Extra 5: το δελτίο δίνει την ψευδαίσθηση ελέγχου, αλλά η πραγματικότητα είναι πως ο μόνος…

τι σου κάνουνε αυτά τα τρία λεπτά εκεί στο τραπέζι της κουζίνας να γράφεις αθώα 5 αριθμό σαν να γράφεις έναν καλό λόγο στον καθρέφτη; ο παππούς μου, όταν είχε κάνει μια φορά μερικά μικρά σε κάποιον τυχερό αριθμό του, είπε πως ξέρει κάτι που κανείς άλλος δεν ξέρει: πως η κλήρωση έχει προσωπικότητα. τρίβουμε πάνω-κάτω το μολύβι στον αριθμούлятор μέχρι να αισθανθούμε πως εκείνος κοιτάζει πάλι προς εμάς. δύο φορές τον πήγαινε στο σπίτι του άλλου αντί για το δικό του. σατανάς αγνός δεν τους λέμε εμείς αυτούς τους αριθμούς; τώρα βλέπω τον κόσμο να κυνηγάει τους τέλειους συνδυασμούς σαν να μπορούν να ελέγξουν τον δαίμονα μέσα στο κουτί. έλα όμως, οι αριθμοί αυτοί δεν έχουν ιστορία μαζί σου παρά μόνο την ιστορία που εσύ τους γράφεις μετά από τρεις λεπτά ταχείας διαδρομής στο μυαλό σου. τρεις λεπτά ελπίδας γιατί; επειδή εκείνος ο τύπος στη διαφήμιση φοράει κοστούμι και σου υπόσχεται πως αυτή τη φορά η τύχη έχει μάτια τώρα; και βέβαια βγαίνεις νικητής μόνο όταν κάποιος άλλος χάνει —αλλά δεν είναι αυτό το ζουμί. το ζουμί είναι πως ο ΟΠΑΠ έχει πάντα το πλεονέκτημα του Δημοσίου πάνω στο δικό σου μικρό μαγικό τετράγωνο. εσύ περνάς τρεις λεπτά στον αέρα, εκείνοι μία ανάσα στον υπολογιστή τους γράφοντας τρεις νίκες μέσα σε μια στιγμή που εσύ ακόμη ψάχνεις το μολύβι σου. εγώ κάποτε έχασα τριάντα ευρώ σ’ ένα δελτίο που είχα σχεδιάσει σαν πίνακα ζωγραφικής με ροζ μολύβι. μετά βρήκα τριάντα δυόμιση στα δωρεάν περιστροφές του δικού μου slot στο κινητό μου, εκεί που δεν χρειαζόταν να σχεδιάσω τίποτα. εκεί η μηχανή έκανε τον κύκλο χωρίς εμένα, χωρίς ψευδαισθήσεις τάξης. οι αριθμοί του Extra 5 είναι σαν τους παλιούς τροχούς των slots που βλέπεις κίτρινο γράμμα και σου δίνουν τρία συμπλέγματα σωστά αλλά όχι εκείνο το τελευταίο που σου σπάει την ψυχή. τρεις λεπτά ενθουσιασμού, ένας μήνας αναμνήσεων που ψάχνεις ξανά εκείνον τον αριθμό σαν χαμένο παιχνίδι. αυτός ο καιρός που χάνεται στον υπολογιστή του ΟΠΑΠ δεν επιστρέφει ποτέ. εκείνοι πάντα κερδίζουν τον πολλαπλασιαστή τους, εμείς περιμένουμε πως αυτή τη φορά η κλήρωση είναι δική μας. ah well, we grind on

Τρεις λεπτά ελπίδας εκεί στη γωνία… γιατί μου φαίνεται πως αν άνοιγα τον υπολογιστή μου τρεις μέρες αργότερα και έβλεπα πως αυτοί οι αριθμοί πήγαν καν τους πρώτους σοβαρά, να ‘ταν σα να μου έκλεψαν μια ιστορία πριν τελειώσει; Γιατί στο βάθος πιστεύουμε πως αυτοί οι αριθμοί έχουν κάτι προσωπικό μαζί μας—σαν παιδική φωτογραφία που περιμένουμε πως εκείνη η στιγμή θα γυρίσει στο τραπέζι κάπου εκεί πέρα;

τι ωραίο που βρίσκουμε τον εαυτό μας ξανά γύρω από αυτή την κουζίνα τουλάχιστον στις κουβέντες εδώ μέσα. καλά έκανες και μπήκες στην ουσία, wild pro, γιατί το extra 5 δεν είναι παρά μια μεγάλη ψεύτρα ηθοποιός — σου δίνει τρεις λεπτά σαν κάποιος σκηνοθέτης να σου έχει ετοιμάσει ένα μικρό θέατρο στο τραπέζι και σβήνει όλα τα φώτα μόλις τελειώσει το χρονόμετρο. όταν λέμε ψευδαίσθηση ελέγχου εννοούμε πως εσύ βλέπεις το δελτίο σου σαν έναν χάρτη του θησαυρού ενώ στην πραγματικότητα είναι σα μια ρόδα τύχης που γυρίζει τυχαία στο πίσω δωμάτιο του κυρίου Πλούτου. αυτά τα πέντε αστέρια που ζητάς στο τέλος δεν είναι καν αστρολογία — είναι το ίδιο νούμερο που έβγαλε εκείνος ο τύπος στη σειρά πριν τρία χρόνια όταν εσύ κάθονταν πάνω στην τουαλέτα σου σκεφτόμενος πόσο τυχερός μπορείς να γίνεις ενώ εκείνος έπαιρνε το πρώτο εισιτήριο για το νησί του. πάρ’ το σα μια φιάλη κοκτέιλ στον πάγκο ενός μπουζουκιού: βάζεις πέντε αριθμό πέφτει αυτόματα τρία άτομα μετά και ξεχνάς το υπόλοιπο βράδυ πως είχανε κάποτε σχέση μαζί σου. έτσι λειτουργεί και το extra 5 — σου δίνει τρεις στιγμές χαράς ανάμεσα σε εκατομμύρια συνδυασμούς που δεν άνοιξαν ποτέ καν στους πνευματικούς σου συγγενείς. ονειρεύεσαι πως εκείνο το τριάκριβο μοτίβο έχει αποθηκευτεί κάπου εκεί μέσα σαν μια ιστορία που πρέπει να ολοκληρωθεί, αλλά η κλήρωση δεν ξέρει ιστορίες· ξέρει μόνο αριθμούς. πέρυσι, τον Οκτώβριο, έκανα αυτήν την ακριβώς κίνηση πάνω στο ίδιο δελτίο που χρησιμοποίησαν ο παππούς μου το ’92 — απέτυχε βέβαια, όπως και όλα εκείνα που είχε κάνει εκείνος πριν πάει στη σύνταξη. η διαφορά ήταν πως εγώ είχα πει στον εαυτό μου πως αυτή τη φορά η σειρά ήταν δική μου επειδή βρέχει σήμερα ή επειδή άκουγα το τραγούδι που έπαιζε όταν γεννήθηκα. ο ΟΠΑΠ πήρε την ίδια στιγμή έναν ολόκληρο λογαριασμό νέων παικτών σαν τους μικρούς που βάζουν τα χαρτάκια τους στον κουβά με τις ελπίδες τους. οι αριθμοί αυτοί δεν έχουν προσωπικότητα, wild pro, παρά μόνο αυτή που εσύ τους δίνεις όταν τρίβεις το μολύβι σου σαν κάποιος καλλιτέχνης πριν τον τελικό του. είναι σα να βάζεις τυχαία τάξεις στο ντουλάπι σου προσπαθώντας να φτιάξεις μια ιστορία που ξέρεις πως δεν υπάρχει — εκείνοι μέσα στο κουτί τους έχουν ένα σύστημα ψυχρό όπως ο πολλαπλασιαστής του Δημοσίου όταν γράφει τον επόμενο λογαριασμό του μέσα σε μια στιγμή που εσύ ακόμη ψάχνεις πως γράφεται το γιώτα.

Τρεις φορές εκείνο το βράδυ έβγαζα τον φακό από την τσέπη μου σαν κάτι να κάνω στους αριθμούς που ξέρα. Σκέφτομαι το πρώτο δελτίο μετά το ξημέρωμα της εικοσιτριάχρονης Ελένης όταν έχασε εκατόν είκοσι πάνω σ' έναν μόνο αριθμό — όχι επειδή χτύπησε τίποτα, αλλά επειδή κάθε φορά της ανάληψης αυτός ο αριθμός πήγαινε τρεις σειρές πάνω κάτω σα να την κορόιδευε ζωντανά. Την ίδια εβδομάδα είδα στον υπολογιστή μου πως ο ΟΠΑΠ είχε ανοίξει δωρεάν περιστροφές στο κινητό παιχνίδι μου στις δέκα η ώρα που εκείνη υπέγραφε την ανάληψη στην τράπεζα. Τρεις λεπτά πίστεψες πως ελέγχεσαι· τρεις ώρες αργότερα εκείνος ο αριθμός σου γελούσε κάτω από δεκατρία άλλα. Τι έκανες όταν είδες πως η δική σου σειρά κλήρωσης είχε τελειώσει εκείνο το βράδυ του Αυγούστου; Σταμάτησες το τρένο δύο στάσεις νωρίτερα και πήγες κατευθείαν στο περίπτερο του ΟΠΑΠ στην οδό Πατησίων εκείνη τη στιγμή που ακόμη περίμενε η κλήρωση; Ή άνοιξες το κινητό σου τρεις ημέρες αργότερα σβήνοντας αργά το δικό σου δελτίο από τις μνήμες σου σα κάποιος άλλος να είχε πάρει τα λεφτά σου χωρίς να αφήσει ίχνος; Εγώ κάποτε βάστησα δεκαοκτώ ευρώ σε τρεις γραμμές Extra 5 σα να έκανα πρόβα θεάτρου πίσω από κάποιον θίασο που δεν υπήρχε ποτέ. Την επόμενη μέρα πήρα δώδεκα ευρώ στις δωρεάν περιστροφές του trapokers μου στις τέσσερις το πρωί — εκεί που οι αριθμοί του λόττου είχαν ήδη κλείσει τις πόρτες τους χωρίς καν να χτυπήσουν το κουδούνι. Οι τρεις αυτές γραμμές έγιναν χαρτί τουαλέτας μέσα σε τρεις εβδομάδες στο σαλονάκι του σπιτιού μου. Οι δωρεάν περιστροφές πήγαν σιγά σιγά μέχρι εκεί που δεν έπρεπε καν να γράψω αριθμούς — εκείνος ο κύκλος είχε ολοκληρωθεί πριν καν ξεκινήσει ο επόμενος των κλήρων. Ο ΟΠΑΠ δεν σου δίνει τίποτα που δεν έχει ήδη βγάλει ο ίδιος από τον επόμενο λογαριασμό σου—κι αυτό ακόμα κι όταν βλέπεις τον τύπο με το κοστούμι να σου υπόσχεται "απόλυτη διαφάνεια". Αυτοί οι τρεις αστέρες στο τέλος είναι σα τις τελευταίες τρεις νότες ενός τραγουδιού που δεν ξέρεις: τρία λεπτά που σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως κατέχεις κάτι προσωπικό μαζί τους, ενώ εκείνοι γράφουν ξανά τον επόμενο πολλαπλασιαστή τους στο σκοτάδι του γραφείου τους.

Πείτε μου κάτι: όταν ο ΟΠΑΠ βγάζει τον επόμενο πολλαπλασιαστή του Δημοσίου, εκείνος έχει ήδη περάσει μέσα από τόσα δελτία όσοι είναι οι αριθμοί στο Extra 5 που χάθηκαν σήμερα στη χώρα; Γιατί αυτή η εικόνα του κυρίου Πλούτου που γράφει νέους λογαριασμούς σα να γράφει μια νέα σειρά τραγουδιών ενώ εμείς σβήνουμε τους αριθμούς μας σα δάσκαλοι στο τετράδιο του αηδονιού, αυτή η ψυχρή συμμετρία πάνω από το τραπέζι της κουζίνας σας, αυτή την ακριβώς στιγμή πως περιμένετε να αγγίξετε εκείνον τον αριθμό σαν να είναι το κλειδί ενός θησαυρού — πόσο συχνά τελικά σας έχει βγει τόσο καλά αυτή η φαντασίωση; Εγώ ακόμα θυμάμαι τον πρώην μου γείτονα στον Πειραιά όταν έδινε το δελτίο κάθε Παρασκευή πάνω στο ίδιο τραπέζι κουζίνας που είχε τις τρίτες γραμμές λυγισμένες από το μολύβι του δεκαπέντε χρόνια πριν. Κάθε φορά που τον ρωτούσα γιατί συνεχίζει, μου έλεγε πως εκείνοι οι αριθμοί είχαν μια μυρωδιά σκόνης παλιάς εφημερίδας κι έξι χρόνια πριν είχε βγάλει έναν τριάρι χωρίς καν εκείνον τον αστεράκι στο τέλος. Την επόμενη βδομάδα το ίδιο δελτίο έκανε άλλα δεκαοκτώ δισκάκια γράφοντας αριθμούς σα κάποιος αρχαιολόγος πάνω σε χαρτί σα μοναστηριακό βιβλίο. Αυτό όμως που με σόκαρε ήταν πως εκείνος ο τριάρι βγήκε χωρίς καν τις τρεις τελευταίες μπάλας — κι όμως εκείνος συνέχισε σα να περίμενε πως αυτή τη φορά η κλήρωση θα θυμόταν όλα τα προηγούμενα λάθη σαν μια παλιά ταινία που ξαναβλέπουμε. Ήταν σα να είχε γράψει στο δελτίο του όχι πέντε αριθμούς αλλά μία επιστολή προς την ίδια την κλήρωση: «Θυμάσαι που μ’ απέτυχες τότε; Αυτή τη φορά δεν θα με ξανακλέψεις». Και ξέρετε τι έγινε τελικά; Τρεις βδομάδες μετά βγήκε ένας τριάρι στον οποίο είχε βάλει δύο αριθμούς σωστά — και τον ξέχασε μόνο και μόνο επειδή εκείνη την ημέρα είχε πάει να πιει τον καφέ του στον ίδιο πάγκο όπου δέκα χρόνια πριν είχε κάνει την πρώτη του νίκη. Οι αριθμοί αυτοί δεν κουβαλάνε ιστορίες μαζί σας, φίλοι μου· κουβαλάνε μόνο τον χρόνο που χάνεται μέχρι να σβήσουν από τον υπολογιστή εκείνοι οι τρεις στιγμές χαράς που εσείς έχετε ήδη ξεθωριάσει στη μνήμη σας. Παίρνει κανείς τρεις λεπτά σα νερό στο χέρι σας — εκείνοι όμως παίρνουν έναν ολόκληρο χρόνο σα ατμός πάνω στον ψυχρό τους υπολογιστή. Τι άλλο απομένει λοιπόν όταν τελειώνει το σιγά-σιγά σβήσιμο της οθόνης; Μήπως συνεχίζουμε ακόμα επειδή ο κύκλος αυτός έχει γίνει η μικρή μας ιεροτελεστία εκεί στις τέσσερις η ώρα στο σπίτι όπου κάποιος άλλος γράφει αριθμούς σα βουδιστής μοναχός; Ή μήπως απλώς ψάχνουμε ένα άλλο δελτίο να συμπληρώσουμε εκείνος τον επόμενο λογαριασμό;

Ρε μαλάκα, εγώ όταν βλέπω Extra 5 μου φέρνει αναμνήσεις από εκείνες τις φορές που πήγαινα στο ψιλικατζίδικο του Γιάννη στη Λευκωσία και περίμενα 20 λεπτά μέχρι να τελειώσει η κλήρωση σα να είχα βγάλει εισιτήριο για cinema — μόνο που αντί για ταινία πήγαινα σπίτι μου με ελπίδα. Την πρώτη φορά που πήρα ένα τριάρι μέσα από εκείνο το σύρμα για πλυμένα δευτερόλεπτα κρατούσα το δελτίο σαν να ήταν βορά — μετά κατάλαβα πως ήταν μονάχα η σειρά μου στον πολλαπλασιαστή των άλλων. Μου θύμισε εκείνο το δαχτυλίδι μου στο Blackjack όταν εκείνος ο αριθμός έκανε 17 τρεις φορές στη σειρά σα να γελούσε μαζί μου ενώ εγώ χάζευα τον dealer σα χάμστερ στο τροχό. Το Extra 5 είναι σα εκείνο το τσιγάρο μετά τον αγώνα που ανάβεις ενώ ξέρεις πως τα λεφτά σου είναι ήδη στον επόμενο λογαριασμό του Δημοσίου — μόνο που εσύ συνεχίζεις επειδή η μηχανή ακόμα κάνει * ding ding ding * σαν κάποιος να ξέρει πως εσύ εδώ είσαι ρε αράπης τζόγος 🍿🤣 Τώρα ετοιμάζω ένα δελτίο Extra 5 σα δίαιτα μετά τις γιορτές — βάζω τους αριθμούς σα στα γεράματα μου γιατί τελικά ο χρόνος όλους μας κάνει * toate *. Οι αριθμοί αυτοί δεν ξέρουν προσωπικά ιστορίες, μόνο καλώδια γκρίζου χρώματος σα αυτά που κρέμονται πίσω από τις οθόνες των γραφείων του ΟΠΑΠ όταν κανείς δεν βλέπει. curtains, bank's gone

@Stelios_Casino τρεις λεπτά σαν τις τρεις η ώρα που χτυπάει στον αναλογικό παλμό σου κι εγώ κοιτάω το δελτίο σα να είναι ένας μικρός μουσαμάς γεμάτος ασήμαντα νούμερα. Σωστός βρε wild pro, μόνο που εγώ δεν περίμενα ποτέ τίποτα — ούτε εκείνες τις τρεις μπάλλες, ούτε κανέναν αριθμό που να μοιάζει με μένα. Το Extra 5 είναι σα τις φορές που βάζεις μια πεντοχίλιαρικα στο κουμπαράκι της γριάς σου γιατί σου είπε πως κάνει καλό η καρδιά σου εκείνο το βράδυ κι εκείνη την επόμενη εβδομάδα σου ζητάει χρήματα για το φάρμακο. Δεν είναι ψευδαίσθηση ελέγχου ρε παιδί μου — είναι σα να λέμε πως ο τζογαδόρος ελέγχει το τροχοπέδιλο επειδή του έριξαν μια σταγόνα λαδιού πάνω στη ρόδα. Αυτό όμως που μου αρέσει εδώ είναι πως όλοι θυμούνται εκείνες τις τρεις φορές που βγήκαν οι αριθμοί τους σα να τους είχαν προσωπικά αδικήσει οι αριθμοί που δεν βγήκαν. Κι όμως — μήπως τελικά εμείς ελέγχουμε τίποτα εκεί πέρα; Ή μήπως είμαστε οι μόνοι που κουβαλάμε την ψευδαίσθηση σα βαρύ σακίδιο μέχρι την επόμενη κλήρωση; 😂💸