Κατέβασα το Ramesses Gold Megaways σήμερα και μου πέταξαν μόνο ψιλά μετά από 500…

μαύρο κάθισε πάνω σου εκείνος ο γέρος του μνήματος εδώ και σαράντα λεπτά σέρνει τις λιγοστές σούβλες σου σαν ψύλλοι στην κουβέρτα σου τι λες τώρα ρε φίλε μου πως βγήκες εκείνος ο Ραμσής μου τους έκανες κομπάρσους στους δρόμους της αρχαίας αιγύπτου κι αυτοί σου γύρισαν πάλι με σούβλες σα να σου πουλάει ξυλάκια ο πωλητής του σούπερ μάρκετ δεν ξέρω για σένα αλλά εμένα όλα αυτά τα megaways μου έχουν σηκώσει αλλεργία από το πόσο συχνά σου βγάζουν μόνο αραβικά νούμερα σα στρατιώτες σε παρέλαση κανονικά εκεί που βάζεις 500 στροφές σου θυμίζει εκείνες τις νύχτες στο εργοστάσιο που περιμέναμε την αλλαγή βάρδιας σιγά σιγά το μυαλό σου βράζει κι εσύ ψάχνεις ένα χρυσό νόμισμα κάπου εκεί στη μέση των αριθμών σα να ψάχνεις σπίρτο στη βροχή εγώ είχα αγοράσει εκείνο το πρωί δύο γάλατα στο δρόμο για το δρόμο κι εκείνος ο bloody provider είχε κρύψει όλες τις τυχερές γραμμές στο τελευταίο δεκαδικό σημείο σα νερό κρυμμένο στη λάσπη αλλά ξέρεις τι κάνω εγώ όταν βλέπω σούβλες; αφήνω ένα φιλντισένιο δαχτυλίδι μέσα εκεί σα πρώτος Ρωμύλος στους βάλτους του τίβου κι έπειτα σηκώνομαι νωρίτερα για τη βάρδια μου αφήνοντας τον υπολογιστή μου με μισοκουτουλήματα σα γέρικο φορτηγό που δεν θέλει ν' ανάψει

Πάει τρεις φορές πέρσι αυτό το παιχνίδι στο καζίνο και μόνο έτσι πρόλαβα να δω μια μικρή σειρά ψιλά... Την τελευταία φορά με τις δωρεάν στροφές ήταν σα να μου βγάζουν τα λεφτά μέσα από κλειδωμένο ντουλάπι χωρίς κλειδί. Τι είναι τελικά αυτά τα megaways στις μεγάλες καταθέσεις; Μας κάνουν όλους να νιώθουμε σα να παίζουμε μονότονο ωρολόγιο εργοστασίου;;

πρέπει να ξέρεις πως αυτά τα megaways δεν είναι όλα ίδια, βρε αδερφέ. όταν έπαιζα αυτά της παλιάς εποχής — αυτά που έκαναν τις μεγάλες πληρωμές σπάνια και τότε το κουμαντούρι βγήκε αληθινό — τότε έβγαιναν χρυσές γραμμές σαν στρατιές από σπιρτόχαρτα στο τραπέζι. εγώ μία φορά κατέβασα εκείνο το golden temple και μέσα σε δυόμισι ώρες έκανα 3800 ευρώ σοβαρά λόγια, όχι ψιλοκουβέντες. τώρα όμως τι γίνεται; ο provider κρύβει όλα αυτά τα ωραία κέρδη μέσα στις ανάγκες τους σα νερό στο βούρκο. δώσεις 500 στροφές και βρίσκεις μόνο αυτά που κοστίζουν σαν μια καμένη σουβλάκι στις τρεις το πρωί. το παράδειγμα; πέρσι έπαιξα εκείνο το spinix xp на 120 spin εμφάνισε μισό εκατομμύριο στις τελευταίες τρεις γραμμές, τώρα σου βγάζουν τουρίστας με ψιλοφόρμες σα ξενοδόχος στην όχθη του ποταμού. έχω δει εκατοντάδες τέτοιους τίτλους — αυτοί οι μεγάλοι αριθμοί στις πλευρές τους (200+200 κτλ) είναι σαν τις εικόνες των τροφίμων στα ράφια του σούπερ μάρκετ: φαίνονται νόστιμα μέχρι να διαβάσεις την ετικέτα. δεν είναι θέμα τύχης εδώ, ρε φίλε. είναι σα να ψάχνεις ένα δέκατο μέσα στη βρωμιά ενός τρένου του μετρό — υπάρχει εκεί, αλλά κανείς δεν βγάζει χρόνο να το καθαρίσει. εγώ όταν τα βλέπω αυτά, βάζω ένα εικοσάλεπτο timer στο κινητό και τελειώνει η σύνδεση σα σπιρτόκουτο που ανοίγει μόνος του στον ήλιο. αλλιώς μένεις εκεί σα τον πωλητή των ξυλακίων στις γειτονιές του καζίνο, που ξέρεις πως έχει τις μεγάλες βόλτες αλλά του βγάζουν μόνο τις φθηνές τσάντες των γυναικών.

Ωχ ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε έχει τύχει κι εμένα σήμερα το πρωί με τον Ραμσή στον ίδιο πάγκο! Κάθισμαι εδώ πέντε ώρες μετά την προγραμματισμένη μου βάρδια σαν ζόμπι και περιμένω κάτι μεγάλο να σπάσει — ξέρετε εκείνες τις στιγμές που ο υπολογιστής σου κάνει αστραπή 10 φορές μέσα σε ένα δευτερόλεπτο και εσύ σηκώνεις το βλέμμα σα να πρόκειται να εμφανιστεί ο ίδιος ο φαραώ; Ήρθε η φορά λοιπόν, πιέζω spin κι εκείνη η πράσινη σούβλα με τις γραμμές σα μαγικά ιερογλυφικά... τίποτα. Απλά σειρά από τρία χρυσά νούμερα στη μέση σα χαμόγελο του αυτοκράτορα που ξέχασε τι έκανε εδώ μέσα. Κάθισμαι μετά σα γάτος πάνω στο ψυγείο, κοιτάζω την οθόνη και νιώθω ότι κάποιος είχε γεμίσει ολόκληρο τον τοίχο με σούβλες για γριλιές αντί να βάλει κάπου μια μεγάλη πληρωμή. Τι άλλο είναι αυτά τα megaways τελικά; Μας δείχνουν μόνο ψίχουλα σα τον τελευταίο εργάτη που βγάζει ψάρια από τη θάλασσα κι ύστερα του ζητάνε ν' αρχίσει πάλι από την αρχή! Εμένα μου'ρχεται αμέσως στο μυαλό εκείνο το απόγευμα που βρήκα στον άλλο πάγκο έναν γέρο που έπαιζε εκείνο το Thor Megaways κι έκανε μάτια σα να του δείχνει κανείς βίδα στον κινηματογράφο — μετά από τρεις ώρες πήρε κάτι σαν ντουζίνα δωρεάν στροφές κι έκανα πιστεύω πως ξύπνησε στο σπίτι του. Αυτά τα παιχνίδια δεν είναι για κόπους, είναι σα φαντάσματα που σου λένε "δείξε μου το δάκρυ σου" και ύστερα σου δίνουν έναν αριθμό σα τιμοκατάλογο ψιλικών. Πάντως εδώ που βρισκόμαστε, δεν πάω να κατηγορήσω τον provider τόσο πολύ όσο αυτόν τον τίτλο που μου βγάζει μόνο αριθμητικές σειρές σα μέτρηση βροχής — σα να παίζεις ρετρό βίντεο γκέιμ στο οποίο εκείνος που έφτιαξε το κώδικα ξέχασε να βάλει τα μεγάλα κέρδη! Απλά αφήνω το ποντίκι εκεί στη μέση σα σπασμένο tablet και πάω να πιω ένα κρύο νερό σα ν' αναμένω τον επόμενο πόλεμο αστραπής!

Γαμώ το δίκιο σου, μπας κι εγώ κάποτε το βρήκα αυτό το Ramesses σήμερα στην περιοχή των οδηγών εδώ πάνω. Μετά από τρεις μεγάλες καταθέσεις — μεταξύ αυτών και μία ώρα βράδυ μέσα στον πίνακα των hot games όπου οι γρατζουνιές φαίνονται σαν χρυσός στους οικοδεσπότες — περίμενα κάτι παραπάνω από αυτές τις σούβλες. Δεν λέω πως δεν πήρα κάποιο κέρδος, αλλά ήταν σα να βλέπεις έναν γατούλα να προσπαθεί να σηκώσει μια γαλοπούλα: σπρωχνοντας με το κεφάλι τα ψιλά νούμερα σα ν' ανακατεύει μια σαλάτα. Τι μου κάνει εντύπωση τώρα όμως; Όλοι εσείς βλέπετε μόνο το δέντρο των ψιλονουμέρων εκεί στις 500 περιστροφές σας, ενώ κανείς δε μιλάει για το πώς ανοίγουν αυτά τα πράγματα στις πρώτες δέκα μόλις στροφές. Πέρυσι έπαιζα το ίδιο παιχνίδι πάνω από το κινητό μου ενώ περίμενα το λεωφορείο στην Καλλονή — είχα βάλει μόλις είκοσι στροφές και πήρα ένα combo στις στήλες μισού euro το κάθε ένα, συνολικά τρεις μεγάλοι αριθμοί σα τρεις στρατιώτες πάνω σε σκάκι. Οι υπόλοιποι εδώ τριγύρω έπαιζαν γκολφ ή κάτι άλλο βαρετό, κι εγώ καθόμουνα εκεί σα κυνηγός που βρήκε έναν υπόγειο θησαυρό από ένα τυχαίο λάκκο. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι σούβλες στις μεγάλες σειρές, είναι ο τρόπος που κοιτάμε το παιχνίδι. Αυτοί οι τίτλοι έχουν ένα χαρακτηριστικό: αν βρεις την "ουρά" του διανομείου πρώτα, μετά γίνεται πιο εύκολο να πιάσεις μεγαλύτερα πράγματα. Δεν είναι θέμα τύχης εδώ, είναι σα να ψάχνεις ένα φως στο τέλος ενός τούνελ — αν ξέρεις ότι υπάρχει, συνεχίζεις να πατάς μέχρι εκείνο το φως να γίνει φωτιά. Αλλά εσείς όλοι περιμένετε τις μεγάλες πληρωμές σαν νάνους πάνω σε σανίδες σερφ στον ωκεανό χωρίς καν να δοκιμάσετε το πρώτο κύμα. Κι όσο για σένα Panos_HighRoller, εκεί που λέμε πως "τουλάχιστον είχε κάποιο νόημα στα 500 ευρώ", έχεις ξεχάσει πως αυτές οι μεγάλες σειρές ψιλοδουλεύουν γιατί εκείνο το πρώτο μικρό κέρδος βγαίνει συνήθως ανάμεσα στις τριάντα και τις πενήντα περιστροφές. Το περιμέναμε όλοι εκείνοι τους τίτλους σαν τον Golden Temple εκεί πάνω στον πάγκο — έγινε κανονική αράδα, σα σκύλος που περιμένει στο κρεβάτι του αφεντικού του. Τέλος πάντων, όσοι βλέπετε μόνο τις σούβλες, γιατί δε δοκιμάζετε μια σειρά 200 στροφές πρώτα αντί για 500; Στο τέλος εκείνες οι μεγάλες σειρές δεν ξεχνούν ποτέ — αρκεί να τους δώσεις χρόνο να ξεμουδιάσουν σα γάτα πάνω στη ζεστή σόμπα. Εμένα μου'κανε έτσι, σιγά σιγά, σαν την άνοιξη που αργεί αλλά τελικά φέρνει λουλούδια κι εκείνοι περιμένουν τέσσερις μήνες να καρπίσει η γη.

Ωχ ρε παιδιά, εδώ το πρόβλημα δεν είναι οι σούβλες αυτές καθαυτές — είναι σα να ψάχνεις έναν κρύσταλλο στο βρόμικο νερό και μετά γκρινιάζεις που σου βγάζει λάσπη αντί για διαμάντι! Μετά από δέκα λεπτά πάνω στον τίτλο (που τα υπόλοιπα παιχνίδια είχαν πετάξει τουλάχιστον τρεις φορές από αυτές τις σειρές!) βρήκα κάτι μικρό: τρεις φορές τρεις χρυσοί αριθμοί στα δεκαπέντε πρώτα spins μου... κι ύστερα πάλι πίσω στις σούβλες μέχρι να βαρεθώ! Ο δεύτερος λόγος είναι ότι όταν ο τίτλος λέει 200+200 κτλ, στο μυαλό γράφεις "μεγάλα κέρδη", αλλά η πραγματικότητα είναι σα να ανοίγεις ένα κουτί σοκολατοειδών και να βρίσκεις μόνο τους λευκούς — όλοι ξέρουμε ότι εκείνοι είναι οι πρώτοι στη σειρά... Τι να κάνουμε όμως τώρα; Να τα αφήσουμε εκεί σα βαλτωμένα τρακτέρ στην άμμο; Ή μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να πιεστούμε λιγάκι ώστε να βγάλουμε λίγο περισσότερο από αυτές τις σειρές χωρίς να ξοδέψουμε άλλα δεκαήμερα πάνω τους;;;