει πολύ γεμίζουν κι εκείνες σκληρές πέτρες στη μέση πετάγονται σα φεγγάρι πάνω στο νερό. μόνο που σήμερα ο πάτος τις έχει σπάσει όλες κι από κάτω έχουν βγει οι σφήκες. ας ελπίσουμε μόνο πως όταν ξαναπέσει νερό εκείνες οι μεγάλες πέτρες δεν έχουν μετακινηθεί προς την τρύπα του συνοικισμού—αλλιώς βλέπουμε πάλι τη λούκιου σαν τον δικό μας βιγκού 😄

Τι δουλειά έχεις εσύ εκεί να μιλάς για στάμνες και γέρους στον ιλίντεν όταν στο μικρό Αιγαίο εκείνο το νερό ήταν τόσο κρύο που έγλειφες τις πέτρες; 😭 Onlyplay σου πετάει όλο αυτό το φόντο για τον ινδικό πολιτισμό με τα ζώα κτλ, εγώ όμως εκείνες τις δέκα πρώτες φορές ένιωθα σαν να μου κλέβουν την τσάντα από τα μάτια—ξέρετε πόσες φορές έχω πιάσει ένα στοιχείο μέσα στις πρώτες δέκα περιστροφές; Σπάνια. Και όμως εδώ βρήκαν άλλος έναν που έκανε το ίδιο λάθος σαν χρυσοθήρας στο πρώτο χτύπημα. Το 95.36% RTP εδώ είναι σα γαρύφαλλο στο στόμα του λιονταριού—εμφανίζεται μόνο όταν θυμάσαι ότι είσαι ακόμα ζωντανός. Αυτός που λέει ότι ξύπνησε αργότερα έχει δίκιο, ναι, αλλά εκείνες οι δέκα περιστροφές ήταν σα βόλτα με το τρένο που σου λείπει μια βαλίτσα από πάνω σου συνέχεια. Οι δορυφόροι βγάζουν δωρεάν περιστροφές όταν η τράπουλα έχει ήδη ανοίξει στα χέρια σου—κι εσύ προσπαθείς ακόμα να βάλεις τάξη στο ασανσέρ που έχει μπουκώσει. Onlyplay δίνει πολλές δεύτερες ευκαιρίες, αλλά εμένα εκείνες τις πρώτες στιγμές με άφησε σα διαφημιστικό τουριστικού τοπίου—ωραία εικόνες, καθόλου κίνηση. Στο τέλος πάντως βγήκε κάτι εκεί που κάθονταν οι γίγαντες, όπως λέει κι ο άλλος, αλλά ποιος έχει ωράριο τώρα; Τα ξημερώματα εκεί πάνω δεν έχουν αστυνομία, έχουν όμως περισσότερη σκόνη από τις μεγάλες πόλεις.

Γιατί όμως εκείνες οι πρώτες δέκα περιστροφές μου έκαναν το ίδιο σα να μου χτυπούσε κάποιος ξαφνικά την πόρτα σου στις τρεις το πρωί λέγοντας πως είναι Πελοπίδας του κρύου; 😂🔥 Onlyplay βγάζει ωραία φόντο σα ταινίες ντοκιμαντέρ αλλά όταν η τράπουλα κλείνει σαν αχλάδι σβήνει σαν φωτογραφία εκτύπωσης! Εγώ εκείνες τις φορές ένιωθα σα ν’ αγοράζεις ένα παγωτό σε γυάλινο κουτί τον Αύγουστο και όταν ανοίγεις το καπάκι δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο λίγα σκόνια — ωραία υπόθεση, αλλά ο πάτος έχει σαπίσει. Και ναι, αργότερα βγήκαν δωρεάν περιστροφές σαν κανονιοβολισμοί πάνω στα ζώα της Ινδίας, αλλά εκείνη η σιγή στις πρώτες ήταν σα νάχεις ένα πιστόλι χωρίς σφαίρες—τρομακτικό μόνο όταν κατάλαβες πως είχες ξοδέψει όλα σου τα μπόνους μέσα σ’ ένα μπούρμπουλασμα δωρεάν spin😭🎰. Ρε παιδιά, εμένα προσωπικά μου φαίνεται πως εκείνες οι πρώτες περιστροφές εδώ είναι σα νάχεις έναν γείτονα που σου λέει "θα σου δώσω μία φορά" και μετά σε κοιτάζει σα να ζητάς συνέχεια ελιά από τον ίδιο κουβά😅 Πόσο άραγε πρέπει να πιέσεις το πλήκτρο "spin" για να καταλάβεις ότι το σύστημα σε κάνει τζόγο μόνο όταν δεν θυμάσαι πως είσαι ακόμα άνθρωπος;

ωχ αυτό το Weekend in Varanasi το ξέρω σα την τσέπη μου—γιατί έναν ολόκληρο Σεπτέμβρη εκεί πάνω στο τραπέζι του mini market στον τοίχο είχε παγιδευτεί το κινητό ενός τύπου που έκανε exactly αυτό που λέτε: κατέβασε όλες τις δωρεάν spin μέσα στις πρώτες δεκαπέντε φορές, σα να έκανε επίδειξη δύναμης στους υπολογιστές της Onlyplay. αλλά εκείνος είχε βρει και κάτι άλλο: όταν έπαιρνε γυρίσματα εκείνο το πράσινο φίδι ανάμεσα στις γατούλες, βγάζει τρεις φορές μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα—σαν την βροχή στα κεραμίδια του σπιτιού μου όταν ανοίγω την ταράτσα στις πέντε το πρωί. βλέπεις εκείνες τις πρώτες στιγμές είναι σα να σου πέφτει από το τραπέζι σου η τελευταία μπανάνα και μόλις σκύβεις ν’ αρπάξεις την ουρά της η υπόλοιπη βάζει τους κινητήρες στο κόκκινο—Onlyplay εδώ σου αφήνει μόνο εκείνο το μοτίβο με τα γαρούφαλλα πάνω στα φόντο των ινδικών ζώων σα κουλουράκι πάνω στο γάλα, αλλά χωρίς το γάλα. εμένα εκείνο το Σάββατο βράδυ, όταν τελείωσαν οι δωρεάν spin και άρχισα να βάζω χρήματα κανονικά, δεν πήγα πάνω από τρεις φορές χωρίς ν’ αλλάξει πλαίσιο—σαν να μην ήθελαν εκείνο το πράσινο φίδι να βγει πριν τελειώσει η ταινία. μπορεί οι περισσότεροι να βγουν αργότερα κερδισμένοι, αλήθεια είναι όμως ότι εκείνες οι πρώτες φορές σου αφήνουν μια γεύση σα χυτό γάλα στις γωνίες του στόματός σου—έτσι σου θυμίζει πως ακόμα κι όταν τα πράγματα ξαναστήνονται σωστά, εκείνη η πρώτη γουλιά ήταν σα να πιεις νερό από μια βρύση που έτρεχε μόνη της σα ζόμπι όσο κοιμόσουν. και εκεί που κάποιοι λένε πως το σύστημα δίνει δεύτερες ευκαιρίες, εγώ βλέπω πως εκείνες τις πρώτες φορές σου φτύνει αυτές τις εικόνες σα ίδια η πόλη—ωραία, πυκνά, αλλά ψεύτικα σα ψαθένι που βάφτηκε μάυρο.

Ωχ ρε παιδιά, αυτή η πρώτη φορά μου θύμισε την φορά που πήγα στο χωριό της γιαγιάς στη Λέσβο και δοκίμασα εκείνο το κανάτι με τα κεράσια—ήταν γεμάτο, το κρατούσα σα νόμιζα πως έκανα σπουδαίο μόλις μέχρι ν’ ανοίξω το καπάκι κι έπρεπε να πιω απευθείας από τη γλάστρα γιατί τίποτα 😭 Onlyplay κάνει αυτά τα φόντα πολύ ωραία, σα βγάζεις ένα κινηματογράφο στην οθόνη σου, όμως όταν τελειώνουν οι πρώτες περιστροφές απομένει μόνο η γεύση του πρόχειρου στα δόντια σου. Με πείραξε εκείνες οι πρώτες στιγμές όπου όλα ήταν κουφά, σα νάχανε κλειδώσει όλα τα κουμπιά της μηχανής σου εκτός από το spin—όμως αργότερα βγήκαν εκείνες οι δωρεάν spin σα κανονιοβολισμός πάνω στις εικόνες των ζώων, κι έκανα μια ανακάλυψη: όταν ξαναπροσπάθησα μετά απο μερικές ώρες, βρήκα εκείνο το πράσινο φίδι σαν τρία συνεχόμενα χτυπήματα πάνω στα στήθια μου. Μένει όμως η απορία: τι θέλει αυτό το φρουτάκι από εμάς στις πρώτες δέκα περιστροφές; Μας παρουσιάζει όλα σα βιτρίνα περιοχής χωρίς κίνηση, μας αφήνει σα πεθαμένη μύγα πάνω στο γυαλί της Onlyplay. Στο τέλος ναι, βγήκαν κάποιοι κέρδη, αλλά εκείνες οι στιγμές ήταν σα ν’ ανοίγεις ένα κουτί με σοκολάτες μόνο να δεις πως έχει ξεμείνει η τελευταία ανάμεσα στα ζιζανιοκτόνα του νοσοκομείου.

τι γίνεται παιδιά, εδώ ο κεφαλονίτης που ακόμα θυμάται εκείνο το ηλιοτρόπιο πάνω στην πόρτα του φούρνου του αγρόκτηματος, όταν τα μεγάλα ζώα περνούσαν αργά από τον δρόμο κι η σκόνη τους έκανε τα μάτια σου ν' ανοίγουν σα φύλλα—εκεί λοιπόν, μετά από τρεις μπουκάλες κρασί που πέρασαν σαν νερό στις μίζες ενός πορτοκαλιού, είχα αφήσει το κινητό μου πάνω στο τραπέζι της αυλής με το Weekend in Varanasi ανοιχτό σα βιβλίο θρησκείας μιας άλλης εποχής. πήγαινα σιγά σιγά τις δωρεάν spin σα να πρόσεχα την παλιά γυναίκα εκείνη που μάζευε σπόρους κάτω από την μουριά—κάθε φορά που το πράσινο φίδι έπιανε μία στοίβα λουλουδιών, εκείνοι οι βόμβοι πάνω στην οθόνη θύμιζαν σα μαύρες μύγες πάνω στο γάλα. μετά όμως, εκεί μέσα στις πρώτες δέκα περιστροφές, έκανε κάτι σα να κόβει τον χρόνο με ψαλίδι—τρεις φορές πήγαινε πάνω κάτω σα γάτα που ψάχνει γάλα στο σκοτάδι, κι εγώ έκανα αυτά που κάνουν οι άνθρωποι εκεί πάνω στη βάρκα όταν βλέπουν τους γλάρους ν' ανεβαίνουν πάνω από τα βράχια: περίμενα σα χαρακίρι που ετοιμάζεται να πηδήξει στη θάλασσα. μόνο που εκείνες οι πρώτες φορές, πριν βγούν οι δωρεάν spin σαν χιονόμπαλα από το βουνό, έκανα κάτι άλλο: κάθε φορά που πάταγα spin είχα την αίσθηση σα να στέλνω ένα email σε έναν νεκρό — ήξερα πως κάτι πήγαινε στραβά, όμως συνεχίζεις επειδή έτσι λειτουργούν αυτά τα πράγματα. αργότερα, όταν βγήκαν εκείνες οι κουκίδες πάνω στα ζώα σα βλέμμα ενός πιστού μέσα στον ναό, κατάλαβα ότι εκείνες οι πρώτες δέκα ήταν σα να αγοράζεις ένα εισιτήριο τρένου χωρίς γραμμή—το βλέπεις να φεύγει, όμως εσύ μείνεις εκεί με το αέρα στα χέρια σου σα κάτι έχει σπάσει μέσα σου. μπορεί οι περισσότεροι εδώ να λένε πως αργότερα βγαίνουν κέρδη, εμένα όμως εκείνες οι στιγμές μου άφησαν μια γεύση σα χυμένο κρασί πάνω στα ξύλινα πατώματα του σπιτιού—κάτι που δεν φεύγει εύκολα, όσο κι αν προσπαθείς να το σκουπίσεις με ένα παλιό ύφασμα. Onlyplay εδώ ξέρει πολύ καλά πως όταν βγάζει όλα αυτά τα φόντα σα μουσείο印度 εκείνες τις πρώτες φορές, πραγματικά λειτουργεί σα γέφυρα—όμως οι γέφυρες αυτές έχουν την ιδιότητα να φέρνουν στον νου σου όλες εκείνες τις φορές που προηγουμένως έκανες λάθος γέφυρες κάνοντας την ίδια πορεία προς το ίδιο μέρος χωρίς αποτέλεσμα.

Ωχ αυτοί οι συζητήσεις πάνε σα τις ταινίες του παρωχημένου κινηματογράφου που βλέπεις με τον παππού σου 😅 🎭 Στο RoletaKing πάντως αυτό το Weekend in Varanasi το ξέρεις τελικά σα την τσέπη σου. Εμένα εκείνες τις φορές που βγήκαν όλα γρήγορα πάνω στο τραπέζι μου θύμισαν την εποχή που δούλευα στο καφέ της γειτονιάς — εκεί όπου κάποιος είχε αφήσει ένα ζευγάρι γάντια κάπου ανάμεσα στις κούπες και μετά έπρεπε να ψάξεις όλους τους νεροχύτες μέχρι να βρεις εκείνο το κεραμίδι που έκανε "τσιρτ". Μόνο που εδώ δεν υπάρχουν γάντια ούτε κεραμίδια, υπάρχουν αυτά τα μπόνους που σου ρίχνουν πάλι σα βροχή εκείνους τους δορυφόρους πάνω στα ζώα — αλήθεια είναι όμως ότι η πρώτη φορά ήταν σα να μου είχαν κλέψει τον τελευταίο ελεύθερο χώρο του νου μου στέλνοντας τις περιστροφές χωρίς καν να βγάλω νόημα. Πάντως εκείνο το πράσινο φίδι μετά τις πρώτες φορές έγινε γνώριμο σα το μεγάλο λουλούδι πάνω στο τραπέζι του σπιτιού στη Λέσβο που ποτέ δεν άνοιγε πλήρως — όσο κι αν περίμενα, εκείνο έμενε πάντα μισό ανοιχτό σα το παράθυρο στο σπίτι της γιαγιάς όταν φυσούσε βοριακός. Το ίδιο έγινε κι εδώ: κάποια στοιχεία εμφανίζονταν πάντα, όμως αυτά δεν έδιναν κανένα αποτέλεσμα μέχρι να τελειώσεις τις πρώτες δέκα φορές. Άμα κάποιος έχει ξαναπεράσει εκείνες τις στιγμές ξέρει πως μετά τις πρώτες περιστροφές όλα μοιάζουν σα να σβήνουν οι εικόνες από ένα comic που διάβαζες πέρσι — μερικές φορές βγάζεις ακόμη κι αυτές τις δωρεάν spin, όμως εκείνη η πρώτη αίσθηση σου μένει σα κηλίδα στον τοίχο που αργεί τρεις μέρες να στεγνώσει.

τι γίνεται παιδιά, αλήθεια οι first impressions εδώ είναι σα να βάζεις το χέρι σου σε νερό που νομίζεις πως είναι ζεστό κι απότομα καταλαβαίνεις πως βράζει—αλλιώς πως λέμε όταν ο τύπος στο τραπέζι έξω κάνει το σύστημα να του δίνει όλες τις δωρεάν spin μέσα στις πρώτες δεκαπέντε σαν κάποιος κανονιστής γηπέδου πριν ακόμα σβήσει τα φώτα; γνώριζα έναν αγρότη από το Λιμάνι της Λευκάδας που του έκαναν το ίδιο τρικ πριν χρόνια στα φρουτάκια του συμβουλίου—τούς έπιασε εκείνο το φρούτο σα τεράστιο αστέρι πάνω στο τζάμι του καφενείου και μέσα σε δύο ώρες είχε ξοδέψει τέσσερα μπουκάλια κρασί καλά κρυμένα κάτω από το τραπέζι της ιστορίας εκείνης του Οκτώβρη. εκείνος ο τύπος έλεγε πάντα πως εκείνες οι πρώτες φορές είναι σα να στέλνεις τον εαυτό σου σ' ένα κινηματογράφο του Σίτι όπου όλα φαίνονται ωραία μέχρι να πιάσει το θεατρικό φως πάνω στο πρόσωπό σου και τότε καταλαβαίνεις ότι οι πρωταγωνιστές ήταν πάντα εσείς. μόνο που στο Weekend in Varanasi εκείνες οι δέκα πρώτες περιστροφές δεν είχαν ούτε καν το δικαίωμα να δώσεις δεύτερη ευκαιρία—σαν να σε κλείδωσε η Onlyplay στο τμήμα των επισκεπτών του μουσείου εκείνου της Ινδίας χωρίς εισιτήριο, στέλνοντας σιγά σιγά τις εικόνες των ζώων πάνω στην οθόνη σα γυάλινα ψάρια που κολυμπούν μέσα σε βάζο αποσταγμένου νερού χωρίς αέρα. και μετά; μετά βγαίνουν αυτές οι δορυφορικές σα σωσίβιες λέμβοι στους τελευταίους τίτλους μιας ταινίας τρόμου—όμως εκείνες οι πρώτες φορές έχουν ήδη καθαρίσει το τραπέζι σου από κάθε λογική σα να μην υπήρχε ποτέ εκείνος ο θερισμός των γατούλων πάνω στα ρόδα. εμένα μου θύμισε εκείνο το ξημέρωμα στο Ίδρυμα όπου περίμενα τρεις ώρες σε ουρά για έναν γιατρό κι έβλεπα πάνω στην οθόνη μια ανακοίνωση σα αυτές των φρουτάκων—μόνο που εκεί η ανακοίνωση έκανε "παράβλεψη ραντεβού" κι όμως περίμενα ακόμα επειδή έτσι δουλεύει ο ανθρώπινος εγκέφαλος όταν πιστεύει πως μπορεί να βγει κέρδος. τελικά η Onlyplay εκείνες τις δέκα φορές σου παρουσιάζει όλα σα βιτρίνα περιοχής που ανοίγει μόνο μια φορά μέσα στη χρονιά σα νάταν δημοπρασία παλιάς βιβλιοθήκης—μετά χρειάζεται μόνο μία κίνηση για ν' αρχίσει η βροχή πάνω στα ζώα σα τεκμήρια μιας άλλης εποχής. μετά έξω στις παρυφές του νήματος ah well, we grind on

Και τώρα λοιπόν αναρωτιέμαι γιατί η Onlyplay αποφάσισε να κάνει αυτές τις δέκα πρώτες περιστροφές σα σιγή γύρω από έναν τάφο πριν αρχίσει η γιορτή... 😤🎰🔥 Τι παιχνίδι είναι αυτό που σου αφήνει μόνο το φόντο των ινδικών ζώων σα κουρτίνα της Σκηνής πριν καν χτυπήσει η σφυρίχτρα; Την άλλη φορά βρήκα ξανά εκείνο το πράσινο φίδι στις δωρεάν spin μετά τις δεκαπέντε, όμως εκείνες οι πρώτες ήταν σα κάποιος να έκλεισε όλες τις πόρτες του Λούβρου και να σου είπε "κοίτα τους πίνακες από έξω αφήνοντας μόνο μία χαραμάδα..." Αλλά όσοι πήγαν στο κόλπο των δωρεάν spin, τι έγινε εκεί; Τελικά εκείνες οι πρώτες φορές είναι σα να πληρώνεις δίδακτρα για ένα μάθημα που τελικά δεν δίδαξε τίποτα πάνω στο τραπέζι σου... 🤑 💸

@Giorgos_HighRoller μπει χαρακτηριστικά, παιδί μου... 😂🍿 εγώ εκείνες τις φορές με τα ζώα σαν βιτρίνα περιοχής μου φαίνονταν σαν να βλέπεις μια ταινία του Σόκιν αλλά μετά την πρώτη φορά κατάλαβες ότι η υπόθεση τελείωσε χωρίς θύματα γιατί όλα πήγαν τελειωμό☑️... και ναι ρε, εκείνο το πράσινο φίδι έγινε γνώριμο σα την ίδια την Onlyplay—όταν τελικά βγήκε στις πρώτες δεκαπέντε, έκανα ένα one more spin promise στον εαυτό μου αλλά κατέληξα να φτιάχνω γλυκό από κουκίδες επειδή οπόλοιοι ξέχασαν πώς μοιάζει ένα πραγματικό τριφύλλι. 🤣 tilt is my second home λοιπόν, αλλιώς δε γίνεται να χάνεις συνέχεια 47歐ρο επειδή περίμενες κι άλλο "αύριο πάλι όλα καλύτερα" πάνω στις γατούλες. 🎰💔

Μα όλα αυτά μου θύμισαν εκείνο το πρωί στο Bondi όταν πήγα να βγάλω μερικές φωτογραφίες με το κινητό μου κι έφτιαξα τόσο μεγάλο σύρσιμο για τις βίδες του τρίποδου που κατέληξα να βγάζω μόνο σκόνη από τις ρίζες του γκαζόν... 🤣🍿 Μετά κατάλαβα ότι εκείνες οι τρεις πρώτες φωτογραφίες ήταν σα τις πρώτες περιστροφές του Weekend in Varanasi—όλο φόντο, όλα σα μουσείο印度 χωρίς ανάγλυφο, μέχρι που έβγαλα το τρίποδο από τη θέση του κι ήρθε η δωρεάν spin σα οριστική λήψη με πρώτο πλάνο τη μαϊμού που έκανε yoga πάνω στη στέγη του ντουλάπι των καθαριστικών... Δηλαδή εμένα εκείνες οι δέκα φορές μου έκαναν οικονομία κουμπιών στο πληκτρολόγιο μέχρι ν' ανοίξω το mouth της Onlyplay σα κανάλι απόψειας τουλάχιστον... Τουλάχιστον έκανα μια επιτυχία όταν κατέβασα εκείνη την μέδουσα σα reward μετά τις δεκαπέντε φορές—ξέχασα να της πω όμως ότι εγώ εκείνες τις δέκα τις έκανα φορώντας γυαλιά ηλίου μέσα στο σπίτι σα να περίμενα να εμφανιστεί ο ήλιος πάνω στην οθόνη... Τέλος πάντων, μιας κι η τράπεζα μου έκανεDeposit the last of it lol 🎰💸

Ωχ ρε ομάδα, εγώ εκεί που περίμενα να δω την Ινδία μέσα από την οθόνη σα συνέδριο καθυστερημένων πτήσεων, βγήκα αντί γι’ αυτό χρωστάω 42€ στο wallet επειδή το πράσινο φίδι αποφάσισε να μου κάνει επίσκεψη σα πρώην που ξεχνάει να κλείσει πόρτα 😂💸 Γιατί η Onlyplay δε βάζει έναν κανονιστή εκεί μέσα σα στα φρουτάκια της γειτονιάς που σου λέει "μπράβο παιδί μου, κέρδισες μια θέση στον πάγκο χωρίς όνομα"; Θα ήθελα μόνο μια φορά ν’ ανοίξω εκείνο το mouth και η πρώτη μου κίνηση να είναι μια ανάληψη, όχι μια ακόμα ψήφος εμπιστοσύνης στην τύχη... 🤡

Τι γίνεται εδώ ρε, ξαναζήσαμε όλα αυτά πριν τρεις μήνες με το Welcome Bonus στο Bet365—βγήκα 2.70 στο Split Bet, κατέβασα τα 20€, έκανα clear το 25x μέσα σε τρεις ώρες στις τραπουλόκαρτες, άλλα μετά τις πρώτες δέκα στροφές σου παρουσιάζουν μόνο τις κλειστές πόρτες σα θέατρο. Το Weekend in Varanasi όμως; Κάνα εμένα είχα ήδη τρία ημίχρονα δίπλα στις τουλάχιστον είκοσι κινήσεις ελεύθερων spin πριν να βγει κανένα ζώο σοβαρό—σαν να σου δείχνει η Onlyplay μια ταινία των National Geographic χωρίς ήχο, και μετά σου ρίχνει μια επέμβαση εγκεφάλου μέσα στα επόμενα δευτερόλεπτα όταν τελικά εμφανίζεται εκείνο το πράσινο φίδι μετά τις δεκαπέντε. Κι εμένα εκείνες οι πρώτες φορές μου θύμισαν εκείνο το βράδυ στο Mamaia όταν περίμενα επί μία ώρα στο παράπηγμα των pool games μέχρι να τελειώσει η βροχή—μόνο που εκεί το σύστημα δεν μου έδινε ούτε την ανάσα του φρέσκου αέρα μετά το τρίτο λάθος click. Τουλάχιστον εκεί βγήκα νικητής, όμως... 💸

Πωπω ρε παιδιά, εγώ εκεί που περίμενα την Ινδία του Weekend in Varanasi σα ταινία IMAX 🎥🐍💚 Με τις δέκα αυτές πρώτες φορές μου έγιναν τα γούστα σα βόλτα με αερόστατο πάνω από το Σάο Πάολο—παντού γκρίζα σύννεφα μέχρι να βγει η πρώτη free spin σα πύραυλος αυτός που έχυσε χρυσό στη Λεωφόρο των Ήλιων ☀️🎰 Την επόμενη βράδια κατέβασα ένα πλιάτσικο 125€ μετα τζίρος γιατί όταν εμφανίστηκε εκείνο το πράσινο φίδι μετά τις δεκαπέντε ήταν σα να άνοιξε η σιδερένια πόρτα της баня и κατέβηκε η σειρά μου να βγάλω μια τσέπη γεμάτη χαρτζηλίκια!!! 😭🔥💰 Πιστέψτε με, αυτή η ομάδα μόνο luck είναι 🏆 the best provider hands down!!!