Balloon — σκεπτικιστική ανάλυση

Θα πέθαινε κανείς εκεί μέσα με τις αναβοσβήσεις στις οθόνες των άλλων στο tablet! 😵 Εμένα στην τελευταία φορά που έκανα ανάληψη στον Λυκαβηττό, άνοιξα το Balloon επειδή βρήκα 2 δωρεάν περιστροφές σάρωσης—και τελείωσα να ψάχνω κι εγώ σαν τρελός ανάμεσα στα σκουπίδια για να βρω τι τελικά έκανε κλικ! 🤯 Κάπου εκεί κατάλαβες πως γίνεται μπάχαλο: instant τύπου είναι σα να σου δίνουν ένα πιστόλι χωρίς σφαίρες, τραβάς κι όλοι γύρω σου κάνουν ότι τους κόβει η καρδιά. Η ουσία φεύγει αμέσως κι εσύ μένεις εκεί που ήταν κανονικά ωραίο παιχνίδι πλέον σαν κουδούνι πυρκαγιάς...🔥

τι κρίμα αλήθεια να σβήνει έτσι η ψυχή σου μέσα στη φασαρία του traffic... εγώ θυμάμαι άλλη εποχή, πριν γίνουν όλα αυτά τα φρουτάκια καζίνο σα Super Marios - περνούσες ολόκληρες βραδιές πάνω στο ίδιο τραπέζι, άλλαξες δέκα φορές κανάλια τηλεόρασης ενώ περίμενες η άλλη ντάμα σου ντουβάριαζε τονλόττο κι εκεί πάλι έπιασες εκείνο το ρουλεμαν κι έκανες το bank σου ενώ στον επόμενο κόλπο τα συμπλήρωσες όλα για μια φορά κι έβγαινε σιγά σιγά σαν ταινία στα μάτια σου αντί για σβήσιμο. τώρα στα Balloon δεν υπάρχει εκείνη η αναμονή, σίγουρα όχι εκείνη η αγωνία που σου έκανε να πιεις τρεις καφέδες κρύους χωρίς να το καταλάβεις. αυτοί οι instant τύποι είναι σα να σου σερβίρουν ένα δώρο τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο που μόλις το ανοίξεις βρίσκεις μέσα μια κούκλα βγαλμένη από το χαρτόνι - λαμπερό μόνο όταν ανάβει η οθόνη σου αλλά αμέσως μετά γίνεται σκουπίδι. και δε μιλώ για τις κινήσεις που λείπουν εντελώς - στα παλιά υπήρχε πάντα κάτι που περίμενες κι έπρεπε να κινηθείς σωστά για να μην σου πάρει όλα. εκεί υπήρχε κι ένας μικρός διάλογος μεταξύ σου και του παιχνιδιού, σα να παίζεις σκάκι με τον εαυτό σου εκείνης της βραδιάς που έφτιαξες το μεγάλο combo. τώρα είναι σα να σου βάζουν όλους τους πόνκους της μηχανής σου στο ίδιο χαρτί και να λένε "βγάλε ανάμεσα σου πως μπορείς" ενώ εσύ ξέρεις πως όλα πάνε στο ίδιο βάζο. σαν να είχαν ανοίξει όλα τα κουτιά μαζί χωρίς ουσία πια. κι όμως πολλοί έχουν βγει κερδισμένοι εκεί μέσα - όχι από τύχη, αλλά επειδή έκαναν το ίδιο σφάλμα όλοι: νόμιζαν ότι τα δωρεάν βήματα είναι δώρο ενώ ήταν κόστος. όσο πιο γρήγορα τελειώνει μια παρτίδα τόσο πιο γρήγορα καταλαβαίνεις πως δεν υπήρχε εκείνο το μυστικό που έκανα τόσα χρόνια προσπάθεια ν' ανακαλύψω. μόλις κλείσεις την αναμονή σου κατάλαβες ότι η μόνη ουσία είναι οι κινήσεις σου, όχι το σύστημα που ψάχνεις να σε κάνει χαρούμενο μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. γι' αυτό και αυτά τα instant παιχνίδια μένουν ως ιστορίες γύρω από το ποτό στο τέλος της βραδιάς όταν οι υπόλοιποι μιλούν για γκολ και άλλα αστικά τέρατα. εσύ κουβαλάς μόνο μία σιγουριά: πως ποτέ ξανά δεν πρόκειται ν' αγγίξεις εκείνο το τραπέζι που κάποτε σου έδωσε όλα σου τα λεφτά.

Πέρσι εκείνον τον Αύγουστο στον Πειραιά, μέσα στο ζεστό αμάξι του ξαδέρφου μου, μου έβγαλαν μία κάρτα load προς το Λυκαβηττό — κάπου εκεί πρωτοαντίκρυσα αυτά τα Balloon. Ο τύπος στο πλάι έκανε συνεχόμενα κλικ σα να του 'χαν βάλει πέντε χάπια στην καφεΐνη, μέσα σ' ένα λεπτό είχε πιάσει τρεις δωρεάν περιστροφές συνέχεια κι είχε φτάσει ως το τρίτο επίπεδο. Με κοίταξε και του λέω "ρε παιδί μου, τι γίνεται εδώ;". Εκείνος μόνο γέλασε και συνέχισε σα χάος. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι είναι πως εκείνες οι δωρεάν περιστροφές έχουν περισσότερες πιθανότητες να σε βγάλουν εκτός παρά μέσα — σου ανοίγουν την όρεξη μέσα στη στιγμή, σου σβήνουν κάθε λογική κι όταν τελειώσεις εκείνος ο κύκλος νιώθεις σα να πέρασες μία βραδιά στο κέντρο χωρίς να πιεις ούτε έναν φραπέ. Αυτός ο instant τύπος νικάει επειδή καταργεί την ουσία της προσμονής — δεν υπάρχει εκείνο το βήμα πριν το jump, εκείνο το δευτερόλεπτο που ξέρεις πως όλο το τραπέζι κρέμεται από εσένα. Αντί αυτού σου δίνουν μία σειρήνα που βγάζει φωτιά για δέκα δευτερόλεπτα και μετά σβήνει. Και οι ιστορίες που κυκλοφορούν για μεγάλα κέρδη; Σιγά μην πιστέψεις αυτά. Την τελευταία φορά που έκανα ανάληψη εκεί βρήκα μόνο μία προσπάθεια να δικαιολογήσει κανείς το δικό του bank — τρεις φορές πήγα μέχρι το τρίτο επίπεδο και στα τρία τελείωσα με περισσότερα credits από πριν κι όχι λεφτά στην τσέπη. Όσοι λένε ότι βγήκαν κερδισμένοι ήταν αυτοί που χρησιμοποίησαν τις δωρεάν περιστροφές σα πρόβλεμμα και όχι σα παιχνίδι, σα να περίμεναν πως κάποιος τους είχε ανοίξει το πορτοφόλι για έναν γύρο. Αλλά εντάξει, αυτό είναι το γουρούνι που αγοράζεις εκείνες τις στιγμές — μία παρτίδα δύο δευτερολέπτων χωρίς ουσία κι εσύ σηκώνεσαι νιώθοντας σα να πήρες ένα χτύπημα στο κεφάλι από την ίδια τη μηχανή. Την επόμενη φορά που βρεθείς εκεί μέσα ψάχνοντας κάτι στην Circular Quay, άσε τον εαυτό σου τουλάχιστον ν' αναρωτηθεί: τι κερδίζεις από κάτι που τελειώνει πριν καν προλάβεις να σκεφτείς τι έχασες.

Να φύγουμε από τις ιστορίες τώρα — εμένα προσωπικά με πιάνει τρέλα όταν βλέπω αυτά τα χέρια πάνω στις οθόνες των άλλων στο Λυκαβηττό. Προχτές έκλεισα δουλειά αργά, πήγα για καφέ εκεί πέρα και μπήκα μέσα στο τμήμα με τα φρουτάκια να δω τι γίνεται. Κάποιος τύπος είχε ανοίξει Balloon από δωρεάν περιστροφή σάρωσης, είχε γίνει μία σκάλα τριών σταδίων μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα και μόλις έφτασε στο τρίτο επίπεδο, του πήραν όλα πριν καν προλάβει να καταλάβει τι έγινε. Και το πιο αστείο; Δεν ήταν καν αναβοσβήσεις φωτισμού εκεί — ήταν όλες οι πλακέτες σβηστές πάλι. Μία στιγμή ήταν εκεί σα να κάνει slam dunk στο τέλος του ματς κι άλλαξε γνώμη η ίδια η ζωή στιγμιαία. Δεν υπάρχει αυτή η μικρή ανάσα που λένε οι παλιακοί πως έκανες εκεί πάνω στο τραπέζι για να δεις τι κερδίσεις· τελειώνει σα να έκοψαν το νήμα ενός μπαλονιού ενώ ήταν ακόμα στον αέρα.

Στην Circular Quay είδα κάποιον πριν δύο βδομάδες να βγάζει εκείνη την οθόνη σα κεραυνός μέσα στο crowd των τουριστών — έμεινα να τον κοιτάω για δέκα δευτερόλεπτα χωρίς καν να πιστεύω πως τελείωσε έτσι γρήγορα. Πήγα να γυρίσω στη δουλειά μου κι ακόμα η λάμψη των χρωμάτων μου κόβει την όραση σα να μου έριξαν βιτριόλι στα μάτια. Αυτό όμως που έκαναν εδώ οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένου μου το τελευταίο Σάββατο στον Πειραιά, είναι πως νόμιζαν πως οι δωρεάν περιστροφές είναι κάτι σαν "πειραγμένο" ξεκίνημα — σβήστηκες μόλις σου βάλανε τα τρία δεύτερα επίπεδα στη σειρά. Ο τύπος στον Λυκαβηττό εκείνο το βράδυ είχε ανοίξει τέσσερα διαφορετικά παιχνίδια μέσα σ' ένα λεπτό επειδή οι μπόνους είχαν τελειώσει πριν καν προλάβει να πιει το πρώτο του ουίσκι. Το Balloon είναι instant σα μια σφαίρα στο σκοτάδι — δεν γνωρίζεις ποτέ τι χτύπημα ακολουθεί επειδή δεν υπάρχει επόμενη κίνηση, μόνο ένας κύκλος που σβήνει όσο εσύ ακόμα ψάχνεις για την επόμενη επέκταση του σκηνικού. Με πιάνει όμως ρίγος όταν ακούω αυτούς τους θρύλους περί μεγάλων κερδισμένων εκεί μέσα — εμένα μου έχουν μείνει μόνο οι τρεις φορές που κατέβασα πέντε credits μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα και ξαναπήγα σπίτι νιώθοντας σα να μου έκλεψαν και το τελευταίο μου φιλοδώρημα. Το χειρότερο; Την επόμενη φορά που η γυναίκα μου μου δίνει το τελευταίο εισιτήριο για τον ΟΑΚΑ, ξαναπιάνεται πάλι εκείνη η ίδια ιστορία σα σκαντζοχοιρός πάνω στο χαλί της μνήμης. Άντε τώρα να ψάξω εγώ εκεί μέσα — όσοι βρήκαν πράγματι μεγάλη λύτρα εκεί, ας μου δείξουν μία ανάληψη που τελικά είχε κάτι παραπάνω από τυχαία περιστροφή και τίποτα άλλο.

Πέρσι εκείνον τον Οκτώβρη στο Λυκαβηττό, κάποιος είχε ανοίξει το Balloon πάνω από το πρωινό του μπουγάτσο κι έμειναν όλα εκεί γύρω — tablet σβησμένο, γκρανέ βρώμικο στο τραπέζι, κανένας δεν είχε πάρει ανάληψη ακόμη κι ενώ είχε τελειώσει η παρτίδα του εδώ και δέκα λεπτά. Εγώ πήγα να κλείσω την καφετιέρα μου κι εκείνος ακόμα κουνούσε το δάχτυλό του σα ζόμπι πάνω στην οθόνη σα να περίμενε πως κάτι ακόμα θα συνέβαινε... μέχρι που του είπα "ρε φίλε, τελείωσε". Τι είναι άραγε εκείνο το δευτερόλεπτο που σου αφήνει η χάρη στα δάχτυλά σου όταν ξέρεις πως δεν υπάρχει επόμενη κίνηση; 😓

Αλήθεια πια, αυτοί που έμειναν εκεί σα ζόμπι μετά τις σβήσεις ήταν περισσότεροι κι από τους οδηγούς στα πάρκινγκ του Λυκαβηττού εκείνο το βράδυ. Αυτόν τον Οκτώβριο που λες, στον Πειραιά, είδα κι εγώ μία κούρα να κάθεται σα στήλη άλατος πάνω στο tablet ενώ γύρω όλοι είχαν ξυπνήσει και πήγαιναν για καφέ. Ήξερα πως τελείωσε πριν καν αρχίσει — το μόνο που άλλαζε ήταν η όψη του άλλου όταν κατάλαβε πως ξόδεψε δέκα credits μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα χωρίς καν το κλικ εκείνο να ολοκληρωθεί. Εμένα βέβαια με έχουν κοπιάσει αυτά τα instant. Πέρσι στο Baku, μέσα σ' ένα μποτιλιάρισμα μέχρι τον Αεροδιάδρομο, έκανα load μία κάρτα προς το τοπικό φρουτάκι εκεί κάτω και βρήκα δωρεάν περιστροφή σάρωσης στο Balloon. Μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο έκανα τρία επίπεδα σβήνοντας σα ηλεκτρική λάμπα, κι όταν κατέβαινε η οθόνη είχα ξοδέψει όσο δανείστηκα εκείνο το πρωινό για τον ιστότοπο. Την ίδια στιγμή κάποιος άλλος γύρω μου γελούσε επειδή είχε βγάλει τρεις δωρεάν περιστροφές αλλού. Δεν υπάρχει ουσία εκεί μέσα — είναι σα να σου δίνουν ένα κουτί γάλα που μόλις ανοίξεις βγάζει νερό. Μετά λέμε πως βγήκαν κερδισμένοι... τι κέρδος έχει κάποιος που τελείωσε μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα με περισσότερα credits από πριν κι έναν σωρό ψεύτικα σύμβολα; Και όμως κάθε φορά που βγαίνω έξω από εκείνο το τμήμα φρουτάκια ξαναπιάνομαι από τους θρύλους που έχουν σηκώσει οι άλλοι — "ρε παιδί μου έκανε bank εκείνον τον μήνα". Αλλά πού είναι οι cashouts; Θα έπρεπε να υπάρχουν πίσω από κάθε μεγάλη ιστορία μία ανάληψη εκείνο τον μήνα, ένας λογαριασμός που άλλαξε χρώμα. Την τελευταία φορά που έκανα ανάληψη εκεί βρήκα μόνο μία προσπάθεια δικαιολόγησης για τις τρεις φορές που πήγα έως το τρίτο επίπεδο κι έφυγα με ξεπούλημα credits. Αυτός ο instant τύπος σκοτώνει ακόμα περισσότερο από αυτά που υπόσχεται. Γιατί δεν κλείνουμε την επόμενη φορά όλες αυτές τις σβήσεις σαν λάθος συναλλαγή;

Ρε παιδιά, εμένα εκείνες τις φορές που έκανα ανάληψη στο Λυκαβηττό έξω από το τμήμα των φρουτάκια πάντα μου έπιανε κάτι στο στομάχι όταν έβλεπα κάποιον να στέκεται εκεί σα αποσυνδεμένος. Την περασμένη Πέμπτη έριξα μία ματιά πάνω από τον ώμο ενός τύπου κι εκείνος είχε ανοίξει τρία διαφορετικά Balloon μέσα σε μία δεκάλεπτη καφετιέρα — είχε βγάλει τρεις φορές το τρίτο επίπεδο χωρίς τίποτα μετά σβήσιμο σα ταινία χωρίς τέλος. Κι όμως εκείνος συνέχιζε σα τρελός σα να περίμενε πως εκείνη η επόμενη οθόνη θα ήταν η σωστή... ενώ εγώ μόλις είχα δει τις δικές μου κινήσεις να εξαφανίζονται μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα σα να τα κατάπιε το ίδιο το παιχνίδι. Γιατί άραγε τόσοι ξαναπιάνουν την ίδια κίνηση μετά από εκείνες τις σβήσεις; Νομίζουν πως υπάρχει κάποιο pattern μέσα στην τυχαία αυτή διαδικασία;

Και τι τους κάνει όλους τόσο μανιώδεις με εκείνες τις στιγμές που η μηχανή τελειώνει σαν ξαφνικά της έφαγε ο τοίχος τη μνήμη; Την προηγούμενη φορά στον Πειραιά, ενώ περίμενα τη γυναίκα μου κάτω από τις μονολιθικές σκιές των πλοίων, είδα έναν τύπο δίπλα μου να πιέζει συνέχεια το ίδιο σημείο της οθόνης σα να προσπαθούσε να ξυπνήσει ένα νεκρό κινητό. Τρεις φορές πέρασε από το τρίτο επίπεδο χωρίς ούτε μία ανάκρουση κέρδους — όταν τελείωσε, είχε κλείσει τρεις νέες κάρτες επειδή νόμιζε πως οι δωρεάν περιστροφές ήταν κάποιο πειραγμένο ξεκίνημα. Την ίδια στιγμή ένας άλλος γύρω γελούσε επειδή είχε κάνει μία επιτυχία σε άλλο φρουτάκι. Γιατί δε σβήνουμε αυτές τις στιγμές σα βρώμικα αλουμίνια κι αντ' αυτού συνεχίζουμε να ψάχνουμε το επόμενο χτύπημα;

Τι στο καλό; Αυτόν τον καιρό στην Αττική πάω κάθε πρωί μια βόλτα με τον δεκαεξάχρονο ξάδερφο μου στο τμήμα των φρουτάκια κι εκεί είδα τον κύριο στον πάγκο αριστερά να χτυπάει συνέχεια πάνω στη γυάλινη οθόνη σα μωρό που θυμώνει με το tablet — είχε τελειώσει τρία διαφορετικά Balloon μέσα σε πέντε λεπτά κι ακόμα έψαχνε εκείνο το τέταρτο επίπεδο σα να περίμενε να εμφανιστεί ξαφνικά μέσα από τα σπλάχνα της μηχανής. Την ίδια στιγμή η κοπέλα δίπλα μου γέλασε επειδή είχε μόλις βγάλει τρεις δωρεάν περιστροφές αλλού κι εμένα μου έκανε εντύπωση πως κανένας δεν ρώτησε εκείνον τον τύπο "ρε φίλε, είσαι ακόμη εκεί;". Σβήσιμο μετά σβήσιμο, ελπίδα μετά ελπίδα... σα να φοράς γυαλιά χωρίς γυαλιά μέσα στο σινεμά. 😬

Στην Καζακική αρκεί να μου κάνουν μία επίσκεψη σ' ένα τμήμα φρουτάκια και νιώθω τη διαφορά. Πέρσι τον Νοέμβριο στο Αλμάτι, εκείνη η μία φορά που δοκίμασα instant τυχερά ήταν ακριβώς ένα Balloon — πήγα επειδή τελείωσαν οι μέσες μου δωρεάν περιστροφές εκεί. Μετά από τρεις σβήσεις μέσα σε δεκαοχτώ δευτερόλεπτα βγήκα καιρός κι έκανα μία προσπάθεια δικαιολόγησης στους δικούς μου πως "τουλάχιστον το προσπάθησα", αλλά το μόνο που κράτησα ήταν η αίσθηση πως εκείνο το τσίμπημα που έκανα πάνω στην οθόνη ήταν πιο γρήγορο από τον εαυτό μου. Κι όμως όλο ψάχνω εκείνο το μοτίβο στα βίντεο του Λυκαβηττού — βλέπω αυτούς τους τύπους να κοιτάζουν σα χαμένοι όταν η ελπίδα έχει φύγει κι ακόμα ψάχνω τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο στις ξένες μνήμες τους. Δεν είναι ότι πιστεύω πως υπάρχει κάποιο σχέδιο κερδίσματος μέσα εκεί. Απλά όταν έξω χιονίζει μέχρι τον αστράγαλο κι έχεις δώσει τα ίδια credits για δεύτερη φορά, περιμένεις τουλάχιστον την επόμενη κίνηση να τελειώσει πριν σβήσει και αυτή σαν ταινία χωρίς τέλος.

Την περασμένη Κυριακή στο κέντρο του Σύδνεϋ κατέβηκα να αγοράσω γάλα κι έπεσα πάνω στον τύπο από το τμήμα των φρουτάκι που γνώριζα από πριν εκεί στο γκαράζ μου — αυτός που ξέρει πάντα τις τελευταίες κινήσεις του Λυκαβηττού. Σταμάτησα κι εκείνος είχε ξαναανοίξει το Balloon πάνω στο tablet του σα να έκανε ζέσταμα. Διάβασα από πάνω του πως μόλις είχε τελειώσει η δεύτερη σβήσιμό του, το τρίτο επίπεδο κενό, κι ακόμα γύρναγε το δάχτυλο πάνω στην ίδια γυάλινη γωνία σα να περίμενε πως αυτή τη φορά η οθόνη θα αποκρινόταν διαφορετικά. Κοίταξα τα credits του πάνω αριστερά κι είχαν μειωθεί σχεδόν στα μισά μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Του έκανα ένα "γειά σου ρε" κι εκείνος μόλις έγνευσε χωρίς να κοιτάξει πάνω. Την επόμενη στιγμή είδα τον ίδιο τύπο ν' ανοίγει μια νέα κάρτα πιστωτική πάνω στο ίδιο παιχνίδι... 😐

Τι έγινε όταν αυτή η ψυχολογία των στιγμιαίων σβήσεων άρχισε να γράφεται πάνω στους τοίχους σαν νέον στα σπλάχνα ενός φρουτάκου; Δεν είναι ότι κάποιος ξεχωρίζει εκεί πάνω — είναι ουσιαστικά ένα flash που σου σβήνει πριν καν καταλάβεις πως πήρες τσίμπημα. Στο Baku εκείνο το βράδυ το Balloon δεν ήταν παιχνίδι, ήταν σα να κοιτάζεις μία αναμμένη τηλεόραση από την άλλη μεριά μιας κλειστής πόρτας: βλέπεις φως, άκουγες κρότους, αλλά όταν ανοίγεις δεν υπάρχει τίποτα εκεί πέρα. Οι τύποι εκεί γύρω συνέχιζαν σα ζόμπι μέσα στο μποτιλιάρισμα επειδή πίστεψαν πως κάποια στιγμή μέσα στο blur εκείνου του δευτερολέπτου θα τους έδινε κάτι παραπάνω από μία ψεύτικη ανάκρουση συμβόλων. Μετά τις τρεις σβήσεις είχαν ξοδέψει ακόμη περισσότερα credits από όσο είχαν ξεκινήσει εκείνο το πρωινό — κι όμως κανείς δεν αποσυνδεόταν. Γιατί; Γιατί εκείνη η στιγμή που τελειώνει σα ταινία χωρίς τέλος έχει μία γοητεία σα ν’ ακολουθείς μια ταινία τρόμου και παράλληλα να ψάχνεις το επόμενο τρέιλερ μέσα στα credits. Και όμως κάθε φορά που μπαίνω στο τμήμα των φρουτάκια στο Λυκαβηττό βλέπω τους ίδιους τύπους να κάνουν τη ίδια κίνηση: πιέζουν το ίδιο σημείο πάνω στην γυάλινη οθόνη σα να προσπαθούν να ξυπνήσουν έναν νεκρό υπολογιστή. Οι δωρεάν περιστροφές εκεί είναι σα δανεικά χρήματα — δίνουν μόνο την ψευδαίσθηση πως έχεις κερδίσει κάτι ενώ στην ουσία μόλις ξεκίνησες μία νέα υποθήκη πάνω στον εαυτό σου. Στο τέλος αυτών των δεκαπέντε δευτερολέπτων δεν υπάρχει ανάληψη, ούτε cashout, ούτε καν ένα ικανοποιητικό "συγγνώμη". Υπάρχει μόνο μία νέα κάρτα που φορτώνει πάνω στην ίδια βάση δεδομένων σβήσεων. Πιστεύω πως το μόνο πραγματικό pattern εκεί μέσα είναι αυτό: όσο πιο γρήγορο είναι το σβήσιμο, τόσο περισσότεροι συνεχίζουν να πατούν το ίδιο τσίμπημα σα μωρά που ζητάνε γάλα. Κι όμως όταν τελειώνει αυτό το micro-event, αφήνει πάνω σου μία γεύση σα να έφαγες έναν άδειο κουβά νερό κι ακόμα ψάχνεις την επόμενη πηγή. Τι άλλο περιμένουν εκείνοι οι τύποι; Να τους πιστώσεις πάλι credits επειδή κράτησαν το δάχτυλό τους πάνω στην ίδια γωνία της οθόνης μέχρι να ξαναβγεί το ίδιο αποτέλεσμα;

Μία φορά εκεί στο Pavellion έκανα try του Balloon επειδή μου το σύστησαν για "φίλο". Μέσα σε δεκατρία δευτερόλεπτα τρεις σβήσεις από πάνω — κι όμως έκανα zoom την ίδια γωνία της οθόνης σα να περίμενα εκείνο το τέταρτο επίπεδο να εμφανιστεί μέσα από τις στάχτες. Μέχρι που κάποιος φώναξε "Τζέικ!" κι εγώ πάτησα έτσι στη τύχη... ξαφνικά βγήκαν τρία symbols σαν αλυσίδες. Την ίδια στιγμή όμως η μηχανή έκανε reset όλο το παιχνίδι σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Γιατί εκείνοι οι τύποι συνεχίζουν να πιέζουν εκείνο το ίδιο σημείο; 😐 Την επόμενη φορά που πήγα ζητούσα credits στον πάγκο... πάντως όχι άλλο Balloon. Τουλάχιστον μέχρι να βγει κάποιος νικητής και να μας δείξει πως είναι δυνατόν αυτά εδώ πέρα 💀

τι άλλο βγάζεις εσύ εκεί πέρα κι από τις ψυχές των ψωροτύχων; όταν στο sydney κάποτε γύρναγα το τραπεζικό μου στο test the new wolf of the west, θυμάμαι πως κάποια στιγμή μέσα στις πρώτες βόλτες μου στο LC είχε βγει εκείνο το φρουτάκι με τις μπαλόνια σα να είναι κατασκευασμένο από νερό — είχε τρεις σειρές symbols πάνω από έναν ουρανό ανοιχτόχρωμο σα μολυσμένη θάλασσα. Κάνω τρία credits εκείνο το βράδυ πάνω από τους άλλους που γύρναγαν γύρω-γύρω σα ψάρια στη γυάλινη μάσκα του ακανθωτή. Μετά την τρίτη σβήσιμό μου ετοιμάζομαι ήδη να σηκωθώ όταν βλέπω αυτά τα τρία σύμβολα μιας αλυσίδας ν' αναφλέγονται σα φώτα διαφυγής σε καουμπόικη ταινία. Την επόμενη στιγμή η οθόνη γίνεται μαύρη κι έμεινα εκεί σα χαζός να περιμένω μία ανάκρουση επί της κάρτας μου. για δες αυτό τώρα: εκείνοι οι τύποι συνεχίζουν εκεί επειδή έχουν ξεχάσει πως κάθε σβήσιμο είναι σα εκείνο το πρώτο βήμα ενός δρομέα που νομίζει πως οι άλλοι δεν τον βλέπουν ενώ στην ουσία όλοι έχουν σηκώσει τον φακό προς την κάλτσα του. το balloons πήγε χείμαρρο κάποτε στην εποχή των χρυσών slots — εγώ εκεί έβγαινα με πενηνταράδες κι ερχόμουν πίσω με εκατοντάδες σα να είχα κλέψει το θησαυρό του παιδικού μου δωματίου. σήμερα όμως είναι σα να περιμένεις ένα νόμισμα που πετάς στα ουράνια κι αυτό γύρνα μόνο σα να κοιτάζεις το βρόντο σου όσο κι αν προσπαθείς. μπορεί και να 'ναι έτσι η τελευταία φορά εκεί που κράτησα το δάχτυλό μου πάνω στην ίδια γωνία σα ζητιάνος πάνω από ένα ζεστό φλιτζάνι, όταν βγήκαν τρία symbols σα μικρές σφαίρες φωτιάς κι αυτή μου η ίδια η ανάμνησή τους έκλεισε σα τζίφτρα έναν κύκλο βρώμικου πράσινου που ακολουθεί ακόμα τους τύπου αυτούς — εκείνοι οι μπαλόνια δεν φουσκώνουν πια για κανέναν.

Πωπω τι τύποι είναι αυτοί... Την τελευταία φορά στο Palace του Παρίσι κάθισα δίπλα σ' έναν που έπαιζε ακριβώς αυτό εκεί — είχε μπει στο τμήμα φρουτάκια επειδή είχε τελειώσει οι δωρεάν περιστροφές στο live dealer. Μετά από τρεις σβήσεις μέσα σ' ένα λεπτό είχε γίνει τόσο γρήγορος που του είχε μείνει μόνο το ίδιο Balloon ανοιχτό στο tablet του σα τις δεύτερες σκανδάλες ενός αγώνα που τελειώνει 0-0 κι ακόμα περιμένεις το τέρμα. Ξέρεις τι του είπα; "Ρε φίλε, αυτό εδώ είναι σα να προσπαθείς να ξυπνήσεις τον ηλεκτρονικό σου εγκέφαλο χτυπώντας την οθόνη σα μωρό που περιμένει γάλα." Κι εκείνος σηκώθηκε απότομα σα να του 'βγαλα ψύχωση, πήγε στον πάγκο κι άρχισε να ζητάει ακόμα credits... σαν εκείνο το μοτίβο με τους τύπους που ψάχνουν την ίδια γωνία σα να υπάρχει κρυμμένη πρίζα στοίβαγμα. Τι περίμενε; Να του κάνουν reload credits επειδή κράτησε το δάχτυλό του πάνω στο ίδιο σημείο μέχρι να εμφανιστεί ξανά εκείνο το τέταρτο επίπεδο σα τα ντουφέκια στη Μαλβίνες; Αυτοί οι τύποι έχουν ξεχάσει πως κάθε φορά που τελειώνει μία σβήσιμη, η επόμενη ξεκινάει πάλι από το μηδέν — όχι για εκείνον. Τουλάχιστον εγώ εκεί στο τμήμα δεν περίμενα τίποτα. Απλά έκανα μία κίνηση γρήγορη σα όταν βγάζεις ένα ποτό από την κατάψυξη, ανοίγεις και ξανάκλεινεις. Αν βγει εκείνο το τέταρτο επίπεδο; Ωραία. Αν όχι; Μα το επόμενο credit είναι ήδη στη σειρά. Ρε παιδιά, ψιλοκουράστηκα από όλους αυτούς τους τύπους που ψάχνουν την ίδια γωνία σα να είναι η πορτοκαλί γραμμή στις νίκες των ντέρμπι. Το Balloon εδώ δεν είναι παιχνίδι — είναι σα όταν βγάζεις ένα τζάκι από το ντουλάπι επειδή νομίζεις πως έχει ξεμείνει από ξύλα, κι όλα τελικά είναι μίζερα κουρέλια πάνω σ' έναν άδειο τοίχο. 😏🤫 save this post