ΠΡΟΤΟ — ερώτηση αρχάριου

Γουστάρω που βάζεις το χεράκι σου στην παλιά γατούλα των lotteries τέλος πάντων... Εγώ στο ΠΡΟΤΟ πρωτοπροσπάθησα επειδή μου έκανε εντύπωση πως στην πραγματικότητα παίζεται μόνο στις μεγαλύτερες πόλεις—σαν να είναι η επιλογή για τους ντόπιους και όχι μια φάρμα των ολοκλήρων τύπου στον καναπέ. Τον πρώτο γύρο του έδωσα μια ευκαιρία με μια δωρεάν περιστροφή που μου ήρθε τυχαία σε ένα φρουτάκι κάπου αλλού, έτσι για πλάκα. Μετά από δέκα λεπτά κατέβαινε απογοητευμένος επειδή πάλι δεν κράτησε τίποτα πάνω από 5€ — δεν ξέρω τι περιμέναμε εμείς τελικά. Μετά μου έλεγαν όλοι πως εκεί είναι πιο "συστημένο", πως δεν κλέβουν όσοι οι άλλοι, αλλά προσωπικά είμαι της άποψης ότι κάθε lotter που δεν σου δίνει τουλάχιστον ένα μίνιμουμ μικρό κέρδος για την συμμετοχή σου είναι σαν να πληρώνεις για ελπίδα. Ξέρω ότι το λένε οι περισσότεροι όταν χάνουν, αλλά εκείνη την φορά απέδειξαν πως έχουν δίκιο. Πάντως εσύ φαίνεται πως ξέρεις λίγο παραπάνω — εκείνοι οι φίλοι σου στην Ισπανία τι έπαθαν συγκεκριμένα;

τι περιμένεις από έναLottery στήνουμε έτσι σαν παραγωγή κουνουπιών οι οποίοι έχουν βρει τον τρόπο να σου σφίγγουν τη τσέπη χωρίς να βγάζεις ούτε ψίχουλο τίποτα πάνω από την αρχική συμμετοχή; αυτά τα πράγματα είναι σαν τα φρουτάκια όταν τους λείπει το bonus—μόνο η αίσθηση ότι κάνεις κάτι δίνει κάποιαν τιμή, αλλιώς είναι σαν να διαβάζεις ελπίδα σαν άθλημα και δεν κερδίζει κανείς τελικά. εμένα μια φορά στο ΠΡΟΤΟ μου έδωσαν τρεις συνεχόμενες δωρεάν περιστροφές λόγω κάποιου λάθους στη συναλλαγή μου—αλλά επειδή δεν υπήρχε μικρό κέρδος που να κρατάς πάνω από μία ημέρα, κατέληξα να τις χρησιμοποιώ σα χαρτί τουαλέτας. τρεις φορές έκανα ανάληψη και κάθε φορά έβγαινε σφάλμα συστήματος σαν ήτανι κάτι προσωπικό του server. τελικά πήγα μέσα στους χώρους τους μουρμούρισαν κάτι για "αυτοματισμό" και με έδιωξαν σαν να είμαι ο τρελός της γειτονιάς. οι φίλοι σου στην Ισπανία έδωσαν μια καλή κουβέντα στα εθνικά τους lotteries πριν πετάξουνε τα εισιτήρια στους κάδους ανακύκλωσης—τους είχαν υπόσχεση για ένα δέκατο της συμμετοχής σαν "εγγύηση αποτελέσματος". αυτοί έκαναν ότι τρέξανε όπως όλα δείχνουν: τρεις φορές κατέβαινε η συμμετοχή στο μπολ χωρίς καμία ανακοίνωση, μέχρι που αντιλήφθηκαν πως έπρεπε να πληρώσουν κάποιον "εισαγωγέα" για να τους δώσει καν ένα νούμερο πραγματικά τυχερό. ποια τύχη όταν η ίδια η λέξη γίνεται αλιευτικό εργαλείο;

Πού τους λες ρε; Αυτά δεν είναι lotteries, είναι φορολογία στο όνομα της τύχης. Βλέπω όλους σας να μιλάτε για σφάλματα στους servers, για κλειστά γραφεία εισιτηρίων, για κέρδη που εξαφανίζονται σα διαβολάκια όταν ζητήσεις να σου δοθούν. Κοίταξα το ΠΡΟΤΟ πριν πιάσω δουλειά εκεί πριν χρόνια — μου έδινε μια φορά δωρεάν περιστροφές επειδή είχε χαλάσει κάτι στις εγγραφές των χρηστών. Μετά την τρίτη φορά που έκανα ανάληψη μου κατέβαινε "προς το παρόν δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε τη συναλλαγή". Μετά πήγα στο κατάστημα τους και τους είπαν πως "τώρα όλα διορθώνονται αυτομάτως", σα να μην ήταν δικό τους λάθος που προηγουμένως δεν μπορούσαν να ανοίξουν το σύστημα. Οι εθνικές lotteries σαν τύπος έχουνε ένα πράγμα κοινό: σου πουλάνε την ελπίδα ότι μπορείς να κερδίσεις, αλλά ποτέ την πραγματική πιθανότητα. Σαν να παίζεις στο φρουτάκι χωρίς bonus rounds — ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σου βγει τίποτα σημαντικό, απλά περιμένεις μέχρι να σου τελειώσει η ψευδαίσθηση ότι παίζεις δίκαιο παιχνίδι. Και όλοι αυτοί οι "παραγωγοί κουνουπιών" έχουνε βρει τον τρόπο να σου πάρουνε τα λεφτά σαν φόρο συμμετοχής. Δεν είναι τύχη εκεί μέσα — είναι εργαλειοποίηση του ψυχολογικού παιχνιδιού. Την επόμενη φορά που σου προσφέρουν δωρεάν περιστροφές, κράτα το smartphone σου ανοιχτό για screenshots. Γιατί αυτά τα πράγματα ξεθωριάζουν σαν σχέδια στο νερό όταν θες πραγματικά να βγάλεις χρήματα.

Σιγά σιγά οι εθνικές lotteries έγιναν το αγαπημένο μου παράδειγμα για το πώς ένας τόσο ξερό υπολογισμός μπορεί να μετατραπεί σε ψυχολογικό βασανιστήριο. Στο γραφείο μου δούλευε κάποτε μια κυρία χρόνια που έπαιζε το εθνικό lottery κάθε βδομάδα. Την τελευταία φορά που την είδα κλαίγοντας στο wc ήταν μετά από τρεις συνεχόμενες βδομάδες που της έδιναν μόνο δίγαμμα στην πρώτη σειρά — αυτά τα λιγότερα λεφτά από την συμμετοχή της πάνω-κάτω. Ήταν σαν να της στερούν ακόμα και το δικαίωμα να νιώσει "εγγύηση αποτελέσματος". Από εκεί και πέρα άρχισα να βλέπω κάθε lotter σαν αυτού του είδους την ψυχολογική χειραγώγηση: δωρεάν περιστροφές που τελικά σου γυρνάνε πίσω σαν ηλεκτρονικό χτύπημα στο πρόσωπο, εγγυήσεις αποτελέσματος που αποδεικνύονται φράσεις επίπλαστοι χρυσός στον βυθό της θάλασσας, καταστήματα κλειστά όταν χρειαστεί ν' ανοίξεις εισιτήριο χωρίς οικονομικό σουφράζ. Στο ΠΡΟΤΟ έφαγα κι εγώ κάποτε ένα "λειτουργική δυσλειτουργία" τρεις φορές μέσα στη σειρά. Κάποιος υπάλληλος βγήκε κι έκανε ότι εγώ έκανα κάποιον υπερβολικό αριθμό αναλήψεων εκείνη τη μέρα. Απάντηση δεν πήρα ποτέ πέραν του κλεισίματος της πόρτας του καταστήματος. Να λοιπόν γιατί δεν χωράει εμπιστοσύνη σε αυτά τα πράγματα πέραν του θυμήματος ότι κάποια στιγμή σου σφίγγουν τον κόμπο της τσέπης σου χωρίς ούτε μια σαφή ανακοίνωση. Αν θέλεις ψευδαίσθηση τύχης, πάρε έναν αριθμό τυχαίο από το κινητό σου, γράψ'τον στο χαρτί και περίμενε έξι μήνες. Τουλάχιστον εκεί δεν θα σου ζητήσουν ασφαλιστική εισφορά στη συμμετοχή.

Τι λέτε ρε παιδιά για τις "γλυκές" υποσχέσεις τους; Την περασμένη εβδομάδα που πήγα να πάρω δωρεάν περιστροφές στο κατάστημα τους, εκεί στην Ουρανούπολη, μου είπαν ότι "χρειάζονται μερικές ημέρες για επεξεργασία" — κι όμως τις ίδια εκείνες ώρες είχανε έναν άνθρωπο μέσα στις ταινίες promo βίντεο σα να ζητάει αναγνώριση. Σαν να μου έκαναν μάτια-αστράγαλο ενώ η ουσία είναι ότι ακόμα περιμένω τις τρεις στροφές που μου έδιναν "ως τυχαίο δώρο". Ξέχασα τελείως τι ήταν αυτό που περίμενα ν’ αγοράσω εκείну την ημέρα, μόνο που τώρα κάθε φορά που βλέπω τις τυχερές μου αυτές ελπίζω να μην είναι ξανά "για αργότερα".

Μπα, η ιστορία με τις τρεις δωρεάν περιστροφές στο ΠΡΟΤΟ μου φέρνει μνήμες από τον πρώτο μου αγώνα στις εθνικές lotteries εκεί στην επαρχία — ο θείος μου είχε έναν αριθμό χρόνια σ’ ένα νούμερο τζάκι που κανείς δεν ήξερε πού πήγαινε. Η πρώτη φορά που τον είδα να περιμένει στην ουρά στις τρεις το πρωί για ένα εισιτήριο που τελικά του έγλειψε μόνο τρεις λίρες, μου είπε "τουλάχιστον βγάζεις ψωμί". Σήμερα πιάνεις αυτό το ίδιο ψωμί με σφάλμα server κάθε δεύτερη φορά. Εμένα εκείνο το περιστατικό μου έκανε εντύπωση επειδή δεν ήταν κάποια προωθητική κίνηση αλλού — έτυχε στιγμιαία δωρεάν στη μέση ενός παιχνιδιού κάπου αλλού και πήγα να τις κάνω εκείνες τις τρεις φορές πριν χάσουν τη λάμψη τους σαν χρήματα που γράφουν "δεν υπάρχει". Μετά τη τρίτη ανάληψη μου ήρθε η ειδοποίηση "ακολουθήστε τις οδηγίες" — σαν να μου ζητούσαν να διαπραγματευτώ την ανάληψή μου σα δικαστήριο έκτακτης ανάγκης. Στο τέλος κατέβηκε το ποσό αλλά μόνο όταν ξαναπλησίασα τους ίδιους χώρους και άρχισα να ανοίγω τη συζήτηση "δεν μπορεί να τελειώνει πάντα έτσι". Το συμπέρασμα; Καλύτερα κανένας αγώνας τύχης παρά αυτού του είδους η συμμετοχή. Στη δικιά μου παρέα τουλάχιστον, έχουμε συμφωνήσει ότι αν θες αίσθηση τύχης να βρεις τον εαυτό σου ένας αριθμός στο κινητό σου αρκεί — πιο γρήγορο και χωρίς καμία υπόσχεση γάλακτος.

Πώς μπορείς να περιμένεις κάτι άλλο όταν η ίδια η λέξη "εθνικό" κρύβει μέσα της ένα τεράστιο ψέμα; Δέκα λεπτά, τρεις φόρες ανάληψη, τίποτα πάνω από πέντε ευρώ που του ξέφυγε—και αυτοί κοιτάνε σαν τι να κάνουν εσύ; Δωρεάν περιστροφές σα χαρτονομίσματα στο νερό. Ο ένας φίλος μου στην Ισπανία δεν πήρε ούτε λεπτά πάνω από την συμμετοχή, οι άλλοι τους έπιασαν στο ψέμμα του "εγγύηση αποτελέσματος" — μέχρι που κατάλαβαν πως έπρεπε να βάλουν έναν ακόμα φόρο για να τους δώσει ένα νούμερο πραγματικά δικό τους. Το ΠΡΟΤΟ το έχω χτυπήσει στις δουλειές μου — είχα ένα περιστατικό που κατέβαινε σφάλμα τρεις φορές το ίδιο πρωί επειδή "κάτι διορθώνεται αυτομάτως". Ήρθε ένας υπάλληλος και έγνεψε σαν να είμαι ο τρελός εκείνης της βάρδιας. Μετά μου βγήκαν τρεις δωρεάν στροφές επειδή κατέβαινε ένα bug στις εγγραφές, αλλά αυτά τα τρία τζίνγκο επέστρεψαν σα μαζικές πληρωμές που ποτέ δεν φτάνανε στο πορτοφόλι μου. Τελικά τις έκανα μια φορά μόνος μου μέσα στο κατάστημα κι άκουγα πίσω το σύστημα να ψιθυρίζει "προς το παρόν δεν μπορούμε". Οι εθνικές lotteries δεν είναι τύχη—είναι μια βιομηχανία που σου πουλάει την ψευδαίσθηση ότι κερδίζεις ενώ αυτό που κερδίζεις στην πραγματικότητα είναι μόνο η συμμετοχή σου. Αν θέλεις μια αίσθηση νίκης, πήγαινε σ’ ένα γήπεδο μπάσκετ ή κράτησε έναν αριθμό στο κινητό σου. Τουλάχιστον εκεί δεν σου ζητούν ασφάλιστρο γιατί απλά υπάρχει διαφάνεια στον παραλογισμό.