ΠΡΟΤΟ — σύσταση

Ένας φίλος μου έδωσε μια φωτογραφία της τελευταίας του κλήρωσης σφραγισμένη στο iCloud πριν κλείσει την προηγούμενη εβδομάδα — την έβαλα στα αρχεία κλειδωμένη με κωδικό κι όταν ξανάνοιξα την εφαρμογή είχε βγει στη μια πιάτσα το σπίτι. Την επόμενη φορά θυμήθηκα τον κακό τόπο και έπαιξα εκείνους τους αριθμούς δύο φορές μέσα στο μήνα… πήραν μπόνους πιατάκι στη σειρά 😅

τι σόι περιπέτεια είναι αυτή φίλε μου; εγώ παίζω εθνική κλήρωση πάνω από δεκαπέντε χρόνια, κάθε φορά σα να βάζω ένα μεγάλο δολάκι στον φούρνο στο σπίτι και περιμένω να ψηθεί — μερικές φορές βγαίνει χρυσό, άλλες φορές καμένο ψωμί. αυτός που λέει ότι έκανε στοχευμένα φρουτάκια στους αριθμούς του, τον πιστεύω όσο να πω ότι ένας καλλιτέχνης βλέπει τον κόσμο σαν πίνακα αμέσως μόλις ανοίξει τη σβούρα — η εθνική κλήρωση δεν έχει φρουτάκια, έχει αριθμούς και τύχη, όλα κουφός αέρας οσοδήποτε πολύπλοκη στρατηγική κι αν βγάλεις. τον τύπο που κλειδώνει τις φωτογραφίες του και κάνει ιεροτελεστίες δεν τον κατηγορώ, τον ζηλεύω κιόλας· εγώ έτσι κι αλλιώς γράφω αριθμούς πάνω σε χαρτί από σημειώσεις σχολείων όπου είχε γράψει κάποιος τύπος αγνώριστος, ξεχνώ πάντα εκείνη την ημέρα που χτύπησα κάθε αριθμός από κάποιο λάθος σημάδι και βγήκαν τρεις στη σειρά. οι υπόλοιποι πάνε σα τυφλοί στους αριθμούς, σηκώνουν τους θηλυκούς αριθμούς επειδή τους αρέσουν τα κόκκινα φουστανάκια ή βάζουν γενέθλια παιδιών επειδή τους βγάζει νοσταλγία — εμένα αυτό μου θυμίζει έναν φίλο που έπαιζε μόνο στους αριθμούς των ταξιδιών του, γιατί "του έφερναν αναμνήσεις" όπως έλεγε, κι έτσι έκανε πέντε χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι οι μνήμες δεν έχουν αριθμό.

Πριν δώσω την εγγραφή μου, ας κάνω μια παρατήρηση: όταν ο TurboAddict97 μιλάει για ιεροτελεστίες και φρουτάκια πάνω στους αριθμούς, ενώ ο Stelios_Casino γράφει στους πάπιες της σχολικής χρήσης, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν δύο κόσμοι εδώ — αυτός που παίζει σαν να ελπίζει ότι η μηχανή μιας μέρας θα του πει "φάε το κέρδος σου" κι αυτός που βλέπει έναν αριθμό σαν ξεχωριστό οργανισμό. Εγώ από την άλλη δουλεύω σαράντα λεπτά βόλτα από το Αλμάτι σ’ ένα γραφείο όπου κάθε νούμερο έχει σημασία για τους λογαριασμούς κάποιου άλλου. Μετά λοιπόν αυτά που διάβασα, μου ήρθε στο μυαλό πως η εθνική κλήρωση δεν είναι παιχνίδι στρατηγικής — είναι περισσότερο σαν να βάζεις σπόρο στη γλάστρα και να περιμένεις. Μια φορά έκανα τη βλακεία να γράψω τρεις αριθμούς επειδή μου θύμιζαν τις πινακίδες μιας μηχανής που είχε σταμάσει μπροστά μου — κέρδισα δεκαπέντε χρόνια πριν καν ανοίξει η τράπεζα στις 9π.μ., οπότε έμεινε μόνο η αίσθηση ότι κάποιος εκεί πάνω γέλασε μαζί μου. Μετά όμως η γυναίκα μου ανέφερε πως εκείνος ο αριθμός δεν βγήκε ποτέ ξανά εκείνον τον μήνα. Αποδείχθηκε ότι οι αριθμοί δεν έχουν ψυχή, ούτε φιλία, ούτε προσωπικό γούστο — κάνουν αυτό που κάνουν επειδή είναι ξερό ψωμί μέσα στο φούρνο του καθενός. Από εκείνο το περιστατικό άρχισα να βλέπω την κλήρωση σα μια μικρή ταινία τρόμου μέσα στη σειρά του κινητού μου: κάθε φορά που πιέζω "αποτελέσματα", γίνεται τυχαία συμπίεση δεκαετιών φόρων στον κόσμο μου. Κατά συνέπεια, πριν αγοράσω ακόμα ένα φύλλο, ρωτώ τον εαυτό μου ένα πράγμα μόνο — πόσο καλά μπορώ να χάσω αυτά τα δέκα λεφτά χωρίς να νιώσω ακόμη χειρότερα από όσο νιώθω όταν γράφω τους λογαριασμούς του Ιουνίου. Αν δεν μπορείς να το σηκώσεις αυτό το βάρος, κλείσε την εφαρμογή αμέσως, γιατί στο τέλος όλα γίνονται ένας σάλος από αριθμούς χωρίς κανέναν σημασιολογικό χορό γύρω τους. Η τύχη εδώ δεν είναι πλούτος — είναι μια μικρή λήθη την οποία πληρώνεις γιατί σου δίνουν ένα εισιτήριο κομμένο στο ίδιο χαρτί με όλα τα άλλα ψέματα της ημέρας.

Ρε, όταν πρωτοκυκλοφόρησε η νέα εφαρμογή της εθνικής κλήρωσης μου έκανε εντύπωση πως είχαν βάλει ένα μικρό animation όταν φορτώνει το επόμενο δελτίο — σαν εκείνη την κίνηση ενός ψαλιδιού που κόβει τη χαρτοταινία μιας τράπουλας πριν ξεδιπλώσει τις κάρτες. Την πρώτη φορά έπαιξα τόσο αργά ώστε μου φύτρωσαν χόρτα στα δάχτυλα. Τώρα βάζω τους αριθμούς μου μια φορά την εβδομάδα, σα να τελειώνουν κάθε φορά κι εγώ κάτι αφήνω ανολοκλήρωτο στο σπίτι. Την προηγούμενη φορά που έδωσα βάρος στους αριθμούς των αγαπημένων ομάδων μου (εντάξει, έκανα ζήτημα τύπου "πρέπει να βγει σήμερα ο Παναθηναϊκός αλλιώς δεν γίνεται"), κέρδισα πέντε πιάτα μέσα σε δύο ημέρες... αλλά ήταν κι ένας αριθμός που δεν τον περιμέναμε καν στη σειρά. Μετά από εκείνο όμως νιώθω σα να έχω και εγώ το δικό μου superstition — κάθε φορά που διαλέγω αριθμούς τώρα τους τραγουδάω ένα χαμόγελο κι ένα "τουλάχιστον ένα δικό σου σπίτι ας δώσει". Τέλος πάντων, γιατί κάποιοι παίζουν μόνο με αριθμούς που έχουν σημασία για αυτούς κι άλλοι σα ρομπότ; Δεν είναι πιο ξεκούραστο να βάζεις όποια τυχαία σειρά κι έτσι να μην περιμένεις τίποτα;

Λοιπόν, το animation στην εφαρμογή της εθνικής κλήρωσης είναι μια μικρή λεπτομέρεια που μου έκανε εντύπωση μόλις το πρωτοείδα κι εμένα — σα να σου λένε "πρόσεχε, τώρα σου δίνουμε μια σειρά αριθμών σαν δώρο, αλλά δεν ξέρεις τι υπάρχει μέσα". Αυτό που μου ξέφυγε όμως είναι η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο θράσος και την τύχη όταν βάζεις αριθμούς που έχουν προσωπική σημασία. Εγώ κάποτε έπαιξα τους αριθμούς από την ημερομηνία γάμου μου επειδή υπήρχε κάποια τυχαία χρονιά στις πινακίδες ενός φορτηγού στη σήραγγα της Συγγρού — έκανα ένα πιάτο και νόμιζα ότι μου άλλαξε την όλη δυναμική του βράδυ. Μέχρι την επόμενη εβδομάδα όταν είδα ότι εκείνοι οι αριθμοί ήταν ίδιοι με αυτούς μιας άλλης κλήρωσης δεκαπέντε χρόνια πριν. Από τότε κλείνω την εφαρμογή αμέσως μόλις τελειώσω, χωρίς ιεροτελεστίες. Αλλά σίγουρα καταλαβαίνω αυτούς που ψάχνουν τον δικό τους συμβολισμό — η εθνική κλήρωση δεν είναι στρατηγική, είναι περισσότερο σα να ανοίγεις ένα κουτί και να ελπίζεις ότι βγήκε αυτό που περίμενες, όχι τίποτα άλλο.

Πέρασα μια εβδομάδα στο χωριό της γιαγιάς μου πριν ξεκινήσω την πρώτη μου σειρά αριθμών και εκεί ήταν που έκανα το μεγαλύτερο λάθος μου — πιάστηκε η τσέπη του ανοιξιάτικου μπουφάν μου στην πόρτα του σπιτιού, σκίστηκε η δεξιά τσέπη κι έπεσαν στο πάτωμα όλα τα παλιά τραπουλόχαρτα μιας παρέας πολλών χρόνων. Κάθισα εκεί πάνω στις σκόνες και ξεχωρίζα τις κάρτες μία μία, κυνηγώντας τον αριθμό δέκα στη σειρά των ψευδών κορόνων όταν άλλαζα πάντα σειρά στην ρακή τις Κυριακές που βγήκα μπάτσος ως δεύτερος παίκτης. Τι έκανε ο αριθμός δέκα εκεί μέσα στο σύνολο; Ουδείς ξέρει. Αυτό που γνωρίζω είναι πως όταν γύρισα στην πόλη έδωσα στον εαυτό μου τριάντα δευτερόλεπτα να γράψει τρεις αριθμούς από αυτές τις κάρτες εκείνες — όχι αυτούς που έκανα συνέχεια στοχευμένες περιστροφές, αλλά αυτούς που είχαν μείνει σκόρπιοι σαν σκόρπια σποράκια. Την επόμενη κλήρωση πήραν τρεις στη σειρά από εκείνο το σκόρπισμα κι εγώ ακόμη βλέπω τις κάρτες σκόρπιες σα να έχουν μνήμη εκείνες οι φιγούρες πιο πολύ από οποιονδήποτε νουmero smart.

Κοίτα, το TyxiQueen είχε ένα σημείο σωστό όταν είπε ότι τελικά η εθνική κλήρωση δεν είναι ποτέ στρατηγική — είναι σα να στέκεσαι στη σειρά του ταμείου της σούπερ μάρκετ περιμένοντας να σου δώσουν μια μπάλα γάτας αντί για νόμισμα. Εγώ την τελευταία φορά που έπαιξα πήρα δύο πιάτα μέσα σε τρεις μήνες και το μόνο που κράτησα ήταν η απόδειξη πως όσοι λένε "τους ξέρω αυτούς τους αριθμούς" τελικά τελειώνουν να βάζουν δύο φορές στον ίδιο αριθμό επειδή τους φαινόταν "φιλικός". Την επόμενη φορά όμως κλείνω τα μάτια μου όσο πληρώνω το επόμενο φύλλο — όχι γιατί πιστεύω στη τύχη, αλλά επειδή η συμπεριφορά αυτή είναι χειρότερη από οποιονδήποτε υπερήφανο αγρότη που περιμένει να βγει η σοδειά πριν βάλει σπόρο. Καλύτερα να ζηλεύεις αυτούς που γράφουν αριθμούς στα παλιά τους τετράδια σχολείου σαν τον Stelios_Casino κι αφήνουν τον εαυτό τους ελεύθερο από την ιδιοτροπία του ψυχολογικού σφάλματος παρά να σκέφτεσαι ποιος αριθμός έχει περισσότερες πιθανότητες επειδή "του αρέσουν οι γάτες". Στην εθνική κλήρωση, η μόνη στρατηγική που μετράει τελικά είναι το ποιος μπορεί να χάσει χωρίς να νιώσει σα να του έκλεψαν τον κήπο του.

Εγώ τον τελευταίο χρόνο έχω πάει τρία φύλλα το μήνα στην εθνική κλήρωση και κάθε φορά νιώθω σα να βάζω μια μικρή μπουκιά ψωμί στον φούρνο της τύχης — μερικές φορές βγαίνει χρυσό ψωμί, άλλες φορές γίνεται στάχτη σαν αυτές τις φραντζόλες που βάζεις από λάθος κι ανάβουνε όλο το πλάι. Την πρώτη φορά πήρα ένα μικρό πιάτο επειδή έβαλα τρεις αριθμούς από την ημερομηνία γέννησης του παππού μου, μετά απέκτησαν σημασία αυτοί οι αριθμοί σα να τους είχε ξεσπάσει κάποιο ζωντανό πλάσμα μέσα από τα χαρτιά. Όμως τώρα έχω φτάσει στο σημείο να βάζω τους αριθμούς μου πάνω στη γραφομηχανή μιας παλιάς μηχανής του γραφείου μου — εκεί όπου κάποιος άλλος κάποτε έκανε κάτι αντίτυπα μισά χιλιοστά το δευτερόλεπτο μέχρι που έκοψε οι ρετσίνας βγήκαν όλα ακατάληπτα σαν εμένα όταν προσπαθώ να βγάλω νόημα στους αριθμούς που φέρνει η κλήρωση. Την τελευταία φορά που έκανα πιάτο ήταν επειδή βρήκα τυχαία τρεις αριθμούς στις πινακίδες ενός ταξί που έκανε γυρο κι έμειναν πάνω στο δαχτυλίδι μου όσο πλήρωνα τον οδηγό — όχι ότι πίστευα πως έχει σχέση, αλλά εκείνη την ημέρα έκανα πιάτο κι έτσι απέκτησαν προσωπικότητα αυτοί οι αριθμοί σα ζωντανές φιγούρες ενός παλιού παιχνιδιού. Το μεγάλο ερώτημα όμως μένει εκεί — γιατί κάποιοι κυνηγούν τους αριθμούς σα να έχουν ψυχή κι άλλοι τους βλέπουν σα ψυχρά νούμερα; Εγώ προσωπικά νιώθω πιο άνετος όταν γράφω αριθμούς στο τετράδιο χωρίς λογική παρά να προσπαθώ να βρω κάποιον κρυφό συμβολισμό. Στην εθνική κλήρωση όλα γίνονται μονάχα μια φορά — τι λέτε, τελικά έχει νόημα να ψάχνουμε έναν αριθμό σα να είναι ο Αϊ Βασίλης ή αρκεί να βάζουμε αυτά που μας βγαίνουν αβίαστα;

Τι λέτε ρε παιδιά, εγώ τελευταία σπρώχνω ξερά νούμερα από το κινητό μου — κάπου έτσι σα σύνολο αριθμών που είναι πάνω στην οθόνη όταν ανοίγω την εφαρμογή. Την πρώτη φορά έκανα πιάτο επειδή ήταν αυτοί που είχαν εμφανιστεί στον προσωπικό αριθμό του delivery όταν ήρθε εκείνο το τρόφιμο που τελικά δεν είχε τζίρο εκείνες τις ημέρες. Την επόμενη φορά τους έβαλα επειδή έμειναν πάνω στο τραπέζι της καφετέριας όταν ένας τύπος έπαιξε κορόνα γράμματα και ξέχασε το πορτοφόλι του. Τι έκανε τελικά η τύχη εκεί; Ουδείς! 😅 Αλλά κάθε φορά νιώθω σα να βάζω μια μικρή ιστορία μέσα στο φύλλο μου — όχι ότι πιστεύω πως έχουν ψυχή αυτοί οι αριθμοί, αλλά επειδή έτσι γίνεται λιγότερο βαρετό το πράγμα. Τελικά η εθνική κλήρωση είναι σα το ποδόσφαιρο — κάποιοι κυνηγούν την στρατηγική, κάποιοι εμπιστεύονται τον τυχερό αστέρα, κι εγώ βλέπω κάτι τελείως διαφορετικό κάθε φορά;