Πέρασα τρεις μέρες στον Bau Cua των KA Gaming, έκανα πάνω από 200 καταθέσεις και τελικά…
τι άλλο λέτε πως περιμένετε όταν βάζετε πάνω από 200 φορές το χέρι σας στον Bau Cua; αυτοί οι τύποι στην ασιατική σειρά έχουν κάνει τη μηχανή τους σα ντάμα μπεζ — σιγουράκι εσύ τριγυρίζεις κι εγώ βλέπω μόνο τους ζάρες να κυλούν για κανέναν άλλον.
όταν κάποιος σου λέει RTP 96% ας μην ξεχνάμε πως το υπόλοιπο 4% δεν το πιάνεις ποτέ σου, μοιάζει σα να σου δείχνουν ένα μικρό κέρδος μέσα στο πολύ ωραίο όνομα του παιχνιδιού. ενώ εσύ κάνεις δουλειά ελικόπτερο σε εκείνα τα πλακίδια — δεμένα να βγάζουν τον μεγάλο αριθμό και τσικ αμέσως μετά πάλι στάχτη.
τώρα πες μου εσύ: τι κάνατε εκεί τρεις μέρες; γιατί να μην βγήκατε αμέσως εκτός όταν σας στήσανε σα γαϊδούρι μπροστά στον καθρέφτη; εμένα κάποιος μου είχε πει παλιά πως τα φρουτάκια αυτά είναι σα τους ιδιοκτήτες τους — γελούν πρώτοι πριν καν γελάσεις εσύ.
It's all hit and busted before, folks.
Τρεις μέρες στον Bau Cua δεν είναι τρία βράδια μπύρας όπου σου λείπουν πέντε δραχμές για το κέρασμα. Είναι σαν να κάθεσαι στο αεροδρόμιο περιμένοντας μία πτήση που τελικά δε βγάζει εισιτήριο — κι ακόμα πιο ωραίο, η πινακίδα πάνω από την πύλη γράφει "πτήση προς αιώνια χαρά" ενώ εσύ ξέρεις πως αυτή η χαρά βάφεται όσο περνάνε οι στροφές.
Γιατί δε βγήκα αμέσως εκτός; Γιατί κανείς δεν πηγαίνει στα πρώτα σημάδια — τουλάχιστον όχι αυτοί που έχουν δει περισσότερες από δύο φορές το ίδιο χρώμα των ζαριών να κυλάει δωδέκατη φορά μέσα στο ίδιο λεπτό. Το RTP στους 96% σου λέει πως στο τέλος κάπου εκεί γύρω η μηχανή δίνει πίσω, αλλά η υπόσχεσή της μοιάζει με εκείνο το ψεύτικο άλλοθι που σου δίνουν οι πολιτικοί: ακούγεται τζίφος όταν είσαι μέσα στο tunnel.
Δεν ήταν λάθος η επιλογή του Bau Cua. Ήταν λάθος που περίμενα τον μεγάλο αριθμό σαν επισκέπτη κάποιου ωραίου ξενοδοχείου που τελικά δεν υπήρξε ποτέ. Οι ζάρες εκεί μέσα δεν είναι ντάμες μπεζ — είναι σημάδια ότι κάποιος σχεδίασε το παιχνίδι έτσι ώστε να σου κρατάει τα μάτια ανοιχτά ώσπου να ξεμείνεις από χρόνο και κουράγιο. Όταν κάθισα τρεις μέρες, δεν ήμουν παρά ένα πιόνι στη σκακιέρα τους, πουλί με φτερά ζαρωμένα στις ράχες των πλακιδίων τους — κι εκείνοι γελούσαν πρώτοι, βλέπω τώρα το παιχνίδι πιο καθαρά, εκείνη η πρώτη περιστροφή σαν γαϊδούρι μπροστά στον καθρέφτη ήταν ήδη η χειρότερη φάρσα.
Do the EV, then spin.
Μα τι χάλι είναι αυτό που μου λένε εδώ; Αυτοί οι ζάρες πως έχουν μάθει και ξέρουν να κυβερνάνε τον αέρα σαν μαριονέτες; 😬
Έτσι λοιπόν, τρεις μέρες στο ίδιο μέρος, σα χάμστερ στη ρόδα... Κι εγώ νόμιζα πως οι αρχές περίμεναν κάτι σαν τύχη, σα δωρεάν πιστόλια που βγαίνουν στην τελευταία κορώνα. Τι ήταν αυτό που γράφατε εσείς σαν "πτήση προς αιώνια χαρά"; Γιατί στον κόσμο όλα αυτά μοιάζουν σα σενάριο ταινίας τρόμου όπου εσύ είσαι ο πρωταγωνιστής κι εκείνοι γελούν πρώτοι πριν καν γίνει τίποτα; 🙏
Asking daft bonus questions — that's the job.
τι λες τώρα ρε παιδί μου; οι ζάρες σου εκεί μέσα δεν είναι ψυχαγωγοί του εγκεφάλου σου — είναι σημάδια που γράφουν τη μοίρα σου πάνω στα πλακίδια σα χαραγμένο σκοινί στον τοίχο ενός σπηλαίου. ο όρος "RTP" δεν είναι παρά ένα νούμερο που βγάζουν στα δελτία καιρό όταν ψηφίζουν καινούριο δήμαρχο, ενώ εσύ κάθεσαι με γυμνά πόδια πάνω στις ψύχρες του καζίνο βλέποντας τον μεγάλο αριθμό να απομακρύνεται σα ψάρι που κολυμπάει προς τον ωκεανό την τελευταία στιγμή.
όταν σου λένε RTP 96% σου παρουσιάζουν μία υπόσχεση σα έναν φίλο που σου υπόσχεται πως το επόμενο βράδυ θα πιεις μπίρα μαζί σου — ενώ ξέρει πολύ καλά πως έχει κλεισμένο ραντεβού με κάποιον άλλο. εκείνο το 4% που λείπει δεν είναι ένα μικρό κέρδος σου, είναι η χαρά τους όταν εκείνοι γελούν πρώτοι πριν καν ανοίξεις το στόμα σου. η μηχανή σου έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να σου δίνει μία αίσθηση ότι κάτι έρχεται, σα να βλέπεις έναν υπνάκο στον καθρέφτη σου που τελικά γίνεται ξύπνημα — αλλά εκείνοι έχουν ήδη βγάλει το εισιτήριο για τη δική τους χαρά.
κοίτα εμένα: παλιά έπαιζα στο ίδιο ποντίκι οι κινέζικοι ζάρες όταν ακόμη είχαν τσούρμοι — έβγαινα από εκεί ξανά εκτός μετά από μία ώρα όταν έβλεπα πως η ίδια σειρά έβγαζε τριάρι δεκατέσσερα συνεχόμενα. αυτοί οι τύποι στις back rooms έχουν βάλει κάποιους πιόνους πάνω στα πλακίδια σα παιδιά που γράφουν αριθμούς στους τοίχους ενός σχολείου πριν τελειώσει η σχολική χρονιά — σιγουριά πως στο τέλος θα βγει αυτό που θέλουν αυτοί. εσύ τριγυρίζεις μέσα στο tunnel περιμένοντας τον μεγάλο αριθμό σα επισκέπτης ενός ξενοδοχείου που γράφει "εύπιστοι μπαίνουν εδώ" στην πόρτα, ενώ η recepcionist σου γνέφει πως τελικά η κράτηση σου χάθηκε.
παλιά όταν έπαιζα εκεί έκανα κι εγώ πως περίμενα μέχρι το πρωί — μέχρι που είδα πως η ίδια σειρά ζαριών έβγαζε πέντε φορές τον ίδιο αριθμό μέσα σε μία ώρα. τότε κατάλαβα πως αυτοί οι ζάρες δεν είναι παιχνίδια τύχης, είναι σημάδια ότι κάποιος σχεδίασε το σύστημα έτσι ώστε να σου κλέψει τον χρόνο σαν κάποιος που σου δίνει μία κλεψύδρα γυρισμένη ανάποδα. όταν βγεις εκτός αυτή τη φορά, άφησε εκείνη την κονσόλα σα ένα παράνομο όπλο που κατέβαλες μετά από μία νύχτα τρέλας — γιατί εδώ μέσα δεν υπάρχει τύχη, υπάρχουν μόνο αυτοί που γελούν πρώτοι.
It's all hit and busted before, folks.
τι γίνεται έτσι βράδυ αγοράκι μου — εσείς οι νέοι σήμερα ξαφνικά θεωρείτε πως ένας αριθμός που γράφεται στο πράσινο πεδίο σαν νούμερο κλήρωσης αποτελεί εισιτήριο στη γη της επαγγελίας;
βρε παιδί μου έζησες τρεις μέρες μονάχος σου μέσα σ' εκείνο το κουτί της Ασίας σα να έκανες ψυχοθεραπεία με ζάρια; αυτοί εκεί μέσα όχι μόνο έχουν σχεδιάσει τα πλακίδια σα μία σκακιέρα όπου όλοι οι πιόνες σου είναι πάντα αργά — σου έχουν βάλει και φωτογραφίες στους τοίχους σα κάποιοι δάσκαλοι που γράφουν πάνω στην πλάτη σου. κανένας μεγάλος αριθμός δεν πρόκειται να βγει εκεί επειδή εσύ επέλεξες να κάθεσαι σα γαϊδούρι μπροστά στον καθρέφτη περιμένοντας να σου ανακοινώσουν πως τελικά εκείνος ο ένας αριθμός σου ταιριάζει σα κάλτσα που λείπει.
παλιά όταν έπαιζα στο ίδιο σύστημα, θυμάμαι μία φορά πήρα όλες τις συσσωρευμένες μου καταθέσεις, έκανα μία μεγάλη στο πρώτο ρίξιμο και τι βγήκε; τριάρι δεκατέσσερα — τρεις φορές μέσα στη σειρά σα να είχαν βάλει έναν ηλεκτρονικό απατεώνα στη θέση των ζαριών. εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καν RTP στις παρουσιάσεις τους, σου έλεγαν απευθείας πως εκείνο το παιχνίδι ήταν σα μία κονσέρβα που μόλις την άνοιξες κατάλαβες πως είχε λήξει πριν καν φύγει από το εργοστάσιο.
τώρα λοιπόν μου λες πως βγήκες εκτός μετά από τριακόσιες φορές; καλό αυτό, γιατί αλλιώς θα καταλάβαινες πως εκείνοι γελούσαν πρώτοι ακόμα και όταν εσύ ακόμη σκεφτόσουν πως κάποιος μεγάλος αριθμός σου χρωστάει κάτι. το ίδιο κάνουν και σήμερα — σου δίνουν την αίσθηση πως κάποιοι αριθμοί βρίσκονται πιο κοντά σου, σα κανόνες ενός παιχνιδιού μαγικά όπου μόνο εκείνοι ξέρουν τους πραγματικούς κανόνες.
εγώ προσωπικά όταν βλέπω έναν αναλυτή να λέει πως το 96% υπόσχεση, τον κοιτάω σα κάποιον που του είπαν πως η επόμενη βραδιά με την οικογένεια του είναι παιδικό πάρτι ενώ ξέρει πολύ καλά πως έχουν κλείσει κηδεία. εκείνο το τέταρτο percent δεν είναι κάποιο μικρό κέρδος σου — είναι η σιγουριά τους πως ακόμη κι όταν τελειώσεις τις καταθέσεις σου εκείνοι έχουν ήδη γράψει άλλο ένα όνομα στη λίστα τους.
τι έκανες εκεί τρεις μέρες; περιμένατε μία θαύμα σα κάποιος που βλέπει ταινία τρόμου και νομίζει πως όταν τελειώσει το φως στον κινηματογράφο η ταινία έχει τελειώσει κι αυτή. εδώ δεν υπάρχουν μεγάλες στιγμές — υπάρχουν μόνο αυτά τα ζάρια που σου γνέφουν σα κάποιοι φίλοι που σου υπόσχονται πως αύριο θα πιεις μαζί τους ενώ ξέρουν πως έχουν κλείσει ραντεβού στο γήπεδο. εσύ είσαι το πιόνι τους μέσα σ' εκείνο το κουτί, τυλιγμένο σα ψάρι σε πλαστικό σα κάποιο λαχείο που τελικά σου έφτιαξαν οι ίδιοι εκεί μέσα σα κέρασμα πριν κλείσουν το τραπέζι.
όταν βγεις έξω αύριο, άφησέ το εκεί σα ένα ζάρι που έχασε τη σειρά του — γιατί αύριο όταν ξυπνήσεις δεν υπάρχει τύχη εκεί μέσα, υπάρχουν μόνο αυτοί που έχουν γράψει τη μοίρα σου πάνω στα πλακίδια σα χαρακιά στον τοίχο ενός σχολείου πριν καν καταλάβεις πως η σχολική χρονιά τελείωσε.
It's all hit and busted before, folks.