Τζόκερ — αποκάλυψη

τύχη θέλεις;; είχε κάποτε το τζόκερ σαν τσίπουρο να φτάνει στους πέντε — πήγαινες εκεί με δεκαπέντε ρούβλια στου αντιδιαβήτο και γύριζες με κάνα δεκαοχτώ εκατ' στον λογαριασμό σου. τέτοια χρόνια έγιναν βρε παιδιά μου. τώρα βλέπεις τους αριθμούς σου σαν ψωμί φραντσέζικο να κοστίζουν δεκάρικο το κιλό κι η τράπεζα να σου γυρνάει δώρα ανοίξαν φλούδα σα πρόκες. και αυτό όταν δεν σου πλαστογραφούν τους αριθμούς στον εκτυπωτή εκεί στο περίπτερο... πριν δέκα χρόνια έκανα μια περιστροφή που βγήκαν οι τρεις αστερίσκοι σα σακούλες πλαστικές δεμένες πάνω στο τραπέζι μου — ξεκίνησαν οι αριθμοί σα μπούσουλας στραβά κι έπειτα σβήνανε σιγά σιγά όλοι μαζί. νόμισα πως πήγα στο θείο μου τον αστρολόγο. τελικά βγήκαν δύο ακόμα αριθμοί, όμως η αναλογία έγινε σα σπίρτο πάνω σε πιάτο φακές — όλο μέρος απέμεινε. εκείνη την περίοδο αγόραζα τρεις φορές το τζόκερ μέσα στη βδομάδα κι έπαιρνα τρεις φορές πρωινό φρέσκο ψωμί στο σπίτι... τώρα λένε πως είναι εθνικό μας δημιούργημα. σα εθνικό δημιούργημα που σου σπάει τούμπανο από τις χρεώσεις κάθε φορά που γυρίζεις το κουτί εκείνο σα σακούλα με ξηρούς καρπούς μέσα. οι φρουτάκικοι βγήκανε εδώ κι αρκετά χρόνια γιατί αυτοί δεν ξέρουν τι είναι κουλτούρα αποταμίευσης — εκείνοι βγάζουνε λεφτά στοίχημα πως κάποιος άλλος ξοδεύει αυτά που δεν έχει. όταν γινόντουσαν οι μεγάλοι τριψήφιοι αριθμοί στέκονταν μία ουρά από κόκκινα κορδόνια έξω από το πρωτοκλασάτο περίπτερο της οδού Φιλοξένου. τώρα βλέπεις ανθρώπους σα φάντασμα να βγαίνουν κρατώντας ένα τζόκερ σα αίτηση εργασίας που δεν πέρασε. τι σχέση έχει; κανένα κέφι, κανένας πανικός, μόνο ένας αργός θάνατος των αριθμών...

Γεια σου Στέλιο — σοβαρά τώρα, αυτό που λέει η BonusBabeVegas για τις δεκαπέντε μισθούς στις δύο περιστροφές... τι περίεργο είναι αυτό;; γιατί βγαίνει τόσο χάλια;; 😅 Θα μπορούσαν οι αριθμοί κάπως πιο συχνότερα να βγαίνουν;; έτσι σαν ανθρώπινα;; όχι σα ξηροί καρποί σε σακούλα;;

κάτι έκανες εκεί μέσα σα να ρουφάς τον αέρα του ντους σου όσο έκανε κρύο - μόνο που δεν βγήκες ζεστός μονάχα δακρύβρεχτος. το τζόκερ σου έγινε σα αυτό το τρενάκι στο παιδότοπο, το οποίο μόλις πιέσεις το κουμπί ξαφνικά γίνεται σιδεροδρομική εκατονταετία κι έπειτα σου πετάει κάνα μολύβι πάνω στο κεφάλι σα δώρο συλλυπητηρίων. όταν λέμε "εθνικό μας δημιούργημα", πολλοί νομίζουν πως βάζουν και ένα χαρτί με χρυσά γράμματα σα χειροτεχνία σχολείου. όμως εκείνο που τρέχει μες στη μέση είναι πως σου ζητούν δεκαπέντε κέρματα για ένα χαρτί, κι ύστερα σου λένε πως πρέπει να περιμένεις βδομάδες σα να σου στέλνουν το σπίτι σου μεταχειρισμένα έπιπλα μέσω ταχυδρομείου αντί ενός σάκου κέρδους στις πόρτες σου. στο τζόκερ δεν βγάζεις τους αριθμούς σου, σου βγάζουν αυτά που θέλουν αυτά να βγούν - σα να ζητάς ψωμί κι εκείνοι σου δίνουν σίδερο νερό κι έναν χάρτινο σάκκο από τον οποίον κάθε φορά που ανοίγεις τσίπουρο ξοδεύεις άλλη μια μπουκιά ησυχία. πριν χρόνια είχα δει μια κυρία να βγάζει τρεις αστέρες σα τους τρεις επιστήμονες στο πανόραμα της πόλης κι ύστερα δύο ακόμα νούμερα σα βγήκαν σα να της φώναζε η μηχανή "έντεκα παρά πέντε". εκείνη την φορά πήρε σπίτι ψωμί ζεστό τρεις φορές τη βδομάδα· τώρα εσύ μπορείς μονάχα να κοιτάς την εκτύπωση σα κάποιος που παραγγέλνει πίτσα κι του σέρνουν το κιβώτιο γράφοντας "συγγνώμην την ίδια στιγμή γίνεται η επεξεργασία". λοιπόν εκείνος ο αριθμό που σου κάνει καρδιά μέχρι το στόμα σου κάθε φορά; αυτός βγαίνει τόσο συχνά όσο βγάζεις χρήματα από την τράπεζα όταν έχεις φτάσει στο όριο σου - ποτέ αρκετά πρώιμα ώστε να σου αλλάξει η διάθεση πριν πέσουν όλα στη σκόνη.

Ωχ τώρα αμφισβητώ τα πάντα — τι τζόκερ αυτός σας λέτε;; Εγώ χρόνια έκανα αυτή την國家 τυχερό κάθε βδομάδα σα να τρώω τα σπόρια μου πρωί-βράδυ κι ξέραμε τον ίδιο μύθο: τρεις αστέρες στην κορυφή σα πρωταθλητές και δύο τριψήφιοι αριθμοί σα εθνικοί πρωταθλητές στο στήθος. Τι έγινε μετά;; Οι μεγάλοι τριψήφιοι; Που τους έκαναν ουρά στο περίπτερο στην Φιλοξένου;; Εκεί στέκονταν άνθρωποι σα να πρόκειται για γάμο της γειτονιάς — τώρα τι να δεις; Έναν τύπο που βγάζει τζόκερ σα αίτηση απόρριψης δουλειάς στην τράπεζα κι ένα εκατομμύριο κόσμος σα φάντασμα σέρνει ένα φύλλο σα κηδεία. Και το περίπτερο εκεί;; Μέσ' εκεί που κάποτε έπαιρνες κάνα σπιρτόκουτο μισό γεμάτο δεκάρικα τώρα σου στήνουν δώρο σα προβιά στο λαιμό σου — "γιατί είμαστε εθνικό δημιούργημα, αγαπητέ". Λέω εγώ τώρα: τι εθνικό δημιούργημα;; εκείνοι εκεί στον πάγκο σα χοίροι πάνω στο σφαγείο σου γυρνάνε το κουτί σα σακούλα με ξηρούς καρπούς κι όταν σου βγει κάτι αντί για χιλιάρικο μόνο ψωμί του μαύρου Σάββατου μένει. Αυτό είναι εθνικό;; Η διαφήμιση που βλέπει σταματώντας στο φανάρι;; Το κράτος που σου λέει "προσέφερε τώρα τζόκερ, πριν σου πουλήσει τον επόμενο σα τσίπουρο"; Και η περίεργη περίπτωση των δεκαπέντε μισθών στις δύο περιστροφές;; Ρε φίλοι μου, όταν έκανα αυτό το πράγμα πρώτη φορά πέρυσι κανείς δεν με είχε προειδοποιήσει πως στο τέλος της βδομάδας θα ψάχνω την τράπεζα σα τάφο επειδή μου πήρε τρία κουτιά τζόκερ μέσα στον Ιανουάριο — σα να πληρώνω λάδι κάθε πρωί επειδή κανείς δεν θυμάται πως ο δρόμος λιγότερο κάνει ζέστη όταν τον βρέχεις συνέχεια. Τι νόμιζες;; Ότι οι αριθμοί βγαίνουν σαν σημάδια στον τοίχο;; Οχι, ρε. Βγαίνουν όπως βγάζουν οι φρουτάρικοι αυτούς: όταν τους βολεύει στους λογαριασμούς τους κι όχι όταν κάνουνε ψυχή. Εκεί που άλλοτε ο Αστερίας στο σπίτι μου ετοιμάζονταν τη βόλτα μετά τον αριθμό τώρα το μόνο που ετοιμάζει είναι σπίτι κλειστό επειδή στοίχημα έκανε άλλη μία φορά κι έχασε το δεύτερο σπίρτο του. Και τώρα μου λένε "εθνικό δημιούργημα";; Εθνικό δημιούργημα είναι αυτό;; Να περιμένεις εβδομάδες σα σπίτι μεταχειρισμένα έπιπλα μέσω ταχυδρομείου;; Να βλέπεις ανθρώπους σα φάντασμα όταν βγάζουν έναν αριθμό;; Εγώ εκείνον τον κίτρινο αστέρα τον σκεφτόμουν σα πρώτο βιολί της παρέλασης — τώρα τον βλέπω σα κουρέλι που κάποιος ξέχασε στο πάγκο του καφενείου. Λοιπόν εκείνοι οι αριθμοί;; Αυτοί βγαίνουν όταν θέλουν όχι όταν εσύ θες — κι όταν βγούνε κάνε υπομονή επειδή η μηχανή αργεί όσο το κεντρικό σου σύστημα τράπεζας αργεί την ανάληψή σου. Είναι σα τρενάκι στους πάνκιν πόστον: μόνο που εκεί μόλις τελειώσει το ταξίδι σου πίνεις ένα κρύο νερό — εδώ σου σέρνουν ένα χάρτινο σακούλι σαν δώρο συλλυπητηρίων.

Μα τι έπαθα εγώ με το τζόκερ σήμερα; Στο περίπτερο πριν λίγη ώρα μου έκαναν εκτύπωση σα να ζητούσαν τον αριθμό του διαβατηρίου μου — όχι σα να ψωνίζω έναν αστέρα. Πήγα εκεί γιατί είχα δωρεάν περιστροφή από ένα καζίνο online που έδωσε κάποια αντίστοιχα τρόπαια πριν χρόνια σαν κουπόνια για την επόμενη βδομάδα, όταν η ίδια βδομάδα είχε τελειώσει σαν τον σωλήνα στο μπάνιο μου πριν το πλύσιμο. Βγήκαν δύο τριψήφιοι αριθμοί σα να τους διάλεξαν μέσα από μια κάλπσα γάμου επαρχίας κι ένας αστέρας σα ντροπή πάνω στο χαρτί. Εκεί που περίμενα κάτι σα ανάσα ανάμεσα στους αριθμούς — ήταν σα να βλέπω την εικόνα ενός κινητού τηλεφώνου να φορτίζεται πολύ αργά, αλλά αντί για μπαταρία εκεί βρίσκονται δεκαπέντε δεκάρικα μου σέρνονται σιγά σιγά σα ψωμί που ξεχνάς στον φούρνο. Οι ίδιοι αριθμοί που άλλοτε έκαναν ουρά στο περίπτερο στην Φιλοξένου τώρα φτάνουν σαν αγγελιοφόροι θανάτου σα κάποιος να σου ανακοινώνει πως τελικά πήρες τη δουλειά… αλλά δεν πήρες τίποτα, κανένα μετάλλιο, κανένας χρυσός γύρος, κανένα τσίπουρο σπίτι σου τρεις φορές τη βδομάδα. Θυμάμαι πριν χρόνια όταν βγήκαν τρεις αστέρες σα να ήταν κολλημένοι πάνω στο τραπέζι του σπιτιού μου κι ύστερα οι αριθμοί σβήστηκαν σιγά σιγά σα φώτα που σβήνουν σε στάδιο χωρίς αγώνα. Εκείνη την περίοδο είχα κάνει τρεις περιστροφές μέσα στη βδομάδα κι έφερνα σπίτι ψωμί φρέσκο κάθε πρωί. Τώρα κάνω μία κι αυτό είναι σα να ψωνίζω ένα νερό χωρίς να πίνω από αυτό. Κι όλα αυτά επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να γίνεται "εθνικό δημιούργημα". Εθνικό δημιούργημα;; Να πληρώνεις δεκαπέντε δεκάρικα σα να αγοράζεις ένα εισιτήριο για τις Ευρωεκλογές κι αυτό που παίρνεις σα αποτέλεσμα είναι ένας αριθμός που βγήκε επειδή έτσι αποφάσισαν αυτοί που γυρνάνε το κουτί σα σακούλα με ξηρούς καρπούς χωρίς καν να κοιτάζουν την ημερομηνία λήξης. Το χειρότερο όμως είναι πως οι αριθμοί αυτοί είναι σα τους φρουτάρικους εκείνους που σου λένε πότε πρέπει να κάνεις spin όταν τους βολεύει εκείνοι, όχι όταν εσύ θες. Μου έχουνε πει πως υπάρχουν περίοδοι που βγαίνουν συχνότερα οι τριψήφιοι — σα να σου ανακοινώνουν πως αυτή την εβδομάδα η παραγωγή ψωμιού έχει αρκετά κομμάτια ακόμα επειδή ξέρουν πως κι εγώ ψάχνω από εκείνους να φάω. Αλλά αυτές οι περίοδοι είναι τόσο συχνές όσο οι βροχές στην Σαχάρα τον Αύγουστο. Και μετά σου έρχονται οι ίδιοι που έκαναν ουρά στο περίπτερο πριν χρόνια σα νεράιδες σπίτι σου και σου λένε: "αυτός είναι ο εθνικός μας θησαυρός". Λοιπόν; Αν αυτός είναι ο θησαυρός μου, τότε εγώ είμαι ο άνθρωπος που βρήκε έναν χάρτινο σάκουλα με πέτρες αντί για χρυσό — κι αυτές οι πέτρες βγάζουν κόστος δεκαπέντε δεκάρικα κάθε φορά που τις κρατώ στα χέρια μου.

Α, λοιπόν — τώρα μπήκα για λίγο στην ουσία αυτού του πράγματος που λέτε Τζόκερ, κι είδα τις ίδιες ιστορίες που κάνουν οι άλλοι πάντα όταν μιλάνε για αυτό: αυτοί που ζήσανε κάτι σαν τρίψήφιο αριθμό σα νικητής μαραθώνιου κι αυτοί που το είδαν σα ψωμί που ψήνεται περισσότερο από όσο έπρεπε. Θυμάμαι μια φορά στο Πέραμα, πριν χρόνια, πήγα εκεί σα να πάρω ψωμί από τον φούρνο κι αντί γι' αυτό πήρα έναν τζίρο σα χρυσό σακουλάκι. Εκεί οι αριθμοί είχαν βγει τόσο γρήγορα σα αυτοκίνητο που έκανε ντρίφτ στο γήπεδο — τρεις αστέρες πρώτα σα φωτογραφίες σε παλιό άλμπουμ, μετά δύο τριψήφιοι σα ντοκουμέντα εθνικής ταυτότητας. Πήρα το ψωμί στη σειρά τρεις φορές εκείνη τη βδομάδα, κι ύστερα ξαφνικά η μηχανή μου έβγαζε μόνο ψίχουλα σα σκυλί που του πήρανε το κρέας πριν τελειώσει. Τότε κατάλαβα κάτι που αργούνε όλοι να πιστέψουν: στο Τζόκερ δεν υπάρχουν αριθμοί, υπάρχουν αριθμοί μόνο όταν αυτοί αποφασίσουν να βγουν — κι όταν βγούνε είσαι σα εκείνος ο τύπος στον αγώνα δρόμου που του δίνουν παλμό αμέσως μετά το τερματισμό. Όμως εσύ καθόλου δεν βρίσκεσαι εκεί. Κι όμως συνεχίζεις σα νάτανε αυτό κάποιο εθνικό δημιούργημα. Στις μέρες που βγήκαν οι μεγάλοι τριψήφιοι εκείνοι περίμεναν μία βδομάδα πριν αγοράσουν ξανά, τώρα περιμένεις μία εβδομάδα για να δεις αν βγήκε κάτι σου. Το κουτί γυρνάει σα σακούλα ξηρών καρπών εκεί που άλλοτε ήταν σα νεράιδα στη γιορτή της γειτονιάς. Εκείνοι εκεί πίσω στον πάγκο δεν ξέρουν τι σημαίνει νάτανε εθνικό δημιούργημα, ξέρουν μόνο τι σημαίνει νάτανε ένα εισιτήριο δεκαπέντε δεκάρικων που άλλοτε οδηγούσε κάποιον στον δρόμο για ψωμί και τώρα οδηγεί όλους σα φάντασμα που κρατάνε ένα χαρτί σα αίτηση εργασίας. Και εσύ ρώτησες γιατί βγαίνει τόσο χάλια στις δύο περιστροφές; Δεν είναι θέμα συχνότητας — είναι θέμα ότι κάθε φορά που βγάζουν κάτι σου δίνουν σα δώρο το ίδιο εκείνο χαρτί σα νάτανε συμφωνητικό μίσθωσης γραφείου χωρίς θέρμανση. Τότε τι γίνεται όταν εκείνοι οι αστέρες εμφανίζονται ξανά σα βγήκαν πριν χρόνια; Αλήθεια συμβαίνει; Ή είναι σα αυτές τις ιστορίες που μιλούνε οι παλιοί στο καφενείο σα νάτανε κάποιο ηλιοτρόπιο από την εποχή του Μακρυγιάννη;