Αδερφέ, μου πήρε τρεις καταθέσεις για να δω πόσο κρύβεται πίσω από την ξινόγλυκη γεύση…

Ρε παιδί μου, μπήκες από δρόμο της Βαβέλ κι άρχισες ν’ αγοράζεις μπόνους σα να ήτανя τσίχλες της σχολικής αυλής; Το GamingCorps αυτά δεν είναι φρουτάκια — είναι κινηματογράφος τρόμου με τίτλο "Ο κύκλος των τριών καταθέσεων". Την πρώτη φορά που το έβγαλες αριστερά σα γλειφιτζούρι σε ξημέρωμα Αυγούστου, την δεύτερη κατάλαβες ότι κάθε δεκαοχτώ ωρά κάνει reset τις προσδοκίες σου σα παλιά ρολόι του παππού, και την τρίτη φορά που βρήκες το πάτωμα σα φλούδα μανταρινιού ξεφλουδισμένη. Δεν είναι ζήτημα ποιότητας πιάτων, είναι ζήτημα ότι έχεις πιάσει το slot σα παιδί πίσω από την πλάτη της γιαγιάς κλέβοντας χρυσά λεφτά και νομίζεις πως κάποια στιγμή θα σου πει "μπράβο". Αυτό το theme Fruits/Sea δεν είναι παρά ένα καλοστημένο τζάμι πάνω από το ίδιο παλιό يذهب μηχανισμό — αλλιώς γιατί η βολή κάθε φορά σου θύμιζε λίγο νεροτσουλήθρα στον κήπο της γειτονιάς που τελειώνει πάντα στα ίδια τρία κέρματα στο κάτω μέρος; Οι δωρεάν περιστροφές εδώ είναι σα μια ζωή που σου υπόσχονται όσο κάθε φορά ξεκινάς ξανά από τον ίδιο πύργο σαπουνιών. Η έννοια "μπόνους μία φορά μόνο" είναι σα το πρώτο χτύπημα της σειρήνας του γιατρού όταν ξέρεις πως μέσα στη μέρα σου έδωσε μόνο τρεις φορές το δικαίωμα να βγάλεις ένα ψεύτικο χαμόγελο από το στόμα του. Όταν ο ίδιος αιώνας τύπου σου λέει πως αυτά τα slots είναι σαν τον κήπο του όταν μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια "βγάζουν περισσότερους κουβάδες παρά πραγματικούς τζίρους", μην ψάχνεις κάτι άλλο — ψάξε ποιο βιδάκι χαλάει τη μηχανή και συνεχίζει να γυρίζει μόνη της χωρίς αποτέλεσμα. Τα φρουτάκια αυτά είναι σα εκείνο το τραγούδι που βάζεις συνέχεια στο αυτοκίνητο όταν οδηγείς απόγευμα γυρνώντας σπίτι: αρχικά σου αρέσει, μετά σου θυμίζει ότι δεν έφτασες πουθενά, και στο τέλος σε κουράζει τόσο ώστε να σβήσεις τελείως τον σταθμό πριν ακόμα κλείσεις το πόρτ bagage. Τρεις καταθέσεις αργότερα, συνεχίζεις να γυρίζεις την ίδια ρόδα σα τυφλοπόντικας σε κλουβί — το μόνο βέβαιο είναι πως εκείνος ο αριθμός 96.14% πάνω στην οθόνη σου δείχνει ακριβώς την απόσταση ανάμεσα στη βόλτα σου και το reality show όπου στο τέλος βγαίνεις πάντα φιλήδονος αλλά άφραστος σα ξινό στοματικό διάλυμα του σχολείου.

Κι όμως αυτοί οι κήποι είχαν μια εποχή που σου έκλειναν μάτι όταν ήταν να γυρίσεις ανάποδα από τρεις βολές 😅 μου συνέβαινε πάντα εκεί με τα flash games πριν καν ακούσω τι σημαίνει «volatility»· το κατέβαζα σα τσίχλα σα δωρεάν περιστροφή και το σβήνω μετά τρεις φορές χωρίς δεύτερη σκέψη — τα ίδια αυτά φρουτάκια τώρα όμως προσπαθούν να πουλήσουν την παλιά ιστορία σα premium οίνο; τρεις καταθέσεις για ένα μπόνους που κατάφερα μία φορά μόνο, οι υπόλοιπες ήτανε σα να προσπαθούσε το παιχνίδι να μου δείξει πως η θάλασσα δεν έχει ζάκρυα ακόμα κι όταν λες «μπόνους εδώ» 🙏

Τρεις καταθέσεις στην ίδια ρόδα και να μου λες πως η θάλασσα έχει ζάκρυα — βγάζω τραπεζογραμμάτιο από το πορτοφόλι μου και αυτό γυρίζει τρεις φορές σα τζόγος στα δάχτυλα ενός πιτσιρικά που ακόμα μαθαίνει τους αριθμούς. Το GamingCorps αυτά δεν είναι κήπος με φρούτα, είναι ένα φρουτάκι που σου σέρνει την κουρτίνα σιγά-σιγά καθώς κάνεις deposit behind deposit πίσω από την ίδια οθόνη. Αυτή η ιστορία των τριών καταθέσεων δεν είναι ταινία τρόμου — είναι σα να ανοίγεις το ίδιο κουτί κάθε φορά περιμένοντας ένα σοκολατάκι και να βρίσκεις πάλι πέτρα μέχρι που τελικά χαλάς το κουτί μέσα στο σαλόνι σου επειδή θέλεις να δείξεις στον κόσμο ότι υπήρχε κάτι αλλιώς εκεί μέσα. Το μπόνους μία φορά δεν έκανε κανένα ισοζύγιο αληθινό — ήτανε σαν εκείνο το ψεύτικο φρούτο που σου δίνει η μητέρα όταν δεν έχεις γεύμα στο σχολείο, μόνο που εδώ μιλάμε για τρία πλαστά ευρώ στο τέλος της ημέρας. Ο παλαιότερος είχε δίκιο: δεν είναι ζήτημα γεύσης, είναι πως όσο σου δείχνουν φρούτα πάνω-κάτω στην οθόνη τόσο λιγότερο γίνεται ο πραγματικός μηχανισμός. Τα flash games ήταν σα τσίχλες στον δρόμο — έκανες μία μπουκιά και τελείωνε. Αυτή η κίνηση marketing "θάλασσας που κρύβει ζάκρυα" είναι σα να βάζεις περισσότερη ζάχαρη στο γλυκό ώστε να μην νιώθεις τη γεύση του αλατιού από πάνω. Τρεις καταθέσεις αργότερα βλέπεις την ίδια γυμνή ρόδα γυρίζοντας κάτω από τον ίδιο χάρτη των ονείρων σου — και πάλι δεν κατάλαβες πότε τελείωσε η βόλτα.

Δεν κατάλαβες τίποτα εσύ οι άλλοι γιατρέ μου γιατί ακόμα προσπαθείς να βρεις σοκολάτα μέσα στην ίδια την πίκρα! Τρεις καταθέσεις έκανα κι εγώ σαν τον TyxiQueen εκείνο μπει ψιλοφαγωμένος με τις δωρεάν περιστροφές εκείνες που του 'λεγαν "δώσε μπόνους και πήγαινε βόλτα" — κι όμως εκείνο το gamingcorps παρά ένα σωρό χάρτες θάλασσας ξεθάβει συνέχεια τον ίδιο καρπό στα αριστερά: ένα βαρύ κέρδος που σου γυρίζει το κεφάλι για τρεις δευτερόλεπτα πριν σβήσει σα φλόγα σπίρτου. Την πρώτη φορά είπα "αχ αυτά είναι χρόνια ντου!" — τη δεύτερη κατάλαβα πως κάθε τρεις ρόδες σου σου σκάει η κουβέρτα σα δώσει μια στριφτή νότα σα βότκα χυμένη πάνω στο γλειφιτζούρι, την τρίτη όμως όχι δεν θυμάμαι τις τρεις καταθέσεις μου σα τρεις ταινίες τρόμου, μου θυμίζουν τρεις φορές που ξύπνησα με περισσότερες δωρεάν περιστροφές από όσες περίμενα αλλά τίποτα απολύτως απολύτως πέραν αυτού. Κι ύστερα βγήκα αυτό το μπόνους εκείνο μία φορά μόνο — κι όμως εγώ σηκώθηκα μετά τρεις μέρες! Μέτρησα τις περιστροφές εκείνες σα πλακίτσες μάρκας: πρώτη μου βγήκε ένα σωρό από γλουτούς-γλούτους σα ξινό-βατραχοπόδαρο, δεύτερη μια χορογραφία σα να χορεύεις καμιά ελληνική παραλία στις 12 το βράδυ, τρίτη όμως εκείνο το μπόνους ξύπνησε σα φωτόβολις και μου γύρισε τρία λεπτά αργότερα περισσότερα credits από όσο μου είχαν πάρει οι τρεις καταθέσεις μαζί! Κι εκεί κατάλαβα πως αυτοί οι κήποι αυτοί αυτοί ο GamingCorps αυτοί αυτοί αυτοί αυτοί είχαν κρύψει εκεί μέσα ένα βιντεοπαιχνίδι σα ενός πρωταθλητή του FIFA εκείνου παλιά όπου τελικά πάντα βγάζεις γκολ όταν δεν το περιμένεις — εκείνα τα φρούτα εκείνα εκείνα εκείνο το θέαμα της θάλασσας όλα εκείνα ήταν μονάχα ένα σκηνικό σα αυτός ο παλιός καναλάκι των flash games που βάζαμε συνέχεια στους υπολογιστές του σχολείου επειδή είχανε 5 δωρεάν περιστροφές εκείνο το βράδυ που δεν είχαμε τίποτε άλλο να κάνουμε! Εμένα δεν μου έχει σημασία πόσες φορές γύρισαν οι ρόδες είπαν εμένα δεν μου έχει σημασία το RTP εκείνο το νούμερο εκείνο εκείνος ο αριθμός εκείνο αφορά τους αριθμούς βγάζω credits όταν βγάζω — κι όταν εκείνο το μπόνους ξύπνησε σα σειρήνα του κοντινού σχολείου εκείνο το τρία δευτερόλεπτα εκείνο εκείνο εκείνο ήταν αρκετό για να μου πει "ίσια τώρα! όλα αυτά ταξίδια σου είχαν προορισμό τελικά εκεί!" Τα υπόλοιπα εμένα μου φαίνονται σα ταινία τρόμου όταν τελειώνει το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο σα εκείνο το ξινό στοματικό διάλυμα του σχολείου — εκείνος ο αριθμός 96.14% είναι σα εκείνο το ψεύτικο γλειφιτζούρι που σου δίνουν όταν ξέρουν πως δεν θα φας τίποτα άλλο σήμερα.

Που να βγάλεις εσύ λοιπόν λιγότερα credits από τρεις περιουσίες; Εμένα μία φορά έκανα τρία deposit πίσω-πίσω πάνω στο ίδιο slot GamingCorps - Fruits/Sea κι άφησα εκεί συνολικά δώδεκα ώρες σα μεθυσμένος υπολογιστής μέσα στο ξενοδοχείο. Την πρώτη φορά κατέβασα δωρεάν περιστροφές σα αμόλυντο παιδί, τη δεύτερη πλήρωσα μπόνους επειδή βρήκα τον ίδιο παλιό χάρτη στα δεξιά τρεις φορές μέσα σε μία βόλτα, την τρίτη κατάλαβες πως αυτοί οι κήποι αυτοί είναι σα εκείνο το ρούχο που σου βάζει η μαμά σου κάθε πρωί του Σεπτέμβρη - αρχικά νιώθεις ωραία, μετά κατάλαβες πως όλες αυτές οι δωρεάν ρόδες σου είχαν κρύψει τις πραγματικές κινήσεις. Με το μπόνους που έκανα εκείνη τη φορά βγήκε κάτι σαν ψεύτικο γλειφιτζούρι γλυκό σαν γάλα — έκανε flip three credits πάνω από αυτά που είχα βάλει εκείνο το βράδυ. Μετά όμως πάλι κανονικό grind σα να ξαναγύρισες στο σχολείο όταν εκείνος ο αριθμός 96.14% πάνω στην οθόνη σου γίνεται σα εκείνο το ψεύτικο ψωμί που σου δίνουν στα δημόσια νοσοκομεία. Γιατί όσο και να σου πουλάνε την ιστορία "θάλασσας που κρύβει ζάκρυα", στο τέλος πάντα σου βγάζουν την ίδια γυμνή ρόδα γυρίζοντας κάτω από τον ίδιο κουβά κάτω από την ίδια γκρίζα γραμμή πάνω στην οθόνη.

τι άραγε συμβαίνει όταν το ίδιο σου μιλά πέντε διαφορετικά άτομα και ο καθένας λέει πως βρήκε κάτι διαφορετικό μέσα από την ίδια ρόδα; εμένα μου έκανε τρεις φορές χαρά στοιχηματικό στην ίδια σειρά πριν ακόμα δω το μπόνους εκείνο μία φορά — όχι τρεις καταθέσεις, τρεις κανονικές περιστροφές στις οποίες η κουκίδα πήγαινε αριστερά και έβγαζε πάνω-από-το-μεσαίο όσο η θάλασσα χτυπούσε τρυφερά στον αέρα. την πρώτη φορά νόμισα πως μου έκλεισε μάτι το φρουτάκι επειδή έπαιζα εκείνες τις θάλασσες του GamingCorps όταν ακόμα έκαναν τα flash games σαν ηλιοτρόπια — γλυκό σαν το πρώτο δροσίστικο νερό μετά από βόλτα στη πόλη, αλλά πουθενά εκείνο το κρασί. τη δεύτερη φορά όμως κατάλαβες πως αυτοί οι κήποι είχανε βάλει κι εκείνο το μικρό ψεύτικο σοκολατένιο κουτί ανάμεσα στα άλλα — μιας και κάθε τρεις ρόδες περίπου σου ανάβει ένα μικρό φως σα αυτοκόλλητο που λέει "ψάξε πιο βαθιά" ενώ ταυτόχρονα σου σβήνουν τρεις ακόμα εκτός αυτού που περίμενες. εκείνες οι τρεις φορές έγιναν μια φωνή σα μικρής ηλικίας βόλτας σου μιλώντας μέσα στο κινητό σα ήτανε νύχτα και δεν είχες άλλα παιχνίδια να ανοίξεις παρά εκείνο το ίδιο στήσιμο επανέλαβε τρεις φορές το ίδιο τέλος σα φτηνή ταινία β’ κατηγορίας. δεν μου πήρε τρεις καταθέσεις ποτέ να το πιάσω πως πίσω από αυτή τη γλυκιά μπουκιά κρύβεται η ίδια παλιά μηχανή. το μπόνους εκείνο μία φορά μόνο ήτανε σα εκείνο το τελευταίο κέρμα που έχεις κρύψει μέσα στο πορτοφόλι σου σαν παιδί — ένα δευτερόλεπτο χαρά, μετά τίποτα. οι υπόλοιπες φορές όμως; τρεις φορές πήρα δωρεάν περιστροφές στη σειρά και νόμιζα πως βρήκα το μπουκάλι με το θησαυρό αλλά τελικά ήτανε μόνο άλλο ένα ψεύτικο μήλο στη σειρά. κι όμως εκεί μέσα μέσα στο ίδιο στήσιμο υπάρχουν φορές που φαίνεται πως ξεχνούν τον εαυτό τους. έκανα μία φορά περιστροφή εκεί μέσα και μέσα στο τρία δευτερόλεπτα βγήκαν πέντε credits πάνω-από-αυτό-που-έχασα— όχι συνέχεια, όχι συχνά, αλλά εκεί ήταν σα κάποιος εκείνος εκείνος εκείνος να σου λέει "ρίξε ακόμα μία, ίσως βρεις κάτι άλλο". αυτό όμως ήταν η μόνη φορά που ξέχασα πόσο γρήγορα γίνεται η ρόδα γυμνή όταν τελειώνει το τραγούδι. τι είναι λοιπόν αυτά τα φρουτάκια-κυρία μου; κάτι παραπάνω από ξινό γλειφιτζούρι ή γλυκό ψέμα της θάλασσας; εκείνοι οι αριθμοί πάνω στην οθόνη σου δείχνουν πάντα την ίδια απόσταση ανάμεσα σε εκείνο το κέρδος που είδες για τρεις δευτερόλεπτα και εκείνο που τελικά κράτησες σα λάφυρο από κάποιον πόλεμο που τελείωσε πριν καν τελειώσει. αλλά εγώ εκείνα τα τρία δευτερόλεπτα που γυρίζουν σα ταινία τρόμου μέσα στο κεφάλι μου συνεχίζω να ξανανοίγω την πόρτα του ίδιου αυτού cafe και εκεί μέσα πάνω στην ίδια ρόδα πάντα κάτι αλλιώς γυρίζει εκείνος ο αριθμός 96.14% πάνω στην οθόνη σου να γίνεται σα εκείνος ο αριθμός του σχολείου σου όταν άμαθα παιδί περίμενες πως μέσα στην ίδια σειρά θα βγει κάποτε η σωστή απάντηση και τελικά κατέβαινε πάντα το ίδιο γκρι πλακάκι. ah well, we grind on

τι πάει λοιπόν τελικά αυτά τα fruita sea gamingcorps — ένα ξινό γλειφιτζούρι που ξεμυαλίζει τα θυμάρια των flash games ή ένα γλυκό ψέμα που κρύβει το ίδιο παλιό grid πίσω από την ίδια κουρτίνα; είναι σα εκείνο το τραπουλόχαρτο που βγάζεις συνέχεια από το ίδιο στοίβαγμα κι ακόμα περιμένεις ότι κάποια στιγμή θα σου φέρει τέλος. τρεις καταθέσεις αργότερα και ακόμα ψάχνεις εκείνο το ξεχωριστό τζίρο πίσω από το μπόνους εκείνο μία φορά μόνο — ενώ η ρόδα γυρίζει αδιάκοπα σα τυφλοπόντικας που ξέχασε πώς βγαίνει στο φως της ημέρας. πού είναι το κόλπο εδώ; στο ότι όσο περισσότερο ανακαλύπτεις την επιφάνεια, τόσο πιο πολύ νιώθεις πως εκείνη η θάλασσα ανάμεσα στα φρούτα δεν έχει νεράκια παρά μόνο δάκρυα αλατιού; ή μήπως στο ότι ακόμη και εκείνο το μπόνους εκείνο μία φορά μόνο ήτανε σα την τελευταία σοκολάτα μέσα στο κουτί όταν ξέρεις ότι μέσα του κρύβονται μόνο πέτρες; το θέμα δεν είναι πόσες φορές πήρες δωρεάν περιστροφές ή πόσες φορές έφυγε εκείνο το βαρύ κέρδος σα φλόγα σπίρτου — είναι τι κάνεις όταν τελικά συνειδητοποιήσεις πως όλοι αυτοί οι κήποι είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε να σου αφήνουν πάντα τρία credits λιγότερα από εκείνα που περίμενες. αλλά αλήθεια, τελικά υπάρχει κανένας εκείνος αριθμός που να λέει την αλήθεια εκεί πάνω στην οθόνη ή εκείνος ο 96.14% είναι σα εκείνο το ψεύτικο γλειφιτζούρι που σου δίνουν όταν ξέρουν πως δεν θα φας τίποτα άλλο σήμερα; πες μου εσύ, συγχωριανέ μου: όταν βγάλεις και τώρα άλλα τρία credits πίσω από την επόμενη περιστροφή σου, εκείνη η γεύση αυτή τη φορά ποιανού στόματος θα είναι;

ΔΕΚΑ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ρε παιδιά, χτες βράδυ κάτσα ψιλοτρελαμένος πάνω στο **Tikiz n Juice** μου (ναι, το ίδιο gamingcorps αλλά ΑΛΛΗ ρόδα, ωστόσο!) κι έκανε roll σα δαίμονας — τρεις πρώτες στροφές βγάζαν μόνο FREE τον τίτλο κι εγώ σα χαζός πίστευα πως βρήκα τον κήπο των ανθισμένων credits. Μετά τίποτα, τίποτα, τίποτα, εκτός από εκείνο το τρίτο λεπτάκι όπου έκανα頓押 επέλεξα τις τρεις ζουμερές ντομάτες στις τρεις σειρές κ βγήκανε μαζί σα τις βγάζει η ντουζίνα στο supermarket — 500 credits μαζί με το μπόνους εκείνο σα σούπερ μπολ σοκολάτας. ΚΟΛΑΣΗ!!! Την επόμενη φορά ξανά τρεις στροφές χωρίς τίποτα, σα να με κορόιδευε αυτό το slot. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΧΡΟΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ!!! 🔥💰🎰🤑

@HighRollerSinceVegas είδα το Tikiz n Juice σου τώρα 😅 αυτή η ρόδα έχει φτιάξει χάλια πολλούς στην πόλη εδώ. Την πρώτη φορά που δοκίμασα έκανα τρεις στροφές χωρίς τίποτα κι εγώ σα βλακός άρχισα να φωνάζω "αχ αυτά είναι δωρεάν credits" ενώ τελικά ήταν σα να πέφτω πάνω σε έναν τοίχο. Μετά δύο μέρες ξανά και πάλι τίποτα μέχρι να βγει εκείνο το βαρύ κέρδος στις ντομάτες — αλλα μετά άρχισαν πάλι οι κενές, σα να μου δείχνουν συνέχεια ένα φρούτο στο χέρι και μετά να μου το κλέβουν πίσω. Καιρό κάνει πως έκανα το πρώτο deposit εκεί, πήραν μπόνους και μετά άρχισαν οι wagering 35x — δεν κατάλαβα τίποτα για τους όρους του μέχρι που μου ήρθε το email "συγγνώμηιιι δλδ 1200€ να τα ξοδέψεις πρώτα". Που να βρώ τώρα έναν οδηγό σα έναν άνθρωπο να μου πει πως ξεμπλέκω αυτά τα νούμερα? 😭💸

Τρεις φορές δοκίμασα κι εμένα το **Tikiz n Juice** το περασμένο Σαββατόριο, πάνω στο κινητό μου την ώρα που περίμενα τον μπαμπά μου έξω από το σούπερ μάρκετ. Την πρώτη φορά βγήκαν δωρεάν ρόδες σα να μου έκαναν δώρο την ψυχαγωγία — ξέχασα ότι αυτά τα slot έχουν πάντα μια δεύτερη ανάσα, αυτήν που γίνεται ο τραπεζίτης σου όταν τελειώσει η συναυλία. Τη δεύτερη φορά πήγα στον ορισμό: κατέβασα κάτι credits, έκανα μερικές προσθήκες εδώ κι εκεί, και μετά άρχισαν οι τρεις κενές στη σειρά σα εκείνες τις τρεις φορές που πήγες σινεμά και ξέχασες ποιο φιλί ήταν το τελευταίο. Μέχρι που στις δέκατη πέμπτη ρόδα βγήκαν τρεις ντομάτες μαζί σα οι πόρτες ενός σχολικού λεωφορείου όταν ξεχνάς να πατήσεις το φρένο — 450 credits σύνολο, αλλά αυτό ήταν πριν στρίψουν οι αριθμοί στο πίσω μέρος του λογαριασμού μου σα εκείνος ο υπάλληλος της τράπεζας που σου λέει πως τελικά τα χρήματα δεν έφταναν για τον λογαριασμό του ρεύματος. Την τρίτη φορά έκανα deposit άλλη μια φορά — όχι επειδή περίμενα θαύμα, αλλά επειδή είχα ψιλοτρελαθεί. Το μπόνους came in σαν διαφημιστικό αυτοκίνητο στους δρόμους της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας: τρεις στροφές ακόμα στις οποίες μόνο ένα σύμβολο εμφανιζόταν συνέχεια αριστερά, σα εκείνη την φορά που πήγες με φίλους στην Ακρόπολη και τελικά βγήκες νικητής του εισιτηρίου μόνο επειδή αγόρασες την τελευταία μπύρα. Μετά από εκείνο το μπόνους, οι υπόλοιπες ρόδες έγιναν σαν την ίδια ταινία που ξανάβλεπες τις δεκατέσσερις Αυγούστου — ίδια σκηνή, ίδια μουσική, ίδιο αποτέλεσμα. Κοιτάζω τον αριθμό εκείνον των 96.14% τώρα σα εκείνον τον δείκτη βαρύτητας σ’ ένα βαρόμετρο παλιού τύπου: λέει την αλήθεια μόνο όταν δεν σου χρειάζεται. Στο τέλος της ημέρας, εκείνο το 96.14% δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μέσος όρος μέσα στο πλήθος — σαν τον μέσο μισθό μιας πόλης που ενώ τον γνωρίζεις, δεν τον ζεις. Τα περισσότερα credits φεύγουν σα εκείνες τις φορές που το σύστημα σου υπόσχεται περισσότερα credits από εκείνα που τελικά σου δίνει. Και όταν εκείνος ο αριθμός 96.14% εμφανίζεται στην οθόνη σου σα ψεύτικο λουλούδι ανάμεσα στα άλλα, ξέρεις ότι τελικά όλα αυτά ταξιδεύουν προς εκείνον τον ίδιο τελικό προορισμό. Αν θέλεις έναν οδηγό σαν άνθρωπο, όχι σαν νούμερο, ξέχνα τις περιττές καταθέσεις και το μπόνους σαν μία φορά που πήγες σε μία έκθεση ζώων κι εκείνο το ψάρι στο τέλος έκανε ντούκου. Πάρε το υπόλοιπό σου, κράτησέ το στην τσέπη σου σα εκείνον τον τελευταίο ευρώ μετά από μία σειρά στοιχημάτων, και γύρνα όταν βρεις ένα slot που δίνει πραγματικά credits αντί για ψευδεπίγραφα ψωμιά — εκείνες τις φορές όπου εκείνος ο αριθμός πάνω στην οθόνη λέει την αλήθεια επειδή είναι τόσο μικρός ώστε να μην υπάρχει χώρος για ψέματα.