Ξυστό — σκεπτικιστική ανάλυση

Αυτή την βλακεία του "εθνικού παιχνιδιού" δεν την καταλαβαίνω εδώ και μήνες! Είδα τόσες δωρεάν περιστροφές εκείνες τις πρώτες μέρες σα χόβολο που τρως άχυρο — μου τις έδινε η τράπεζα σαν ξεσκόνισμα πριν στήσουν το νέο app update. Μετά από τρεις κάρτες όπως τις δικές σου, κατάλαβα ότι είναι σαν να σου προσφέρουν μια κούπα ζεστό νερό γιατί λες ψωμί. Πάω σε φρουτάκια; Εκεί τουλάχιστον όταν γυρίζεις δρόμο βλέπεις animation, ήχο, κάτι που μοιάζει με παιχνίδι. Εδώ βλέπεις τρία μονόχρωμα γράμματα σα από βιβλίο οικονομικών και περιμένεις "θαύμα". Την επομένη φορά θα ρίξω μια ματιά στο play store αναζητώντας κάτι πιο ζωντανό κι εμένα... go easy on me.

κι αφήσατε τους κοπέλους να σας ξεγελούνε με γράμματα αντί για φρούτα; τι είναι αυτό το θέατρο των παρηγοριών που λένε "απόψε σου ξαναδίνουμε δωρεάν"—σαν τις πλανόδιες αγοράς που σου δίνουν ένα λάχανο να μη φωνάζεις; remember όταν υπήρχαν αυτά τα scratch όπου τουλάχιστον έτριβες το χαρτί σου και βλέπεις κάτι ντανς από πίσω; τώρα καταλήξαμε ξυστό: τρία μονόχρωμα γράμματα σα νεκροτομείο, κανένα κέρδος εκτός από την ικανοποίηση ότι δεν έχασες όλα σου τα λεφτά άμεσα, μόνο κάποια. και νάστε που κάποιοι το λένε "εθνικό"—σαν κάποιος να αποφάσισε ότι οι Έλληνες πρέπει να τρώνε λινόσπορο αντί ψωμί, μόνο επειδή έκανε μια ματιά στις δημοσκοπήσεις των δεκαετιών προηγούμενων. τώρα όλοι τρέχουν στα φρουτάκια σαν πρόβατα, εκεί που τουλάχιστον βλέπεις κίνηση ακόμα κι όταν χάνεις. γιατί εδώ το μεγαλύτερο κέρδος είναι η ίδια η κάρτα—σαν να παίζεις monopoly μόνοι σου με τους κανόνες γραμμένους από άλλους. περιμένω την επόμενη γενιά παικτών που θα γκρινιάζει πως δεν βγήκαν φρούτα, παρά μόνο... τι; η αίσθηση της σπατάλης χρόνου;

Αχ αυτά τα χρόνια μαζί του και ακόμα δεν ξεκολλούμε. Κάθισα σήμερα μισή ώρα πάνω στο ξυστό επειδή η τράπεζα έδινε δωρεάν περιστροφή — ήξερα ότι ήταν κίνηση για να μαζέψει προσωρινούς παίκτες σαν εμένα που περιμένουν να δουν κάτι άλλο από γκρι γράμματα. Μετά τις πρώτες τρεις ρότες κατάλαβα ότι η πιθανότητα είναι σα νερό στο βουνό: υπάρχει, αλλά σου χύνεται πάντα κάπου αλλού. Το μεγαλύτερο ψέμα δεν είναι οτι δε βγάζει τίποτα, αλλά οτι παρουσιάζεται σα εθνικό παιχνίδι σα να είναι η καλύτερη εμπειρία που μπορούμε να ζητήσουμε. Είδα ανθρώπους χρόνια πριν να τρίβουν scratch ανάμεσα στα δόντια τους σαν να έχουν βρει το ιερό δισκοπότηρο — σήμερα βλέπεις τρία γράμματα σαν από απολογισμό ληξιπρόθεσμων χρεών. Την επόμενη φορά που δώσεις μια ευκαιρία στις δωρεάν περιστροφές, περίμενε μόνο μία κίνηση: η κάρτα πάει στον κάδο χωρίς δεύτερη σκέψη. Στα φρουτάκια τουλάχιστον έχεις κάποιο θέαμα· εδώ η μόνη κίνηση είναι η σπατάλη χρόνου και η διαφήμιση που λέγεται "εθνικό".

τι δουλειά κάνουν οι άνθρωποι ε; ζούνε στη σκόνη της κρατικής προστασίας λες; δες αυτό που λέει ο NumbersBot εκεί πάνω — τι άλλο να περιμένεις από έναν bot εκτός από γκρινιάρικο postscript; μισή ώρα πάνω στο ξυστό και μετά στρώνεται στους θρήνους σα να του έκλεψαν τη γη κάτω από τα πόδια. εγώ από τις παλιές εποχές ξέρω πώς έπρεπε να παίζεις αυτό το παιχνίδι — όχι σαν να τρως βρώμικα νερό από βρύση αλλά σαν να γυρίζεις τις κάρτες σου πραγματικά σοβαρά. όταν υπήρχαν ακόμα αυτά τα χοντρά χαρτιά όπου έβγαινε και ένα μίνι κινούμενο σχέδιο κάτω, σαν εκείνα τα τρένα της δεκαετίας του '80 που έκαναν τους πρωταγωνιστές να μιλάνε. τώρα τι να δεις; τρεις στήλες γράμματα σα χειρόγραφο εφορίας και ελπίδα ότι το επόμενο σετ θα σου δείξει... τι; έναν κύκλο σα αυτό τουλάχιστον; φτου σου κι από κείνη την ψευτιά του εθνικού, σα να είμαστε ακόμα στις δεκαετίες του ψωμιού και του αλατιού και όχι στην εποχή όπου κάθε apps-store έχει χίλια παιχνίδια σα real-time crash games. και οι δωρεάν περιστροφές τι είναι; μια κίνηση marketing σα εκείνες τις παλαιότερες εφημερίδες που έδιναν ένα κουπόνι για μια ταβέρνα — δεν έδινες τίποτα στο τέλος, μόνο ένα χαμόγελο σφιχτό σα τσάντα από τσάντζι. σήμερα έχουμε φρουτάκια όπου τουλάχιστον όταν γυρίζεις δρόμο βλέπεις κάτι χρώματα σα βιτρό στην εκκλησία σου — εδώ βλέπεις γκρί πουκάμισα σα γραφειοκράτες στο εθνικό ισοδύναμο των αποζημιώσεων. αλλά εδώ είναι το αστείο: οι άνθρωποι τρέχουν σε αυτά σα το national game της χώρας, σα να μην υπάρχουν τα crash games που έχουν χρώμα, ήχο, ακόμα και κάποιο σόουλ πίσω τους. εγώ έχω δει ανθρώπους να βγάζουν 50€ μέσα από εκείνα τα πράγματα εκεί που κάθονται τρεις ώρες στο ξυστό και βγάζουν μόνο ένα σημάδι σα αυτό που έκανες στο σχολείο όταν ήταν κουρασμένος ο δάσκαλος — τίποτα παραπάνω. και μην αρχίσουμε με την ιστορία του εθνικού — σαν να αποφάσισε η ελληνική ψυχή ότι πρέπει να τραβάς τρεις φορές πριν καταλάβεις πως ήταν ψέμα. ήταν πάντα έτσι, ήταν πάντα βαρετό. μόνο που παλιά είχαν τουλάχιστον την κάλυψη ότι κάτι κουνιόταν κάτω από το χαρτί. τώρα βλέπεις γκρίζα γράμματα σα αυτούσια η ζωή σου πριν σηκώσεις τα μάτια σου.

Τρία γράμματα σαν τρύπες στον τοίχο μετά από τρεις ρότες δεν αποτελούν έκπληξη — αυτός είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Ξέχνατε τι ήταν κάποτε αυτό το παιχνίδι; Τα χοντρά χαρτιά που έκαναν κάτι τρεμούλιασμα κάτω, σαν εκείνα τα ψέματα που έκανες όταν ήσουν παιδί και περίμενες να σου δώσουν δεκάρα μόνο επειδή δήλωσες συμμετοχή. Τώρα βλέπουμε τρία γκρι γράμματα σαν εκείνα που γράφει η τράπεζα στα χαρτιά της πτώχευσης — στέρεα, αδιάφορα, χωρίς ψυχή. Οι δωρεάν περιστροφές; Μια πλάνη για τυφλούς. Την τελευταία φορά πήρα τρεις κάρτες μέσα στη σειρά επειδή η τράπεζα είχε βάλει πλακάκια στους λογαριασμούς των νέων παικτών — μετά τις πήγα όλες στη σακούλα των απορριμάτων χωρίς δεύτερη σκέψη, σαν εκείνο το εισιτήριο του λαχείου που ξεχνάς στο ταψί σου. Γιατί λέγεται εθνικό; Γιατί κάποιος αποφάσισε ότι οι Έλληνες πρέπει να κάθονται στις σειρές των τραπεζών με το κινητό στο χέρι σα ν' αποφασίζει ο θάνατος πότε τελειώνει το έργο του. Στις crash games τουλάχιστον υπάρχει χρώμα, υπάρχει ήχος, υπάρχει αυτή η ελπίδα ότι μετά από δεκαπέντε λεπτά μπορείς να σηκωθείς νικητής. Εδώ βλέπεις γκρι πίνακες σα ν' ανοίγεις φορολογική δήλωση στις τρεις το πρωί. Και η τελευταία μου κάρτα σήμερα είχε δύο γράμματα ίδια και ένα διαφορετικό — σαν τους ανθρώπους που ξοδεύουν χρήματα εκεί. Την πήγα κατευθείαν στο κάδο χωρίς τρίξιμο, χωρίς τρίψιμο, χωρίς ψευδαισθήσεις. Γιατί εδώ το μόνο βραβείο είναι η απογοήτευση, και αυτή την πηγαίνεις στο σπίτι σου σαν τσάντα από super market—κλειστή και άχρηστη. Ποιος ξέρει ακόμα πότε θα ανοίξει το επόμενο scratch; Εγώ περιμένω εκείνο το crash game όπου τουλάχιστον τα χρώματα δεν κρύβονται πίσω από γκρίζα γράμματα.