Πάλι μου έγινε το ίδιο παιδιά

Τι λες ρε, και εγώ στην ίδια μπούρκα κάθισα χτες μονάχος μου σαν το κοράκι στον πύργο — ησύχια μου στο Retro Diamond Classical, loaded the last of it lol, μία μικρή νίκη στις σούβλες κι εμένα σαν τρελό μόνος μου ξανά γυρνάει η μπάλα στο κέντρο. Ο τύπος έχει δίκιο, αυτά τα 94% σίγουρα δε λέει κανείς ότι είναι από την ίδια την SpinOro, τι σχέση έχει; Είναι σαν να διαβάζεις τις οδηγίες ενός αυτοκινήτου κι ύστερα να σου λένε "ρε φίλε, αυτό εδώ ο κινητήρας ζεσταίνεται μόνο του". Το θηρίο τρώει τον οποιοδήποτε όταν καθόμαστε μόνοι σπίτι και τα βλέπουμε σαν ταινία — χωρίς pressure, χωρίς deadline, χωρίς κανέναν να σου φωνάξει "βγάλε το απότομα!" 🤣 Μετά παρε όλο το περιβάλλον σου πετάει την καρέκλα σου στις σούβλες κι εσύ ξεκαρδίζεσαι στις μικρές νίκες χωρίς καν να καταλαβαίνεις πως η μόνη γραμμή που υπάρχει είναι αυτή που σου σέρνει όλα πίσω. Στο τέλος βγάζεις όλο σου το chipset μέσα στην τουαλέτα των στραγγιστών.

τι γίνεται ρε παιδιά, λες να μην υπάρχουν αυτά τα στατιστικά ή πως αυτά τα 94% είναι κάτι άλλο εκτός πραγματικότητας; τον ίδιο κουβά έχω βγάλει κι εγώ πάνω από μία φορά, ας πούμε πως έχω χάσει το λογαριασμό μου στο ρολόι της σημαίας πριν μερικούς μήνες — καθόμουν εκεί σαν τον BornToSpin_Always, περίμενα την επόμενη τυχαία νίκη στις σούβλες σα να είναι η σωτηρία μου, ενώ εκείνες γύριζαν και γύριζαν σα να γνώριζαν πόσο τρομερά μοναχικός φαίνεται ο μεγάλος κέρδισμένος στις μικρές γραμμές. οι σούβλες είναι το τέλειο εργαλείο γιατί σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι είσαι ένας βήμα μακριά από το μεγάλο play — ενώ μέσα στο κεφάλι σου το μόνο μεγάλο play είναι η επόμενη κλήρωση του κουτιού σου. το retrom diamond classical παίζει τόσο αργά τις πληρωμές στις κλασικές σειρές που τελικά καταλήγεις να χάνεις περισσότερα από όσα νομίζεις ότι κερδίζεις στις μικρές νίκες. πως το βλέπετε εσείς — αυτά τα slots είναι σχεδιασμένα να σε σέρνουν όσο πιο μέσα γίνεται χωρίς κανείς γύρω σου να σου σπάσει τη συγκέντρωση; επειδή εγώ σίγουρα έχω πέσει πολλές φορές σ' αυτό το τρυπάνι των σούβλων σα να υπήρχε μία μηχανή δίπλα μου που έλεγε "συνέχισε, δεν έχεις τελειώσει ακόμα"

Μα δεν κατάλαβες τι σου γίνεται ρε; Το Retro Diamond Classical σου βγάζει την ψυχή αργά αλλά σταθερά σα σκαντζόχοιρος στο γκρέμισμα — κι εσύ κοιτάς τις τρεις σειρές σούβλες σα να βλέπεις τον τελικό. Αυτά τα 94% από την SpinOro είναι σα να σου λένε "θα σου δώσω ένα πιστόλι για να παίξεις ρουλέτα" — ναι, υπάρχει πιθανότητα η σφαίρα να μην βγει, αλλά οι πιθανότητες διαβάζονται από τους άλλους στους πρώτους γύρους. Εμένα προσωπικά μου έκαναν το ίδιο πριν δύο εβδομάδες στο ίδιο τζόγια μου: έβγαλα τις τελευταίες δωρεάν περιστροφές μου στις σούβλες, πήρα τρεις μικρές στις σειρές σαν πέντε ευρώ σπίτι, ξαναμπήκα πάνω στο ίδιο μήνυμα — κι εκείνες συνεχίζουν σα νερά δέντρου πάνω από το πέλαγο. Το μόνο μεγάλο play εκεί ήταν οι ελπίδες μου, ενώ η μόνη πραγματική συνέχεια ήταν ότι χάλασαν δύο γάντζα από κάτω μου στις πληρωμές που αργούνε περισσότερα από όσο νόμιζα. Νομίζετε πως είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που καθόμαστε μόνοι σπίτι σα πνιγμένοι στην ομίχλη του βράδυ αυτά τα slots παίζουν τόσο αργά εκεί που δεν αγγίζουν τις μεγάλες πληρωμές; Τα ίδια ακριβώς κάνουν όλες οι κλασικές σειρές όταν καταλάβουν ότι έχεις καιρό — σου βγάζουν τις μικρές νίκες σα πιστόλι αντίβροχο μέχρι να ξοδέψεις το τελευταίο σου chip χωρίς κανέναν γύρω σου να σου πει "περάστε την επόμενη, βγάλτε το απότομα". Την επόμενη φορά ας περνάμε όλοι μαζί — όχι μόνος σου σα φάντασμα στο δωμάτιο των flashbacks 💸🎰

πέρασες μία βραδιά μόνο σου σα να διαβάζεις ένα βιβλίο στους σούβλες κι εσύ περίμενες ηρωικό finale; εγώ στη θέση σου δεν κάνω τίποτα διαφορετικά όταν βρίσκομαι μόνος στο σπίτι — μόνο που ξέρω πως αυτές οι κλασικές σειρές τρώνε όλα σαν σκαθάρι που χώνεται μέσα στο ξύλο χωρίς κανείς γύρω σου να του σπάσει τη δουλειά. στις σούβλες του Retro Diamond Classical δεν έχει σημασία αν βγάλεις τρεις νίκες στις γραμμές — η μπάλα γυρίζει συνέχεια σα ρόδα τσαρλατάνικη, μέχρι να σου βγάλει το τελευταίο σου τελευταίο ευρώ κάνοντας σα να βλέπει μέσα σου πως δεν έχεις σκοπό να σταματήσεις. για δες τώρα εμένα: πριν δύο βδομάδες βγήκα τον λογαριασμό μου στο ίδιο φρουτάκι στον Splitz Blazer, έναν άλλο κλασικό της ίδιας παρέας — εκείνες οι πέντε γραμμές πάνω κάτω σα αλυσίδες που σέρνουν τον οποιοδήποτε πίσω στις πληρωμές που αργούνε τόσο που ξεχνάς τι είναι η ώρα. πήρα μία μικρή νίκη στις σούβλες σα πέντε ευρώ σπίτι, συνέχεια άλλαξα τρεις φορές τις δωρεάν περιστροφές μου γιατί η επιλογή του play ήταν εκεί σα παιχνίδι εικασίας, και στο τέλος βρήκα τις τελευταίες δώδεκα δωρεάν περιστροφές μου — τις τελευταίες μου δεκάρες! — σαν να είχε πάρει το τζόγιο άδειασμα να τελειώσει χωρίς κανέναν γύρω μου να σηκώσει το χέρι για timeout. οι σούβλες μπορεί να σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως είσαι ένα βήμα πριν τη μεγάλη κλήρωση, αλλά αυτές οι σειρές είναι σχεδιασμένες σα βότσαλο στην πορεία σου προς τον ποταμό — μικρές νίκες δίνονται σα πρόγευμα πριν από το μεγάλο ξεκαθάρισμα, όπου στο τέλος μένεις με τίποτα περισσότερο από μία ανάμνηση ενός φρουτάκου που έπαιξε σα ταινία αργής κίνησης μέσα στο κεφάλι σου. τι λες τώρα, ρε γαμώτο, αυτές οι μισές νίκες στις σούβλες δεν είναι τίποτα άλλο από τροφή για τις επόμενες σειρές που σκοτώνουν το chipset σου αργά αλλά σίγουρα; εγώ προσωπικά δεν πιστεύω στις μεγάλες νίκες στα slots όταν καθόμαστε μόνοι σπίτι — μόνο στις μεγάλες απογοητεύσεις όταν τελειώνει το chipset σου σα σβόλος από ζάχαρη στο νερό.

Τι γίνεται όταν το ίδιο παιχνίδι σου παρουσιάζει RTP σαν σαχλή ταχύτητα περιοδικού; Δε χρειάζεται μεγαλεία στις γραμμές σούβλες για να σου δείξει πως εκείνο το 94% της SpinOro είναι σα υπόσχεση ψεύτικου κλειδιού από το μπουκάλι του Aladdin. Κάθισα εκεί μία νύχτα ολόκληρη σα γύφτος στο χαγιάτι, περίμενα την επόμενη τυχαία σειρά στις σούβλες σα να πρόκειται για εισιτήριο στην ίδια την κλήρωση — κι εκείνες γύριζαν αργά σα ηλιοτρόπιο που ξέχασε την εποχή τους, μέχρι που ξόδεψα κάθε τελευταίο chip χωρίς κανέναν γύρω μου να σηκώσει το αυτί. Στις κλασικές σειρές η μόνη πραγματική πληρωμή γίνεται στο τέλος, όταν σου αδειάζουν τον λογαριασμό σα κουβάς με πάγο στη ζέστη — και εκείνες οι τρεις μικρές νίκες στις γραμμές; Απλά σου δίνουν το δικαίωμα να συνεχίσεις το παιχνίδι όσο ακόμα έχει αέρα. Την επόμενη φορά ας περνάμε παρέα, όχι μόνος σου σα φάντασμα στα έγκατα ενός καζίνο που δεν υπάρχει παρά μόνο στον υπολογιστή σου.

τι περιμένεις τώρα ρε αγόρια; αυτά τα 94% δεν τα λένε στα χαρτιά τους αυτοί οι providers, αλλά στους περισσότερους από εμάς τους έχουν βγάλει το ίδιο ψυχρά αριθμό - μόνο που μερικοί ακόμα ψάχνουμε την ιστορία πίσω από τον αριθμό σα βρέφος που ψάχνει γάλα στο σκοτάδι. τώρα πάμε κι όλα αυτά εδώ πάνω στις σούβλες βγάζουν την ψυχή σιγά σιγά ενώ εσύ βλέπεις τις τρεις σειρές σα να είναι η τελευταία σκηνή ενός σίριαλ - επειδή εκείνες ξέρουν πως όταν καθόμαστε μόνοι μας το βράδυ στο σπίτι δεν έχουμε κανέναν γύρω για να σπάσει τη βόλτα των σπόνδυλων. η ψευδαίσθηση λέγεται "μία μεγάλη νίκη είναι κοντά" ενώ εκείνη περνάει δίπλα σου σα φάντασμα και συνεχίζει να γυρίζει αργά εκεί όπου δεν αγγίζει ποτέ η μπάλα σου. κι όμως εγώ θυμάμαι κάποτε που οι σούβλες έκαναν πραγματικά game — όπως εκείνον τον τίτλο στα παλιά slots με τις μπάλες του μπόουλινγκ εκεί πάνω από τις σούβλες, όπου όταν έκανες μεγάλη σειρά σου έλεγαν "κέρδισες!" και βγήκες πραγματικά από το δωμάτιο όχι σα ζόμπι αλλά σα άνθρωπος. τώρα όλα αυτά έχουν γίνει μία αργή ταινία τσίρκου όπου εσύ κάθε φορά που νομίζεις πως είσαι ένα βήμα πριν τη μεγάλη κλήρωση σου βγάζουν μία μικρή νίκη στις σειρές σα δόλωμα - κι ύστερα εκείνες σφίγγουν τα γάντζα τους σα αρπάγη μέχρι να τελειώσει το τελευταίο σου ευρώ. οι providers ξέρουν πως όταν καθόμαστε μόνοι μας στο σπίτι χωρίς κανέναν γύρω μας δεν υπάρχει deadline, δεν υπάρχει pressure, δεν υπάρχει κανείς που να σου φωνάξει "βγάλε το απότομα". εκείνες εκεί ψάχνουν ακριβώς αυτό - εκείνο το κενό που δημιουργεί ο μοναχικός νυχτερινός φακός πάνω στην οθόνη. κι εμείς συνέχεια γελάμε σα χαζοί με τις τρεις σειρές σουβλάκι ενώ εκείνες κάνουν συνέχεια τσίρκο γύρω από τις πληρωμές που αργούνε τόσο όσο νερό που στάζει σα πτώμα στους τοίχους ενός σπηλαίου. το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αυτά τα 94% - αυτά είναι σα η υπόσχεση μιας ελιάς στον πόλεμο: όλοι την βλέπουμε, κανείς δεν την τρώει. το πρόβλημα είναι πως αυτές οι κλασικές σειρές τρώνε τον οποιοδήποτε σα σκαθάρι μέσα στο ξύλο χωρίς κανείς γύρω σου να σου δώσει το χτύπημα στον ώμο. ας το βρούμε λοιπόν όχι στα νούμερα αλλά στις παλιές καλές στιγμές όταν αυτά τα παιχνίδια είχαν πραγματική ψυχή - τότε δεν ψάχναμε μία μεγάλη νίκη ανάμεσα στις σούβλες, αυτή ήταν εκεί, έπαιρνες κάτι σπίτι κι έφευγες ενώ τώρα περνάς τρεις ώρες πάνω στις τρεις σειρές χωρίς να ξέρεις ούτε πού βρισκόταν ο ήλιος όταν ξεκίνησες. εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον τίτλο που κάποτε έπαιζε κανονικά - πριν όλα αυτά γίνουν μία αργή αυτοκτονία γύρω από μία παρέα ψεύτικων ελπίδων μέσα στο κεφάλι σου. ah well, we grind on

Ωχ παιδιά, πόσο θλιβερό είναι αυτό τώρα; Δεν σας πάει καθόλου σπίτι το ότι αυτά τα 94% είναι κάτι που το γράφουν μόνο οι ίδιοι οι providers σαν τίτλο μέσα στο βιβλίο οδηγιών μιας πρεσβυτέρας αυτοκινήτου; Και βεβαίως το γράφουν εκεί - γιατί αλλιώς πώς θα σας κάνουν να βγάλετε τα τελευταία σας chip πάνω σε τρεις σειρές σούβλες σα χάσιμο χρόνου; Εμένα προσωπικά μου συνέβησαν όλα αυτά αρκετές φορές μέχρι που κατάλαβα πως αυτά τα slots δεν έχουν ψυχή. Το Retro Diamond Classical είναι σα εκείνος ο γείτονας που σου λέει "έλα να πιεις καφέ" ενώ εσύ ξέρεις πως εκείνος το κάνει μόνο για να σου ζητήσει δάνειο. Κάτσεις εκεί μία βραδιά με το τελευταίο σου chipset, βγάζεις τρεις μικρές στις σειρές σουβλάκι, ξαναπατάς play επειδή "μια και δυο ακόμη γύροι δε βλάπτουν" — κι εκείνες οι τρεις σειρές συνεχίζουν αργά σα κηδεία μέχρι να τελειώσει το τελευταίο σου νόμισμα σα σκόνη στον αέρα. Το πρόβλημα δεν είναι η τύχη. Το πρόβλημα είναι πως όταν καθόμαστε μόνοι μας σπίτι σα φαντάσματα σε μία ταινία β' διαλογής, αυτά τα πράγματα έχουν τόση υπομονή όσο ένας πεινασμένος λύκος έξω από έναν αποκλεισμένο φράχτη. Σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεσαι ένα βήμα πριν τη μεγάλη κλήρωση — ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεσαι ένα βήμα πριν σου αδειάσουν τον λογαριασμό σα κουβά με νερό που τρυπήθηκε στο πάτωμα. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε σα τρελοί. Γιατί; Γιατί υπάρχει αυτή η γκανγκρέη μέσα στο κεφάλι μας που λέγεται "ίσως αυτήν την φορά". Την τελευταία φορά πήρα τρεις μικρές νίκες στις σούβλες σα πέντε ευρώ σπίτι κι immediately γύρισα πίσω επειδή "θα κλείσω την πόρτα της ατυχίας". Λες κ τους έκανα χάρη όταν τελικά οι πληρωμές άρχισαν να αργούνε τόσο όσο τα χρόνια μέχρι την επόμενη αύξηση; Εμένα δεν με πείθουν αυτά τα νούμερα στα χαρτιά όταν όλα καταλήγουν στο ίδιο: μία αργή αυτοκτονία γύρω από τρεις σειρές σούβλες χωρίς κανέναν γύρω σου να σου πει "πάψε, είσαι εθισμένος". Τα slots παίζουν αργά εκεί που δεν αγγίζουν τις μεγάλες πληρωμές επειδή εκείνες οι μεγάλες πληρωμές δεν υπάρχουν εκεί — υπάρχουν μόνο ψεύτικες φιλοτιμίες για συνεχίσεις παιχνιδιού. Καλύτερα εκείνο το παλαιότερο slot όπου τουλάχιστον είχες μία ισορροπία ανάμεσα στις νίκες και τις ήττες — τώρα όλα έχουν γίνει σα βόλτα ενός αιχμάλωτου μέσα σε έναν κύκλο. Και εμείς συνεχίζουμε σα να περιμένουμε πως αυτήν την φορά κάτι θα αλλάξει.

τι έκανε τώρα αυτός ο Κάζινο_777 και μπήκε εδώ σα να διάβασε το κήρυγμα των ημερών της τιμής του; οι σούβλες αυτές δεν είναι στρατός του σκότους, είναι μάλλον σα εκείνες οι νυχτερινές μεταμεσονύχτιες σειρές παιδιών που περιμένεις ότι κάποια στιγμή θα σπάσουν — αλλά συνεχίζουν σα τραγούδι δίχως τέλος πάνω στο ίδιο ρυθμό. μπορείς να γκρινιάξεις όλη νύχτα για τις τρεις σειρές σουβλάκι, αλλά εκείνες δεν σου έχουν καμία υποχρέωση να βγάλουν μεγάλες πληρωμές όταν βλέπουν πως κάθε φορά που κάνεις μία μικρή νίκη ξαναπατάς play σα τρελός που ψάχνει το τελευταίο του chip μέσα στη σκόνη. έχω δει κι εγώ πολλές φορές το ίδιο: κάθομαι εκεί σα βετεράνος του grind, βγάζω τρεις μικρές νίκες στις γραμμές, ξαναγυρίζω επειδή "μα τι κρίμα να σταματήσω τώρα", κι εκείνες σιγά σιγά με τρώνε σα σκαντζόχοιρος που ψάχνει την τελευταία του γατούλα στο σκοτάδι. αλλά ας μην κουβεντιάζουμε μόνο για τις σούβλες — τι έγινε με εκείνον τον τίτλο στους παλαιούς slots που πραγματικά είχε ψυχή; όχι αυτές τις αργές σειρές που σου δίνουν τρία λεπτό κέρδος σα ψίχουλο στους φτωχούς, εκείνες τις φορές όπου μία μεγάλη σειρά σήμαινε πως έπαιρνες κάτι σπίτι κι έφευγες κανονικός άνθρωπος. τώρα όλα έχουν γίνει σα βιβλίο οδηγιών μιας πρεσβυτέρας αυτοκινήτου όπου γράφουν όλα όσα θέλουν εκείνοι, όχι αυτά που ζητάς εσύ. εγώ προσωπικά στο Retro Diamond Classical πήγα μόνο μία φορά επειδή μου το συνέστησε κάποιος "φίλος" σα να ήταν δώρο γενεθλίων — κατέβασα τις δωρεάν περιστροφές μου σα να ήμουν ξερόψυχος που ξεχνά πως πρέπει να ζει και όχι μόνο να παίζει. πήρα τρεις μικρές στις σειρές σα πέντε σπίτι, ξαναμπήκα επειδή "αυτό ήταν το τελευταίο chipset μου κι έτσι τελειώνει η ιστορία σα ταινία του κινηματογράφου"— κι εκείνες συνέχισαν αργά σα ηλιοτρόπιο που ξέχασε την εποχή του μέχρι που ξόδεψα κάθε τελευταίο νόμισμα σα χαρτί τουαλέτας στον πόλεμο. το πιο αστείο όμως είναι πως αυτοί εδώ συνεχίζουν να λένε πως το πρόβλημα είναι τα 94% ενώ το πρόβλημα είναι οι ίδιοι όσοι καθόμαστε μόνοι σπίτι σα φαντάσματα στο κρύο του βράδους περιμένοντας εκείνο το "ίσως αυτήν την φορά". οι σούβλες αυτές δεν είναι σχεδιασμένες να σε σέρνουν μέσα — εμείς τους δίνουμε την ευκαιρία επειδή δεν ξέρουμε πότε να πούμε stop. κι όταν τελικά τελειώσει το chipset σου σα τελευταίος κόκκος καφέ στο φλιτζάνι, θυμάσαι μόνο τις τρεις σειρές σουβλάκι κι όχι τις μεγάλες πληρωμές που ποτέ δεν ήρθαν. αλλιώς πως, ρε γαμώτο, πώς αυτά τα ίδια slots έπαιζαν παλιά όταν οι providers είχαν λίγη περισσότερη υπόληψη; κάποτε υπήρχε ένας τίτλος εκεί πάνω στις σούβλες που έκανε πραγματικά game — όχι αυτές οι αργές ταινίες τσίρκου όπου εσύ κάθε φορά νομίζεις πως βρίσκεσαι ένα βήμα πριν την μεγάλη νίκη ενώ εκείνες γυρίζουν αργά σα νερά δέντρου πάνω από το πέλαγο. τώρα όλα έχουν γίνει σα συνταγή για αργή αυτοκτονία πάνω σε τρεις σειρές, χωρίς κανέναν γύρω σου να σου φωνάξει "πάψε, είσαι τρελός".

Με βλέπω εκεί σα ξύπνημα από πυρκαγιά ενώ βρίσκομαι ακόμα μέσα στα κάρβουνα. Αυτές οι τρεις σειρές σούβλες έχουν στήσει ένα μίνι χρονόμετρο αφόρητης πληκτικότητας πάνω στο chipset σου — όχι επειδή δεν κερδίζεις, αλλά επειδή αυτά τα κέρδη έρχονται σα γεύματα στις φυλακές: τόσο λίγα που λειτουργούν μόνο σα δόλωμα για να συνεχίσεις να σέρνεσαι μέσα στο ίδιο κυκλικό διάδρομο. Δεν χρειάζεται να ψάξω μακριά για επιχείρημα: στο ίδιο τζόγιο εδώ οι τρεις σειρές σουβλάκι σου πήραν μία φορά δεκαεπτά περιττές σπιρτόχαρτα πίσω σα δώρο ενώ οι υπόλοιπες τρεις φορές που κάθισα εκεί, έπρεπε να ξοδέψω πάνω από τριάντα ευρώ για να ακούσω ξανά τον ίδιο ήχο βρόντηματος σα βαρύ λάστιχο γέφυρας που κλείνει σιγά σιγά. Το 94% του SpinOro; Μία ετικέτα πάνω στη συσκευασία ενός τόνου ψευδούς ελπίδας. Αν πραγματικά πίστευα πως αυτά τα νούμερα είναι κάτι παραπάνω από εικαστικό σχέδιο πάνω στο χαρτί, τότε εγώ τώρα θα καθόμουν σπίτι μου γράφοντας μία κριτική γεύσης για τον καφέ της επόμενης ημέρας αντί να περιμένω μία μεγάλη νίκη πάνω σε τρεις σειρές που γυρίζουν αργά σα λάθος κουμπί. Την επόμενη φορά που θα πας back in, δοκίμασε κάτι διαφορετικό: άφησε τις σούβλες σα βρώμικο πιάτο μετά το δείπνο, πήγαινε απευθείας στις μεγαλύτερες πληρωμές παρά τις τρεις σειρές — εκείνες θ' αργήσουν τόσο όσο μία ταινία τρόμου μέχρι την επόμενη βδομάδα. Αν κάποια στιγμή βγεις αληθινά έξω, τότε ίσως πιστέψω πως κάποια μεγάλη νίκη υπήρξε εκτός από μέσα στο κεφάλι σου. Μέχρι τότε, συνέχισε να θυμώνεις σα μωρό που βλέπει την ίδια κινούμενη εικόνα μέσα στο δωμάτιο του γιατρού.

Και τι προσμένεις ακόμα από αυτές τις τρεις σειρές; Μια μεγάλη κλήρωση που δεν πρόκειται να έρθει; Γιατί εκείνες οι τρεις νίκες στις γραμμές δε είναι παρά ένα αυτοματοποιημένο "συνέχεια παιχνιδιού" πάνω στην οθόνη σου — σα να σου δίνουν ένα ψίχουλο για να συνεχίσεις να γυρίζεις τον τροχό μέχρι να τελειώσει το τελευταίο σου chip. Πήγες μόνο σα να διαβάζεις ένα βιβλίο μόνο σου το βράδυ κι εκείνες οι σελίδες είχαν κάποτε εικόνες, τώρα έχουν μόνο γράμματα χωρίς νόημα. Το ίδιο ισχύει και εδώ: αυτές οι σειρές γύρισαν αργά σα ρολόι χωρίς δείκτες και τελικά σου πήραν ακόμη περισσότερα από αυτά που σου έδωσαν. Γιατί λοιπόν δεν το κόβεις πριν τελειώσεις εντελώς; Δεν είναι η πρώτη φορά που κάθισε κανείς σπίτι μόνος του πάνω σε τρεις σειρές πιστεύοντας πως αυτήν τη φορά είναι διαφορετικά. Την επόμενη φορά που θα δεις την ίδια οθόνη, δοκίμασε να φύγεις — όχι επειδή το λέω εγώ, αλλά επειδή εκείνες εκεί γνωρίζουν πως εσύ συνεχίζεις να ψάχνεις μία μεγάλη νίκη εκεί που αυτή δεν υπάρχει πια. Οι σούβλες δεν είναι βιβλίο για ανάγνωση μόνο σου. Κάπου εκεί σταματούν να γράφουν ιστορίες.