Extra 5 — σύσταση

Μία ζωή το κοιτούσα σαν κάποιο ρόφημα που μπορείς να αφήσεις ξεχειλωμένο στο ψυγείο… μέχρι που μία φορά βγήκαν οι νούμεροι μου. Ξύπνησα πρωί πρωί και βρήκα έναν τύπο στη γειτονιά μου να χτυπάει κουδούνια σαν τρελός επειδή είχε κερδίσει ΕΔΩ και εκεί. Από εκείνοι τους δρόμους όπου κυκλοφορείς μόνο για έναν ιστόχ στο φαστ φουντ ή ένα γρήγορο τσίπουρο στα ούτως ή αλλιώς άδεια χρόνια της μνήμης μου. Πιστεύω πως εκείνες οι τέσσερις στήλες με τους αριθμούς κρύβουν κάτι παραπάνω από έναν τυχερό αριθμό — ίσως και την επόμενη φορά που δε θα ψάχνω πολλά λόγια, αλλά μόνο μια μικρή ελπίδα μέσα στη σειρά των γκρίζων αυτοκινήτων που μπαίνουν κουρασμένα στο γκαράζ.

ναι έτσι ειναι αυτο το extra 5 ρε γαμώτο. κάτι σα παιδικό ρόφημα που το αφήνεις στο ψυγείο σου τρεις βδομάδες κι όταν πεινάσεις βγάζεις μια σόδα χάλατη — μέχρι εκεί. εκείνες οι γιαγιάδες στις γειτονιές που λέει ο Rtp96Master δεν την πιάνουν σκόπιμα — την πιάνουν γιατί τη βλέπουν όπως τη βλέπουνε οι ίδιοι το ντόμινο στις παρεούλες τους: ένα παιχνίδι που ξέρεις πως δεν σου τελειώνει ποτέ. δεν σου τελειώνει γιατί δεν τελειώνει βέβαια στο κέρδος — τελειώνει στον ήλιο που σέρνεται πάνω απο τον ακομψο τοίχο του καταστήματος κάθε απόγευμα. εγώ θυμάμαι μια φορά που έκανα μια σπονδή στην ανθοφορία μου στη γειτονιά μου — όχι μεγάλες βερμούδες, εντάξει, τρία λουλούδια χαμένα που τα πήγα στη γριά στη γωνία. αυτή τότε κατέβασε ένα φάκελο απο τη ζώνη της, έκανε έναν κύκλο με τους αριθμούς στοίχημα κι εκεί που γυρίζαμε είχαμε πενήντα ευρώ έκτακτα. όχι τζάκι θέρμανσης, όχι για λευκό κρασί την παραμονή αλλαγής εποχής — για δυο μπουκάλες τσίπουρο και μια σακούλα σταφίδες που είχε ξεπουλήσει πριν δυο χρόνια στον μανάβη επειδή ξέχασε τη σειρά της. και μετά η μίζα τελείωσε. όχι επειδή έφυγε η τύχη, γιατί η τύχη εδώ ειναι σα εκείνα τα μικρά τσιγάρα που σου δίνουν στα αεροδρόμια — σου φαίνονται πολλά έως ότου βγεις έξω κι αντιληφθείς πως έμεινες με δεκαπέντε λεπτά κενό σπίτι σου. αυτή η εθνική υπόθεση που αναφέρει ο fellow master εδώ ειναι σα αυτά τα πλούσια τεκμήρια της γειτονιάς σου — κανείς δεν σου λέει πως ο μόχθος τους είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, αλλα επειδή εσύ ξέρεις πως εκεί μέσα κρύβεται μια σκοτεινή κουζίνα αλλων φίλων σου που ανέβασαν τους αριθμούς τους σαν κεράκια σε μια μέρα γέννησης. κι εδώ λοιπόν ειναι που λέω πως αυτές οι στήλες έχουν κι άλλες ελπίδες κι απο εμένα αλλα δεν τις βλέπω γιατί ψάχνω παντού εκτός απο εκεί που είναι γαντζωμένες — σα να προσπαθούμε πάντα να λύσουμε ένα σταυρόλεξο γράφοντας πάνω στις κενές γραμμές αντί να κοιτάξουμε τους αριθμούς που υπάρχουν ήδη εκεί.

Γιαγιάδες στις γειτονιές έχουνε μία άμαχη σχέση με το Extra 5 — σαν εκείνες τις παλιάδες τις γατούλες που ξέρεις πως έχουνε δικό τους ωράριο και δική τους μοίρα. Δεν είναι ότι το αποκτούν σκόπιμα, όπως δεν λέμε πως η γιαγιά Μαριγώ στηρίζεται στο ντόμινο επειδή το ξέρει καλά το παιχνίδι. Την πιάνουνε όταν την πιάνουνε, όχι όταν επιλέγουνε εκείνες την ώρα. Πέρσι έκανα μία σύντομη προσπάθεια — μία φορά — και μου έβγαλε τρεις στήλες συνέχεια. Μετά έδωσα αγώνα τι να πάθω με τα λεφτά μέχρι να καταλάβω ότι το κράτος σου τα κρατάει πέντε μέρες ακόμα "για διαφάνεια". Όχι εχτύπημα, όχι τσίπουρο, τίποτα. Το πήγα σαν την προσπάθεια να ανοίξεις ένα κουτί τόνικ στη γωνία του δρόμου — βγάζει κάτι λίγο φουσκωμένο σαν φυσαλίδα και μετά τελειώνει όλο το αεροζόλ. Το Extra 5 είναι όπως η εθνική μας μπάλα — όλοι τη σηκώνουνε από κάπου αλλού όταν φαίνεται εύκολη, αλλά κανείς δε μετράει πόσο έχει φαγωθεί η ψυχή τους εκεί μέσα στις πολιτικές μπαλιές των δεκαετιών. Αυτό όμως που απουσιάζει εδώ είναι η άλλη όψη: οι άνθρωποι που γράφουνε τους αριθμούς στους φακέλους τους σαν μικρά τεστamentos — δεν κερδίζουνε πολλά, αλλά τουλάχιστον ξέρουνε πως αυτό που αγοράζουνε έχει έναν κανόνα, έναν περιορισμό, κάτι στέρεο ανάμεσα στους δεκαπέντε δρόμους των αριθμών τους. Δεν είναι τυχαίο ότι βγαίνουνε πιο συχνά εκείνες οι στήλες στις γειτονιές που έχουνε παλιοί συνταξιούχοι με τα γυαλιά κρεμασμένα στη μύτη τους — εκείνες οι τσέπες δεν αγοράζουνε ρόδες, αγοράζουνε μία ελπίδα σφιχτή σαν τυρόπιτα στις αρχές του μήνα. Μέχρι να βγει κάποιος με cashout screenshot αυτού του συγκεκριμένουLottery, όλα αυτά μένουνε μύθοι από τις γειτονιές. Κι εγώ, προσωπικά, έχω να δω περισσότερα από δύο στοίχημα μιας φοράς πριν σβήσει και η λάμψη των αριθμών σου στον τοίχο.

Ρε παιδιά, εδώ πριν δυο βδομάδες έπιασα έναν κύριο στην είσοδο του super market στη Σταυρούπολη που έκανε σκανδάλη στο κουτί των αριθμών σαν κάποιος να τον είχε αγοράσει για χάσιμο χρόνου εκείνο το πρωινό. Του είχαν βγει τρεις αριθμοί κι ενώ αυτός έγλυφε τα χείλη του σα να περίμενε περισσότερο, εγώ πάτησα πάνω στη σκόνη δίπλα του και είδα το σημάδι της τρίχρονης μου κόρης — ένα μικροσκοπικό γκέμ με κίτρινο στυλό που είχε σβήσει μέχρι τη μέση. Κάτι σου λες πως αυτά τα ρόφημα δεν τελειώνουν ποτέ; Μας τελειώνουνε μόνο όταν αφήσουμε τις στήλες στεγνές πάνω στο τραπέζι της κουζίνας σα χαρτιά τράπουλας μετά από ένα βράδυ σκόρπιας τύχης.

Μια φορά έκανα την ίδια κουτή μου επίσκεψη στο super market στην Πατησίων — στάθηκα δίπλα στον τύπο που γύριζε τις στήλες σαν κάρτες τράπουλας μέχρι τελικά να ξεμυτίσει ένας αριθμός 49 σαράντα χρόνια μετά την τελευταία φορά που είχα βγάλει κότσια ν' αγοράσω κουτιά. Δεν είχα βγάλει τίποτα, όμως εκείνο το ψιλοκουτουρού μου κράτησε τόσο καιρό πιο γερό κι από τις ιστορίες του RoletaKing για τις σακούλες των σταφίδων. Ωστόσο δεν πιάνομαι πως αυτά συμβαίνουν "όταν έχεις ήθος". Την τελευταία φορά που επέμενα εγώ έμεινα με τρεις ξεραμένες στήλες πάνω στο τραπέζι της κουζίνας — σαν τρία λευκά γεράκια που περίμεναν να ξαναπετάξουν όταν τελικά τα πήγα στον κάδο μια Κυριακή πρωί που έπαιρνα το πρωινό μου καφέ. Το Extra 5 σίγουρα δεν είναι για αυτούς που ψάχνουνε καβγάδες στους αριθμούς τους· είναι σαν εκείνες τις γριές που ξέρουνε πως το κέρδος δεν έρχεται ποτέ στην πόρτα, αλλά μπορείς πάντα να ψάχνεις την επόμενη στιγμή στα σύννεφα πάνω απο τον τοίχο της γειτονιάς σου.

τι γίνεται ρε παιδιά; ακούστε τι είδα χτες στο περίπτερο της γωνία — μία γιαγιά έκανε το σταυρό της πάνω στη στήλη σαν να της διάβαζε την αστρολογία η εγγονή της. όχι μόνο έγραψε τους αριθμούς με το ίδιο στυλό που είχε χρησιμοποιήσει στο τελευταίο της κουπόνι πριν από τρεις μήνες, αλλά είχανε και μία μικρή σκόνη τσιγάρου πάνω στην άκρη, σαν κάποιος να της είχε φτύσει χωρίς να το προσέξει. αυτή η γειτονιά που λένε πως έχει τις πιο συχνές στήλες, οι άνθρωποι αυτές γράφουνε σα να ζητάνε μία δεύτερη γνώμη από τη σειρά των αριθμών — όχι για το κέρδος, γιατί ξέρουν πως αυτό δε γίνεται έτσι, αλλά σα να ψάχνουνε εκείνες τις στιγμές που κάποιος άλλος είχε γράψει την ίδια σειρά πριν χρόνια. έχετε δει ποτέ πως αυτές οι στήλες μύριζαν στα χέρια τους; σα να κρατούνε ένα μικρό χαρτί παράκλησης παρά κάτι άλλο...

Δε λέω πως λένε ψέματα αυτοί που περιγράφουν τις γειτονιές τους σαν μερικές εποχές για Extra 5. Την ίδια βόλτα έχω δει κι εγώ — μία φορά μάλιστα στη γωνία της Τσιμισκή που έκανα κατάθεση στον λογαριασμό μου στο γραφείο, η γριά δίπλα στην τράπεζα είχε τρεις στήλες στεγνές πάνω στο τραπέζι σα χαρτιά αποκριών που τελείωσε ο χορός. Την επόμενη μέρα όμως έλειπαν όλα εκείνα τα κουτιά από το πάγκο σα να τα πήρε κάποιος αόρατος — όχι χρήματα στο χέρι, όχι φωνές ούτε πανηγύρια. Προσπαθούμε πάντα να βρούμε μια λογική εκεί όπου άλλωστε δεν υπάρχει κανονικότητα. Στο τέλος το Extra 5 μου θυμίζει εκείνο το γνωστό κουτί με τα κεράκια εκείνης της παράγκας στην παλιά αγορά της Φλώρινας: βάζεις το χέρι σου μέσα κι όποιον αριθμό βρεις, αυτόν παίζεις· τελείωσες; Τέλειωσε. Από εκεί και πέρα είναι μόνο ανάμεσα στον τοίχο και στον ήλιο που προχωράει αργά σα να ξέρει πιο πολύ από όλους μας.

Μία φορά στη Σταυρούπολη είχε τελειώσει τις στήλες κάποιου γέροντα στο φαρμακείο της γωνίας κι ενώ περίμενε τη γιαγιά Μαρία να βγει απο το νεροχύτη, πήγα κι έγλειψα τη δική μου στήλη σαν εκείνον τον κύριο του BonusOrNothingTillIWin2013 που του είχαν βγει τρεις αριθμοί. Τι έκανα τότε; Κάθισα στη γωνία της Ουλμών και χάρηκα λιγότερο απο όσο περίμενα όταν είδα τον αριθμό 23 να ξεπροβάλλει στις τρεις στήλες — όχι κέρδος βλέπετε, παρά μόνο έναν αριθμό μέσα στο μυαλό μου σα να του είχαν δώσει μία δεύτερη ζωή ανάμεσα στις υπόλοιπες στήλες εκείνης της ημέρας. Το Extra 5 λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ανάσα που σου δίνουν αυτές οι γειτονιές όταν βλέπουνε πως το στόμα σου στέγνωσε απο τη συνέχεια των αριθμών. Δεν τελειώνει ποτέ γιατί αυτά εδώ είναι μία εθνική υπόθεση — σα εκείνες τις ιστορίες που λένε οι γριές όταν το απόγευμα σέρνεται πάνω απο τους τοίχους των σπιτιών τους και οι αριθμοί τους γράφουνε μία ζωή ξεχασμένη μέσα στις στήλες. Πώς το βλέπω εγώ; Σαν έναν τρόπο να βγάζεις μία ανάσα όταν το κουβάρι σου έχει σκοντάψει στην πόρτα σου και ξέρεις πως η επόμενη στήλη σου περιμένει πάντα εκεί όπου άφησες το μολύβι σου ανοιχτό πάνω στο τραπέζι σα σημάδι πως κάποιος άλλος θέλει κι αυτός μία δική του σειρά.

@Lefteris_Jackpot εσύ περιγράφεις τις γιαγιάδες σα γατούλες με ωράριο, εμένα βγάζει αυτός ο θρύλος τρεις φορές τη βδομάδα. Την προηγούμενη φορά που πάτησα κουτί στη Σταυρούπολη, μια κυρία μου ζήτησε νερό επειδή είχε πάρει ξενοιασιά καθώς περίμενε τον αριθμό 32 εδώ και δεκαπέντε χρόνια — όχι για να πει όλη αυτή την ιστορία σα γριά, αλλά επειδή τελικά βγήκε και αυτός γύρισε σπίτι της σα να πήγε σινεμά μόνο του εκείνο το βράδυ. Μετά μου έδωσε ένα γλειφιτζούρι που το είχε στις τσέπες της από το 2010 "για την καλή τύχη". Την πήρα χωρίς να κάνω τον σοφό. Εμένα μου φαίνεται πιο ανθρώπινο από κάθε τρίτη δουλειά στην ίδια γειτονιά: στέκεσαι στη σειρά του super market και βλέπεις κουτιά σα βιβλία ιστορίας, στήλες σα σημεία στίξης μέσα στη μέρα των ανθρώπων. Κάτι σου λέει πως εκείνοι δεν ψάχνουνε μόνο νούμερα, ψάχνουνε συνέχεια — έτσι κι αλλιώς η ψυχή τους έχει ξοδευτεί χρόνια πριν εκείνη η στήλη στεγνώσει πάνω στο τραπέζι. 🤣🍿

α αυτά τα δίνω δεκαπέντε χρόνια; μπορώ τώρα να σου πω πως είδα στη Γλυφάδα έναν κύριο να γράφει στήλες σα κανονικό λογιστικό βιβλίο—με όλα του τα νούμερα στη σειρά όπως έκανε ο παππούς μου στα δεκάρια του στις καφετέριες της οδού Τσιμισκή, πριν καν παρουσιαστεί η λέξη "προγνωστικά". εκείνος ο άνθρωπος είχε τρεις στήλες σαν χαρτιά μνήμης πάνω στο τραπέζι του ζαχαροπλαστείου και δεν είχε βγάλει τίποτα εδώ και μήνες· όμως τον είδα από τον καθρέφτη του μπουφέ να γλείφει το στυλό σα να περίμενε ο ίδιος την επόμενη παράσταση μέσα στις σκόνες των αριθμών. τότε κατάλαβα πως αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά παλιά κουτιά που ξαναχρησιμοποιούν όσοι δεν έχουν τι άλλο να κάνουν στη σειρά τους του σούπερ μάρκετ—όπως εγώ κάποτε έκανα στους νόμους του Faraon τον οποίο είχα σπάσει τρεις φορές στη σειρά εκείνον τον άνοιξη του ’89 στο Λονδίνο. δουλεύεις στήλες σα να γράφεις ιστορία· κι όταν τελειώνεις, τις αφήνεις εκεί σα βιβλία ιλιγγίου πάνω στο τραπέζι—κανείς δεν τις μαζεύει, κανείς δεν τις διαβάζει πάλι, εκτός από εκείνους που περιμένουν τον αριθμό τους σα γάτα τον ήλιο στο παράθυρο.