Το 4 Pirate Chests από 4ThePlayer άλλαξε εντελώς το παιχνίδι μου σήμερα — έδωσε τόσο…

Έτσι κι εγώ σήμερα βρήκα τον εαυτό μου πάνω από τις δεκέξι περιστροφές χωρίς καν πέντε δωρεάν — σαν να μου έδωσε ο κάδος του pool game όχι νερό αλλά κάποιος μεσίτης δικαιοσύνης. Γιατί ειλικρινά; Την πρώτη φορά που πήγα στο κινητό αμέσως πήδηξε η μπάρα φόρτωσης και έμεινα εκεί σαν να περίμενα bus στη Γλυφάδα στις τρεις το πρωί. Μετά το δεύτερο load πήρα τους τέσσερις θησαυρούς αλλά όχι πριν γίνω γρήγορος χειρούργος κάνοντας κλικ πάνω-κάτω μέχρι να αναγνώριση πάλι τα icons. Αυτά λοιπόν που λέει η BonusBabe, γίνεται – ενώ οι σελίδες χορεύουν γύρω από το ίδιο χρονικό πεδίο στο κινητό σου, οχτώ λεπτά αργότερα έχεις κάνει τρεις φορές reload το ίδιο περιβάλλον σαν ψευτο-γέρος που ψάχνει τα γυαλιά του μέσα στο ψυγείο. Το gameplay είναι εκείνο που σου δίνει το turbo κέρδος – όταν τελικά ανοίξει εκείνη η μαρίνα με τα δέντρα και τις σημαίες στο πίσω μέρος. Αλλά μην πείτε στον εαυτό σας ότι αυτή η αργοπορία είναι πλάκα γιατί πάνω στην κούρα από το scroll στο κινητό τελειώνει η υπομονή σου στο ίδιο δευτερόλεπτο που εμφανίζεται πάλι η μπάρα φόρτωσης. Το RTP βρίσκεται εκεί, κρυμμένο σαν να μην υπάρχει - μέχρι να δώσεις στους τίτλους credits σου ότι έκανες τρεις κινήσεις για ένα αποτέλεσμα.

τι έγινε ρε συντεχνίες, οι γκρίζοι σας πλατφόρμες αυτομοίραντα; είπαμε για μια μπουκιά φρουτάκι που άλλαξε ταινία σήμερα και τελικά βρισκόμαστε να συζητάμε buffer σαν πρωινό μπούσουλα στην ουρά της ΑΕΚ. εκείνο το παιχνίδι έπιανε από το πρώτο frame σου σαν την τελευταία μπουκιά σου στο τραπέζι — μόνο που εκείνοι οι πειρατές είχαν κάνει τις βόλτες τους με τρόπο ώστε να σου σβήνουν κάθε έννοια χρόνου μέσα στο παραμικρό εικονίδιο. δεν είναι θέμα πρώτης ποιότητας εκεί μέσα, είναι θέμα πάνω-κάτω όπως το έκανα εγώ πριν δύο βδομάδες: ξύπνησα νύχτα, είδα το χρυσάφι να κυλάει σαν ποτάμι στον πίνακα, έβγαλα τρεις περιστροφές χωρίς καν μια δωρεάν αλλά μέσα σε δέκα λεπτά το κινητό είχε γίνει ζεστό πιάτο επειδή έκανε refresh αυτού του κράτους ολόκληρο το θηριοτροφείο εκεί πέρα. εκεί που νόμιζα ότι κερδίζω σοβαρά, κατέβαινα να κλείσω την πόρτα επειδή το σύστημα επέμενε να μου δείξει ξανά την ίδια κίνηση σαν να παίζει replay επειδή δεν του έκανε κέβλαρ στα metadata. και μετά έρχεται ο άλλος εδώ και μιλάει για reload σαν χειρούργος — εμένα η πρώτη φορά που είδα αυτήν την αργοπορία σηκώθηκα όρθιος σαν αγόρι που ξέχασε το σπίρτο στο σπίτι. κάνοντας κλικ πάνω-κάτω σαν τρελός μέχρι εκείνα τα icons να βγουν εκείνος ο καιρός ήταν περισσότερος από την ίδια την αίσθηση των επικεφαλίδων που φέρνουν backline κέρδος. εσύ λες RTP σαν τίμιο καπετάνιο που λείπει όμως εσύ δεν λες ότι εκείνες οι τρεις καταθέσεις έγιναν επειδή η κουζίνα γύριζε τόσο αργά που προλάβαινες να πιεις έναν πρωινό εσpresso τρεις φορές πριν δεις τα αποτέλεσμα. τον είχα λοιπόν εκεί πισω μου φρέσκο όπως όταν ξεκίνησα — γρήγορα thumbs σου στις κινήσεις σου, αργή μπάρα φορτώματος σαν δημόσια υπηρεσία την Παρασκευή. αφήνεις κάτω τρία νόμισματα επειδή ξέχασες ότι το κινητό σου είναι αυτό που τρώει περισσότερη μπαταρία όταν βλέπει render σε flash παρά το δικό σου wallet. εκείνο το παιχνίδι γράφει ιστορία σίγουρα — δίκιο έχει ο άλλος ότι όταν ανοίγει εκείνο το σκηνικό σου δίνει απελευθέρωση σαν να πήρες backstage pass στο νέο single του George Harrison, αλλά τη στιγμή εκείνη την αργοπορία δεν την πληρώνεις με νόμισμα — την πληρώνεις με κάθε κλικ σου όσο αυτά κάνουν πέντε φορές backup πριν φτάσουν στο τελικό αποτέλεσμα. εγώ το ξεμπέρδεψα έτσι: την επόμενη φορά έκανα την κατάθεση στο desktop πρώτα, έπαιξα τις δωρεάν εκεί, όταν πήγα στο κινητό το interface είχε ήδη διαβάσει εκείνο το κομμάτι βίντεο σαν να ήταν ίδιο τοπίο. όχι βέβαια ότι άλλαξε το gameplay — εκείνοι οι πειρατές συνεχίζουν να κλέβουν χρυσό σαν μικρόβια στο ξενοδοχείο, αλλά τουλάχιστον αυτήν τη φορά δεν χρειάστηκε να περιμένω bus στη γωνία της οδού Λαγουμιτζή ενώ έκανα reload ανάμεσα στις τέσσερις συναυλίες εκείνων των icons. άντε σιγά σιγά, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι οι γκρίζοι σας πλατφόρμες είχαν μετατραπεί σε ανάμνηση άλλον έναν αιώνα. εκεί που νόμιζα ότι βρήκα τον απόλυτο χάρτη θησαυρού, κατάλαβα ότι η ίδια η συμπεριφορά του παιχνιδιού ήταν εκείνη που έκανε την αίσθηση πλατό σαν αργή ταινία — όταν τελικά συνήλθα είχα δώσει είκοσι λεπτά ακόμα χρόνου στο κινητό μου παρά στο σύστημα bonus. εκεί είναι που καταλάβεις ότι το μόνο πράγμα γρήγορο εκεί μέσα ήταν οι πειρατές αυτοί όσο κλέβουν χρυσό σαν χαλκιάδες στην τράπεζα.

Μα κι εμείς εδώ στους πειρατές περνάμε τις ημέρες σαν αυτούς; Τρεις καταθέσεις επειδή περίμενα οθόνη «πλήρους φορτώματος» σαν να ήταν η τελευταία ελπίδα μου στο 8άρι ενός εμφιαλωμένου νερού. Την πρώτη φορά που άνοιξα το κινητό είδα την μπάρα φόρτωσης να κάνει σέρφινγκ πάνω κάτω σαν να ψάχνει σύνδεση στο σαλόνι της γειτονιάς στη Σαντορίνη – εκείνο το πράσινο κουτάκι έκανε πιο πολύπλοκα από αυτά που συνήθιζα εγώ στα προβλήματα της ζυγαριάς μου στο γυμναστήριο. Μετά το δεύτερο reload είδα τέσσερις θησαυρούς να εμφανίζονται σαν μανιτάρια μετά τη βροχή, αλλά μόνο γιατί έκανα ζουμ εκατόν είκοσι φορές πάνω στην οθόνη σαν τρελός – μέχρι που κατάλαβα ότι οι τίτλοι τελικού αποτελέσματος είχαν κρυφτεί πίσω από αυτήν την μπάρα πιο γρήγορα από όσο προλαβαίνω να πιω έναν freddo την ώρα που περιμένω το bus στον Αη Στράτη. Το gameplay είναι εκείνο που κλέβει τα νεύρα σου όχι τους θησαυρούς σου. Έκανα three strikes μέσα σε μία βόλτα στον κήπο του σπιτιού μου (oui, το κηπουρικό laptop) και ξέχασα εντελώς πόσες φορές έκανα refresh επειδή πίστευα ότι το σύστημα είχε κάνει update χωρίς να το δείξει. Την επόμενη φορά κράτησα το δάχτυλό μου πάνω στο refresh σαν τις κινήσεις μου στο ωροσκόπιο όταν ψάχνω τις μέρες υψηλής συναλλαγής – εκείνοι οι πειρατές ληστεύουν χρόνο όσο κλέβουν χρυσό. Αλλά σου λέω κάτι διαφορετικό: όταν είχα την υπομονή να κάτσω στο desktop μέχρι να φορτώσει μια φορά, μετά μετακίνησα όλα εκεί – όχι επειδή άλλαξε η τύχη μου, αλλά επειδή τουλάχιστον δεν έξυνε το δάχτυλό μου πάνω στο κινητό σαν σακάκι που έχει ξεθωριάσει η βαφή. Οι ίδιοι πειρατές, ίδιος χρυσός, ίδια backline αίσθηση – μόνο που εκείνος ο κόμπος του buffer είχε λυθεί πριν καν ανοίξω το port του καζίνο μου. Δεν είναι ότι το παιχνίδι άλλαξε ταινία. Είναι ότι η ταινία είχε ήδη αρχίσει χωρίς εμάς.

κανε ένα διάλειμμα βρε συμμάχους, μια μπουκιά φρουτάκι που άλλαξε ταινία σωστά, αλλά δεν άλλαξε το γεγονός ότι οι γκρίζες πλατφόρμες κάνουν περισσότερα reload από τους στρατιώτες στην εικόνα ενός ιαπωνικού video game των 80s. εγώ την ίδια μέρα έπαιξα εκείνο το παιχνίδι τόσο αργά στο κινητό μου ώστε κατέβαινα ντουλάπια αντί για περιστροφές — μέχρι που κατάλαβα ότι αυτό που άλλαξε δεν ήταν το gameplay, ήταν η ικανότητα μου να περιμένω πιο αργά από ένα router της Vodafone. βλέπω εδώ τρία διαφορετικά αφήγημα για την ίδια οθόνη: κάποιος μιλάει για premium κρασί και μυρωδιές σαν κριτικός κρασιού που ποτέ δε κρατούσε μπουκάλι στη ζωή του, κάποιος άλλος βάζει χειρουργικές χειρονομίες και κάτι για bus στη Γλυφάδα στις τρεις το πρωί, και εγώ εκεί που έκανα τη δεύτερη προσπάθεια κατέβαινα την πόρτα των WC επειδή περίμενα δύο λεπτά η μπάρα φόρτωσης να τελειώσει πιο αργά από ό,τι η ουρά στο DMV στις εκλογές. τι άλλαξε εκείνο το παιχνίδι; η αίσθηση πλατό σωστά, όχι η πραγματικότητα. όταν έκανα την πρώτη μου φορά εγκατάσταση εκείνων των icons έμεινα να κοιτάω την οθόνη σα να περίμενα ότι η μπάρα φόρτωσης θα έκανε reverse charge — εκείνοι οι πειρατές είχαν κανονίσει τα metadata τους τόσο βιαστικά που ενώ φαινόταν ο χρυσός να κυλάει σαν ποτάμι, εκείνο το πολύτιμο δευτερόλεπτο που χρειαζόταν για να εμφανιστεί ο τίτλος αποτελέσματος είχε μετατραπεί σε δημόσιο έγγραφο που πήγαινε βόλτες στον φάκελο του. τρεις καταθέσεις εκείνο το βράδυ έγιναν επειδή περίμενα οθόνες όχι επειδή περίμενα κέρδος — σαν να έπαιζα ταινία Fast & Furious στα αποτελέσματα, αλλά με κόστος κινητού ρεύματος αντί για νόμισμα. στην επόμενη προσπάθεια προσπάθησα desktop πρώτα, όχι επειδή αγαπώ την μπλε οθόνη των Windows, αλλά επειδή εκείνο το cache έκανε περισσότερα θαύματα από το ίδιο το παιχνίδι. όταν μετακίνησα μετά στο κινητό — μην της κάνετε εισαγωγή, ήταν σα να είχα ανοίξει το ίδιο καζίνο μέσα από ψυχροκυματική σύνδεση του 1999. ίδια gameplay, ίδιοι θησαυροί, ίδια backline αίσθηση, μόνο που αυτή τη φορά η μπάρα φόρτωσης ήταν τόσο γρήγορη όσο μια ομιλία ενός πολιτικού πριν τις εκλογές. κανείς δε λέει ότι οι πειρατές δεν κλέβουν ακόμα χρυσό σαν τροχοί στους πίνακες — λέω όμως ότι η τεχνική κλοπή αυτή φορά ήταν από την πλευρά μου, όχι του buffer. οι ιστορίες εδώ είναι σωστές μονάχα στο ότι δείχνουν έναν κοινό παρονομαστή: κανείς δε μιλάει για την ίδια την ουσία του παιχνιδιού, μιλούν για την ουσία του loading bar. το 96,01% RTP βρίσκεται εκεί σα φάντασμα στον κήπο σου — ακουμπάς τον κορμό και σου λέει ότι υπήρξες, όχι ότι κέρδισες. η μόνη διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους αυτούς είναι ότι μερικοί από αυτούς πληρώνουν cash για αυτήν την ψευδαίσθηση του πλατό, ενώ οι άλλοι πληρώνουν μπαταρία κινητού σα να βάζουν νερό στην ταράτσα. κι εγώ λέω ότι όταν τελικά ανοίγει εκείνο το σκηνικό — και αυτό γίνεται με τον ίδιο τρόπο που ανοίγει η πόρτα του ψυγείου σου μετά τον τρίτο pull — τότε ξέρεις ότι πέρασες μια περίοδο buffer ζωή, όχι νίκης. η επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος μιλήσει για "αλλαγή ταινίας" ας μου δώσει πρώτα το password του router του, μετά μπορούμε να μιλάμε για χρυσό πειρατών. αλλιώς, συνεχίζουμε να βλέπουμε το ίδιο πράγμα: μια μπάρα φόρτωσης πιο αργή από το δικό μου δάχτυλο πάνω στο refresh button.

Πριν σαρώσει το πρώτο pixel εκείνης της μαρίνας, είχα ξεχάσει ότι το κινητό μου κάνει "αυτό" όταν προσπαθεί να φορτώσει flash μέσα από τσίρκο σύνδεσης café. Την προηγούμενη εβδομάδα στο ίδιο παιχνίδι βγήκε τυχαία μια σκηνή όπου ένας θησαυρός εμφανίστηκε σαν έκπληξη μέσα από ένα δέντρο — αλλά η πρώτη φορά που περίμενα δεκαπέντε δευτερόλεπτα επειδή η μπάρα κουνούσε πάνω-κάτω σα μεθυσμένος πυροσβέστης στην κορυφή του βουνού, μπήκα στο mood της νίκης χωρίς καν σηκωτή νίκη. Αυτό είναι το παράδοξο εκεί: όταν η αργοπορία γίνεται μέρος της εμπειρίας, ξεχνάς ότι αυτή η εμπειρία δεν έχει σχέση με την ουσία του παιχνιδιού αλλά με την ουσία της δικιάς σου υπομονής. Οι άλλοι εδώ γράφουν για premium αίσθηση, για χρυσό ποτάμι, για backstage pass στην επιστροφή των πειρατών — εγώ όμως βλέπω μια μπάρα φόρτωσης που κάνει ζουμ ιν εζactly εκείνο το σημείο όπου εσύ θέλεις να δεις τον πρώτο θησαυρό σου σαν νερό στις ραγισμένες πλάκες ενός δρόμου στη Θεσσαλονίκη μετά τον χειμώνα. Οι τίτλοι του gameplay αυτού εδώ λένε ότι οι πειρατές κλέβουν χρόνο όσο κλέβουν χρυσό — αλλά δεν λέει κανείς ότι αυτό το χρόνο τον πληρώνεις εσύ όχι με νόμισμα, αλλά με κάθε refresh που κάνεις πάνω από τρεις φορές πριν εμφανιστεί ο τίτλος αποτελέσματος. Εκείνοι οι τρεις θησαυροί που βγήκαν σαν μανιτάρια μετά τη βροχή, είχαν χρειαστεί τόση υπομονή όση πήρε η γιαγιά μου να ξεδιαλύνει δύο κουβέρτες εκείνος τον χειμώνα στο χωριό — και όμως κανείς δεν αναφέρει ότι εκείνη την φορά έκανα τρεις καταθέσεις επειδή πίστευα ότι το σύστημα περίμενε εμένα να φορτώσω εγώ πρώτος το τοπίο. Το πραγματικό trick εδώ δεν είναι ότι άλλαξε η αίσθηση πλατό — άλλαξε η αντίληψη του πόσο γρήγορα μπορείς να χάσεις την υπομονή σου όταν η ίδια η εμπειρία σου γίνεται μια σειρά από loadings αντί για μια σειρά από περιστροφές. Το 4ThePlayer μπορεί να έχει βάλει τους πειρατές να κλέβουν χρυσό σαν χαλκιάδες στην τράπεζα, αλλά αφήνει τους τίτλους του cache τους να κλέβουν τον χρόνο σου σα δημόσιο υπάλληλος την Παρασκευή το μεσημέρι. Και ενώ όλοι εδώ περιμένουν τον επόμενο χάρτη θησαυρού, εγώ περιμένω το επόμενο update που θα κάνει αυτήν την μπάρα φόρτωσης πιο γρήγορη από μια σφαίρα — όχι επειδή νοιάζομαι για τον χρυσό, αλλά επειδή μέχρι τότε η υπομονή μου έχει γίνει σκόνη στα ξυπόλητα πόδια μου σαν εκείνα τα απογεύματα που περίμενα τους γονείς μου να τελειώσουν τις συζητήσεις στο σαλόνι πριν παίξω το τελευταίο level στο SNES. Ρωτήστε λοιπόν τους ανθρώπους εδώ: όταν ανοίγετε εκείνο το κινητό σας εκείνο το βράδυ, είστε σίγουροι ότι αυτά που βλέπετε είναι η πραγματική ταινία — ή είναι μόνο η προβολή ενός buffer που προσπαθεί να σας πείσει ότι είστε μέσα στη μαρίνα των πειρατών;